ตอนที่ 13 เป็นห่วง

"หุ้นดัชนีตอนนี้แม้จะอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานแต่เมื่อ2วันก่อนหุ้นนั้นอยู่ๆก็วิ่งขึ้นลงไม่หยุดนิ่งเลยครับ ผมเลยเอามาแจ้งกับทุกท่านถึงความเสี่ยงและไม่แน่นอนตอนนี้.. "เสียงของหัวหน้าแผนกบัญชีดังกังวานไปทั่วทั้งห้องประชุมตอนนี้ทั้งห้องมีแค่แสงจากหน้าจอ ที่ฉายภาพตารางหุ้นให้เห็นโดยทั่วกัน คิงจ้องมองและหัวนั้นก็คิดพิจารณาถึงความเป็นไปได้นั้นด้วย เลขหุ้นวิ่งขึ้นลงแบบนี้คือความเสี่ยงที่จะปล่อยไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องคอยเฝ้าระวังไว้อยู่เสมอในธุรกิจนั้นจะประมาทไม่ได้ ความประมาทและความไม่รอบคอบคือการฉุดดึงกิจการให้ล้มเหลว--

.

.

"ปิดประชุม วันนี้พอแค่นี้ก่อนครับ"เสียงพูดคุยและฝีเท้าทยอยลุกออกจากห้องหลังปิดการประชุมไปด้วยคำสั่งของประธานบริษัทให้ค่อยเฝ้าระวังเลขหุ้น แม้การเปลี่ยนแปลงเพียงน้อยก็ไม่ควรละเลยเป็นอันขาด รวมถึงการจัดการเรื่องอื่นที่ถูกนำเสนอด้วย

"เฮ้อ~" เสียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อย มือแกร่งรูดเนกไทคลายลงเล็กน้อย แผ่นหลังทิ้งตัวพิงกับเก้าอี้นั่ง ลินนาถือเอกสารมองน้องชายตัวเองเล็กน้อยที่แผ่หลาอย่างหมดสภาพ ถ้าเป็นปกติเธอคงจะต่อว่ากับท่าทางไม่สมกับประธานแบบนั้น--แต่คราวนี้เธอเข้าใจที่คิงหมดแรงแบบนี้เพราะระหว่างประชุมเธอก็นั่งฟังอยู่ด้วย ปัญหามันหนักอยู่พอตัวแม้แต่ตัวเธอยังกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้เช่นกัน..

"แปะ! แปะ! "แรงตบที่ไหล่ทำคิงปรือตามองเล็กน้อยเห็นพี่สาวที่ส่งยิ้มปลอบประโลม และเหมือนจะส่งสัญญาณว่าถึงยังไงเธอก็จะอยู่ช่วยแก้ปัญหาของน้องชายตัวเอง ไม่ต้องเป็นห่วง.. ก่อนประโยคต่อมาทำให้คิงลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ

"บ่ายโมงแล้วไปกินข้าวกันเถอะ" 

"ห๊ะ!? บ่ายเหรอ.. "คิงเบิกตากว้างก่อนจะลุกลี้ลุกลนหยิบมือถือตัวเองขึ้นดูเวลา 13:14 น. (บ่ายแล้วเหรอเนี่ย!? ว่าตอนเที่ยงจะไปกินข้าวกับตาสวยซะหน่อย-- เดี๋ยวนะ? แต่ถ้าโทรไปถามตอนนี้บางทีตาสวยอาจยังไม่กินก็ได้--) ลินนามองท่าทางที่อยู่ๆก็เปลี่ยนไปของคิง (อะไร?) เธอเหลือบตามองมือถือของคิงเล็กน้อยก่อนจะเห็นชื่อเบอร์มือถือ คุณตาสวย💗 (ใคร?.. เด็กมันเหรอ หรือ แฟน!!?)

ความคิดอย่างหลังทำเธอตาเบิกโพลง จ้องมองคิงราวกับไม่อยากจะเชื่อ สายตาสาวเจ้ามีทั้งดีใจ? ตกใจ? ประหลาดใจ? และสงสัยอยู่เต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดายที่ชายหนุ่มนั้นไม่ได้หันไปมองมัวแต่ยุ่งกับมือถือ โทรก็แล้ว ไลน์หาก็แล้วแต่กลับไม่มีการตอบรับเลย ใจของคิงเริ่มเกิดกังวลและเป็นห่วง

"ทำไมไม่รับสาย หรือว่า!!จะเป็นอะไร"คิงคิดได้อย่างนั้นดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไว ยืนขึ้นจนเต็มความสูงพร้อมก้าวขาจะออกจากห้องประชุม

"เห้ย!!คิงแกจะไปไหน"พี่สาวของคิงที่นั่งอยู่ข้างๆเห็นน้องชายทำตัวร้อนรนราวกับว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

"ไปธุระก่อนพี่ มีอะไรก็โทรมาแล้วกัน"คิงเดินถึงประตูห้องหันมาบอกกับพี่สาว

"ธุระอะไรของแกถึงได้รีบขนาดนั้น"ลินนาเห็นเพียงแผ่นหลังที่เดินพ้นประตูก่อนที่จะปิดลง

คิงก้าวขาด้วยความเร็วมือหนากดโทรศัพท์ไปด้วยสายตาสลับมองโทรศัพท์กับทางที่เดิน

"ช้าจังว่ะ"คนตัวใหญ่ยืนอยู่หน้าลิฟต์ด้วยท่าทีที่หงุดหงิด ตอนนี้เขารู้สึกว่าทุกอย่างช้าไปหมดแม้กระทั่งลิฟต์ที่ว่าเร็วกว่าการลงบันไดยังช้ากว่าใจเขาที่ร้อนรนในขณะนี้

"ติ๊ง!!"ขายาวก้าวเข้าลิฟต์ด้วยความเร็วอย่างไม่รีรอ

.

.

ครืน ครืน

เสียงเรียกเข้าดังมาสักระยะก่อนจะถูกตัดไปเมื่อเจ้าของโทรศัพท์ไม่มีทีท่าจะรับ 

"🙄"ฟาร์จ้องมองมือถือและข้อความที่ส่งมาระยะหนึ่ง บอกตามตรง.. .

"กู ไม่ กล้า รับ แม่ง! ใครมันจะรับกันว่ะ! โธ่เอ๊ย ไอ้เราก็คิดว่าอีกคนเป็นแค่พนักงานบริษัทแถมแค่วันไนท์  ใครมันจะไปตรัสรู้ว่าอีกคนเป็นถึงเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ไม่น่าเลย 2,000นั้นคือความอับอายในวันนี้"ผิวแก้มขาวแดงเถือกไปด้วยความขายขี้หน้า ถ้าเป็นไปได้คงอยากเอาหน้าทิ่มดินให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

เอี๊ยด เอี๊ยด

รถคันหรูราคาแพงแล่นเข้าจอดหน้าร้านสักอย่างเร็ว

ปัง//เสียงปิดประตูดังสนั่นบ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของรถตอนนี้

ฟรืด ฟรืด

สายตาคมกวาดมองจนทั่วร้านไม่เจอฟาร์ มีเพียงลูกค้าแค่ไม่กี่คนและโซนที่ยืนคุยกับลูกค้าอยู่

"แฮ่ก~โซน!"คิงหอบหายใจแรง เขารีบบึ่งรถมาที่นี่ด้วยความเร็วสูง

"อ้าว!!เฮียคิงวันนี้มีคิวสักเหรอครับ"โซนล่ะออกจากลูกค้าเดินมาหาคิง

"ไม่! ไม่ครับ"น้ำเสียงลนลาน

"แล้วเฮีย…"

"เพื่อนเราล่ะ..ฟาร์อยู่ไหน"คิงหันมองซ้ายทีขวาที

"ฟาร์อยู่ด้านบน"โซนชี้นิ้วขึ้นไปชั้นสองของร้าน

"เฮียมีธุระอะไรหรือเปล่า"

"ฟาร์เป็นอะไรไหมเฮียทั้งไลน์ทั้งโทรไม่รับเลย"

"มันหลับอยู่ละมั้งเฮีย เห็นมันกินข้าวกินยา ผมเลยให้มันขึ้นไปพัก"

"อย่างนั้นเหรอ"ถึงคิงจะได้ยินอย่างนั้นก็ไม่ทำให้เขาคลายกังวลลงได้ถ้ายังไม่เห็นกับตา

"ครับ..เฮียมีอะไรอีกไหม"

"ขึ้นไปดูฟาร์ให้เฮียหน่อยได้ไหม ถ้าไม่เป็นอะไร…"

"คือ..ผมไม่ว่างนะสิเฮีย ลูกน้องไอ้ฟาร์ก็ลา ผมเลยต้องทำหลายหน้าที่วันนี้"

"😔"

"ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ เฮียขึ้นไปดูเองได้ไหม"

"จะดีเหรอโซน"

"หรือเฮียจะไม่ขึ้นไปก็ได้ครับ"

"ขึ้นสิ"พูดเสร็จคิงไม่รอช้า ไม่ทันให้โซนได้ตอบ ก้าวขาแวบเดียวถึงชั้นบนทันที

"ห้องซ้ายมือครับเฮีย"โซนตะโกนไล่หลัง แล้วรีบไปคุยกับลูกค้าต่อ

.

.

.

ก๊อก ก๊อก

"โซนลูกค้…."ฟาร์ที่เปิดประตูออกมานึกว่าเพื่อนสนิทของตัวเองมาเคาะที่ไหนได้..

ชายหนุ่มที่เมื่อเช้าอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเรียบกริบ แต่ตอนนี้กลับหลุดลุ่ยและยับเยินทรงผมเองก็ยุ่งเหยิง 

"ทำไมคุณไม่รับสายล่ะ!?" คิงโพล่งถามขึ้นมาหลังจากอีกฝ่ายเปิดประตูออกมา

"ห๊ะ คุณ!!ขึ้นมาได้ยังไง"ฟาร์เอ่ยถามด้วยความตกใจ

"ตาสวยเป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนบอกผมสิ "คิงจับแขนฟาร์ทั้งสองข้างพลิกซ้ายขวาสายตาสำรวจดูร่างกายของอีกฝ่ายว่ามีอะไรผิดแปลกไป

"คือ.."

"ไปหาหมอไหม ให้หมอตรวจดูละเอียดเลย"

"คุณ คุณ ใจเย็นๆผมไม่ได้เป็นอะไร"

"ไม่เป็นอะไรทำไมไม่รับโทรศัพท์ ไลน์ก็ไม่อ่าน"

"เอ่อ ผมขอโทษคงเผลอหลับไป เลยไม่ได้ยิน"(เผลอหลับที่ไหนละ มองหน้าจอจนสายตัดไปเองทุกครั้ง อายเว้ย!ใครจะกล้ารับ)

"เฮ้อ"คิงผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจที่คนตรงหน้าเขาไม่เป็นอะไรเหมือนที่เขากังวล