บทที่ 3

ทั้งที่เป็นช่วงกลางฤดูร้อน เจียงสือกลับรู้สึกว่าฝ่ามือเย็นเฉียบ จึงยกชาร้อนบนโต๊ะขึ้นมากุมไว้ในมือ

เธอพูดเสียงเรียบ “ฉันตกลงหย่า ฉันจะคุยกับเฉิงจี้หลี่ให้เร็วที่สุด”

หว่างคิ้วของอวี๋เสียนจือคลายลงเล็กน้อย “อยากได้อะไรก็พูดมาตรงๆไม่ต้องมัวแต่เหนียมอาย เดี๋ยวพอลับหลังไปแล้วก็เอาเรื่องตระกูลเฉิงของเราไปพูดหาว่ารังแกเธออีก”

อวี๋เสียนจือไม่เคยถูกใจเจียงสือมาตลอด

เธอมีเฉิงจี้หลี่เป็นลูกชายแท้ๆแค่คนเดียว ย่อมอยากจะพิถีพิถันคัดสรรตำแหน่งลูกสะใภ้เป็นธรรมดา

ที่ดีที่สุดคือปากหวานรู้ความ เข้าสังคมเก่งทำอาหารเป็น สามารถดูแลลูกชายของเธอได้ และยังรู้จักเอาอกเอาใจแม่สามีอย่างเธออีกด้วย

แต่เจียงสือไม่ตรงกับสักข้อ

หากไม่ใช่เพราะผู้ใหญ่พยายามจับคู่กันอย่างเต็มที่ เธอไม่มีทางยอมรับการแต่งงานครั้งนี้แน่นอน

เห็นเจียงสือยังคงเงียบไม่พูดอะไร อวี๋เสียนจือก็ถอนหายใจอีกครั้ง “เธอนี่จริงๆเลย อายุยังน้อยแท้ๆทำไมถึงไม่มีลูกสักคน? ถ้ามีปัญหาก็ไปหาหมอดูเสียสิ ไม่อย่างนั้นถ้าวันหน้าต้องแต่งงานใหม่จะลำบากเอา แม่สามีคนอื่นไม่ได้พูดคุยด้วยง่ายๆเหมือนฉันหรอกนะ”

เมื่อนึกถึงผลตรวจของตัวเองที่ปกติดีทุกอย่าง เจียงสือก็กำถ้วยชาในมือแน่น "หากฉันคลอดลูกตั้งนานแล้ว คุณแม่ยังจะมีข้ออ้างอะไรมาบีบบังคับให้ฉันหย่าอีกหรือคะ?"

แม้เธอจะไม่เป็นที่โปรดปรานของอวี๋เสียนจือ แต่ปกติเจียงสือก็เป็นคนว่านอนสอนง่าย เวลาผู้ใหญ่พูดอะไรก็มักก้มหน้ารับฟังอย่างเชื่อฟัง ทว่าวันนี้กลับผิดไปจากปกติ

อวี๋เสียนจือชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด “พูดอะไรของเธอ? ฉันเป็นแม่ จะให้ฉันหวังว่าลูกชายตัวเองหย่ากับเธอหรือไง?”

เจียงสือค่อยๆจิบชา "หย่าแล้วจะเป็นไรไปล่ะคะ? ลูกชายสุดที่รักของคุณแม่ถึงจะหย่าก็ยังเป็นคนอยู่ดี สำหรับคนอื่นอาจเป็นเรื่องแย่ๆ แต่พอตกมาอยู่ที่ตัวลูกชายของคุณแม่กลับกลายเป็นเรื่องที่ดี คุณแม่ยังภูมิใจไม่ทันเลยด้วยซ้ำ”

“เธอ...”

อวี๋เสียนจือถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ พอดีกับที่คนรับใช้เดินเข้ามา

“คุณผู้หญิงคะ คุณชายกับคุณหนูเซียวเซียวกลับมาแล้วค่ะ”

ดวงตาของอวี๋เสียนจือเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอเดินเข้าไปต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ลูกชายลูกสาวของแม่กลับบ้านแล้ว! ทำไมถึงกลับมาพร้อมกันได้ล่ะ?”

เจียงสือหันกลับไปมอง

เฉิงจี้หลี่กับเฉิงเซียวเซียวเดินเคียงคู่กันเข้ามา

ตั้งแต่เด็กเขาก็มีท่าทีไม่ใส่ใจแบบนี้มาโดยตลอด มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋า เนกไทคล้องหลวมๆอยู่รอบคอ ขณะที่หางตาและปลายคิ้วล้วนแฝงไปด้วยความเกียจคร้าน

เพียงเหลือบเห็นเธอ แววตาที่ร่าเริงสดใสของเขาก็เย็นชาลง

เฉิงเซียวเซียวโอบคออวี๋เสียนจือและออดอ้อน "เมื่อคืนพี่ชายมอบของขวัญวันเกิดสุดพิเศษให้หนูชิ้นหนึ่ง วันนี้หนูก็ต้องไปรับพี่ชายเลิกงานสิคะ!"

“เด็กคนนี้นี่นะ” อวี๋เสียนจือบีบจมูกเธอเบาๆ “ช่างรู้ความจนอดเอ็นดูไม่ได้จริงๆ!”

ในมือของเฉิงเซียวเซียวถือกระเป๋าแบรนด์หรูสีชมพูซากุระ ซึ่งเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดของฤดูกาลนี้

เจียงสือเหลือบมองเพียงแวบเดียว แล้วละสายตาออกอย่างสงบนิ่ง

แต่เฉิงเซียวเซียวกลับเป็นฝ่ายกระโดดเข้ามาหาเธอเอง “พี่สะใภ้มาแล้วเหรอคะ? ได้ยินว่าเมื่อคืนพี่แพ้แอลกอฮอล์จนต้องไปโรงพยาบาล? ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"

เจียงสือเงยหน้าขึ้น “อย่างที่เห็น ยังหน้าด้านหน้าทนมีชีวิตได้อยู่เลย”

“...พี่สะใภ้นี่พูดเล่นเก่งจริงๆ” ขนตาปลอมที่เฉิงเซียวเซียวเพิ่งต่อมากะพริบวิบวับ เธอทำสีหน้าไร้พิษภัย “พี่สะใภ้ ทำไมถึงดื่มเหล้าคนเดียวล่ะคะ? มีเรื่องกลุ้มใจเหรอ? ลองเล่าให้ฉันฟังสิ ฉันรับรองว่าจะทำให้พี่อารมณ์ดีขึ้นแน่นอน”

เจียงสือยิ้มบางๆเลียนน้ำเสียงของเธอ "ถ้าพูดออกไปให้เธอฟังว่าเป็นเรื่องตลก เธอต้องมีความสุขขึ้นมาแน่ๆ"

บรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เฉิงเซียวเซียวทำหน้าท่าทางน่าสงสารแล้ววิ่งกลับไปหาอวี๋เสียนจือ “เป็นเพราะหนูพูดไม่เก่งเอง ทำให้พี่สะใภ้ไม่พอใจ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆนะคะ”

สีหน้าอวี๋เสียนจือดูไม่ดีนัก “จี้หลี่ ภรรยาของลูกช่วงนี้ปากดีเสียจริงนะ พูดมาคำเดียวสวนกลับได้ตั้งสามคำ เมื่อกี้แม้แต่แม่ก็ยังไม่เว้น ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”

เจียงสือทำหน้าตึง แม้สีหน้าภายนอกยังคงสงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วจิกเข้าไปในฝ่ามือแน่นแล้ว

คนซื่อๆก็สมควรถูกคนอื่นรังแกอยู่เรื่อยไปอย่างนั้นเหรอ?

พอโต้กลับก็กลายเป็นคนไม่มีมารยาทซะงั้น?

เธออยากฟังเหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรเพื่อปกป้องแม่กับน้องสาวของเขา

สายตาของเฉิงจี้หลี่หยุดอยู่บนใบหน้าของเธอครู่หนึ่ง จู่ๆก็ยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้น แล้วยิ้มอย่างกวนประสาทและมีความเจ้าเล่ห์

“มีแม่สามีแบบไหนก็มีลูกสะใภ้แบบนั้นแหละครับ คุณแม่ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อก่อนแม่เปิดศึกกับคุณย่ายังไง? ถ้าเทียบกับคุณแม่แล้ว เธอยังห่างชั้นอีกไกล”

เพียงพริบตาเดียวอวี๋เสียนจือก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เธอหัวเราะและด่าเขา “อย่าพูดจาเหลวไหล!”

เฉิงเซียวเซียวพลอยโวยวายตาม "คุณแม่ สอนหนูบ้างสิคะ! ไม่อย่างนั้นในบ้านมีแต่หนูที่พูดไม่เก่ง เถียงใครก็ไม่ชนะ"

“อย่าไปฟังพี่ชายพูดมั่วๆ” อวี๋เสียนจือยิ้มจนหุบปากแทบไม่ลง “แม่กับย่าของลูกเข้ากันได้ดีจะตาย!”

เจียงสือนั่งหลุบตาลงอยู่ข้างๆ

เธอรู้สึกราวกับเป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง ไม่เคยหลอมรวมเข้ากับครอบครัวนี้ได้เลย

แน่นอนว่าเธอไม่โง่ถึงขั้นคิดว่าเมื่อครู่เฉิงจี้หลี่กำลังพูดแทนเธอ

ตอนถึงเวลาอาหารเย็นเฉิงอวิ๋นซานลงมาจากชั้นบน หลังถามไถ่อาการของเจียงสือสั้นๆก็เข้าเรื่องทันที

“จี้หลี่ ได้ยินว่าโปรเจกต์ใหม่ของลูกกำลังแย่งชิงเทคโนโลยีตัวเดียวกับทางเสิ่นโม่ชวนอยู่ใช่ไหม?”

เฉิงจี้หลี่พยักหน้า “ครับ”

ตระกูลเฉิงเป็นครอบครัวแบบพ่อเข้มงวดแม่ใจดี พอเฉิงอวิ๋นซานเปิดปากพูด บรรยากาศในบ้านก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที ไม่มีใครกล้าสอดคำพูด

เฉิงอวิ๋นซานพูดต่อ “การแข่งขันทางธุรกิจจะใช้กลยุทธ์บางอย่างก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตระกูลเรากับตระกูลเสิ่นเป็นครอบครัวที่คบหากันมาหลายชั่วอายุคน ลูกอย่าใช้วิธีสกปรก เสิ่นโม่ชวนมีความสามารถ ต่อให้แพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ถือว่าลูกได้เรียนรู้จากเขา”

เจียงสือไม่สนใจเรื่องธุรกิจอยู่แล้ว อีกทั้งวันนี้อาหารก็รสจัดเกินไป ทำให้เธอไม่ชินจึงก้มหน้าเอาแต่ตักข้าวสวยเข้าปาก

สายตาของเฉิงจี้หลี่กวาดผ่านใบหน้าของเธอและตอบรับช้าๆ "ครับ"

หลังมื้อเย็น เจียงสือไม่ได้อยู่ต่อ

เธอขับรถมาเองจึงเดินไปที่โรงรถเพื่อเอารถออกคนเดียว

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าตามมาในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล จนตามเธอมาถึงข้างรถ

เจียงสือหันกลับมาและใช้สายตาถามตามฉันมาทำไม?

เฉิงจี้หลี่เลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันไม่ได้ขับรถมา”

อ้อจริงด้วย เขานั่งรถปอร์เช่สีชมพูบานเย็นของเฉิงเซียวเซียวมา

แค่คิดก็ดูน่าขำแล้ว

เจียงสือเบ้ปาก แล้วโยนกุญแจรถไปให้

"อยากติดรถไปด้วยก็ขับเอง"

พูดจบ เธอก็มุดเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

การได้ให้คุณชายเฉิงผู้โด่งดังแห่งเมืองหลวงมาเป็นคนขับรถ ถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง

เฉิงจี้หลี่ขึ้นรถอย่างเกียจคร้าน แล้วเอื้อมมือปรับเบาะไปด้านหลัง

หลังปรับจนมีพื้นที่พอให้ขายาวๆของเขาแล้ว เขาก็เริ่มจัดตุ๊กตากล่องสุ่มเล็กๆที่ตั้งเอียงไปเอียงมาอยู่ใต้กระจกหน้า

เขาค่อยๆจัดพวกมันให้ตรงทีละตัวอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็จัดของจุกจิกที่เธอวางระเกะระกะไว้บนเบาะข้างคนขับต่อ

เขาพูดเชิงหยอกล้อว่า “อย่างกับรังหมูเลย”

“ไม่ต้องมายุ่ง” เจียงสือหันหน้าหนี

รถวอลโว่V60 คันนี้ที่เธอขับเป็นรถที่คุณตาซื้อให้เธอก่อนเสียชีวิต

แม้จะค่อนข้างรกอยู่บ้าง แต่นี่ก็เป็นหนึ่งในพื้นที่ไม่กี่แห่งที่เป็นของตัวเธอเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาวิพากษ์วิจารณ์

มือของเฉิงจี้หลี่ยังคงจัดของต่อไป "ได้ ฉันไม่ยุ่ง ป้าเซียวก็โดนเธอไล่ออกไปแล้ว ต่อไปบ้านเราคงรกรุงรังไม่ต่างจากพื้นที่รอรื้อถอนแน่ๆ"

หัวใจของเจียงสือหนักอึ้งลงทันที

เมื่อนึกถึงคำพูดของป้าเซียวที่โรงพยาบาลเมื่อเช้า หนามทั่วทั้งตัวของเธอก็เหมือนชูขึ้นมาทันที

“มีคนมาฟ้องฉันเหรอ? ทำไม? ฉันไล่แม่บ้านออกคนเดียวถึงกับทำให้คุณปวดใจขนาดนี้เลยเหรอ?"

“คุณเรียกเธอกลับมาก็ได้นี่ แถมเพิ่มเงินเดือนให้อีกเท่าตัว ปลอบประโลมหัวใจอันบอบบางของเธอที่ถูกฉันไล่ออก แล้วก็ถือโอกาสแสดงความเมตตาในฐานะเจ้าของบ้านไปด้วยเลย”

เธอยิ้มและปรบมือ “พระเอกแสนดีจับคู่กับแม่บ้านน่าสงสารปะทะกับนางมารร้ายอย่างฉัน ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ”

สิ้นเสียงของเธอ ภายในรถก็เงียบจนเหลือเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสอง

ชายหนุ่มค่อยๆหันหน้ากลับมา

แสงไฟภายในรถสลัวและมืดหม่น ส่องลงบนใบหน้าของเขาจนเกิดเป็นเงาครึ่งสว่างครึ่งมืด ยิ่งขับให้ดวงตาคู่นั้นดูดำสนิทและคมกริบขึ้น

เขาบดสันกรามเล็กน้อย แล้วพูดอย่างช้าๆ "เจียงสือ เธอเป็นหมาหรือไง? เจอใครก็ไล่กัดไปทั่ว"