บทที่ 2

กลิ่นกายของเขาสะอาดสดชื่น เป็นกลิ่นที่เจียงสือเคยหลงใหลอย่างมาก

เธอเผลอผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบาลงโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือกำผ้าห่มแน่น

หลังพ้นช่วงฮันนีมูน เฉิงจี้หลี่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ต้องการเธอถึงสองรอบในคืนเดียว และไม่เคยค้างคืนหลังจากนั้นด้วย

วันนี้เขาเป็นอะไรไป?

“คุณจะทำอะไร?” เจียงสือหมดเรี่ยวแรง พยายามขยับตัวไปทางขอบเตียงอย่างยากลำบาก "ห้องหนังสือโดนฟ้าผ่าหรือไง?"

เฉิงจี้หลี่เหยียดแขนยาวออกไป ดึงเธอกลับเข้ามาในอ้อมแขนทันที

เสียงทุ้มแหบเล็กน้อยพูดขึ้นว่า "รอบเมื่อกี้ฉันยังไม่เสร็จ"

แพขนตาของเจียงสือค่อยๆหลุบลง แสงริบหรี่ในดวงตาที่แทบสังเกตไม่เห็นดับวูบลงทันที

ที่แท้...ก็แค่ต้องการมีลูกเท่านั้น

เมื่อครู่นี้ในใจเธอยังเผลอมีความคาดหวังวาบขึ้นมาเสี้ยวหนึ่งด้วยซ้ำ

น่าขำสิ้นดี

ไม่โกรธ ไม่ผิดหวัง มีเพียงความเย็นเยียบที่ค่อยๆแผ่ซ่านออกมาจากกลางอก

เฉิงจี้หลี่พลิกตัวขึ้นมาแล้ว

ศีรษะของเจียงสือยิ่งมึนหนักขึ้น เธอยกมือทั้งสองข้างดันหน้าอกเขาไว้ แล้วเค้นคำพูดออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “ทำไม่ไหวหรอก”

ครอบครัวที่ไม่มีความรัก เด็กก็ไม่อยากมาเกิดหรอก

ราวกับได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของเธอ ชายที่อยู่เหนือร่างชะงักไป “เธอดื่มเหล้ามาเหรอ?”

เจียงสือไม่มีแรงจะพูดอีกต่อไป แม้แต่จะลืมตายังรู้สึกยาก สติค่อยๆจมดิ่งลงทีละน้อย

ในความพร่าเลือน คนข้างกายก็ลุกขึ้นนั่งและรีบร้อนสวมเสื้อผ้าให้เธอ

เธอรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว ก่อนถูกอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขน

แรงสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าเร่งรีบ และเสียงเครื่องยนต์

เศษเสี้ยวเหล่านี้สั่นไหวอยู่ในหัว แล้วจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์...

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองกำลังมองเพดานสีขาวสว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยแตะจมูก ขณะที่หลังมือมีเข็มให้น้ำเกลือปักคาอยู่

เสียงเอื่อยๆของชายคนหนึ่งดังขึ้น "แพ้แอลกอฮอล์แล้วยังจะดื่ม นึกว่าตัวเองอายุยืนนักหรือไง?"

เจียงสือพูดด้วยเสียงอ่อนแรง “ฉันดื่มไปนิดเดียวเอง จะเป็นอะไรไป?”

เธอรู้ตัวว่าแพ้แอลกอฮอล์ แต่ครั้งสุดท้ายที่ดื่มเหล้าคือวันที่เธอฉลองพิธีบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบแปด

เหล้าก็เป็นเฉิงจี้หลี่ที่เอามา และคนที่พาเธอส่งโรงพยาบาลก็ยังเป็นเฉิงจี้หลี่

เวลาผ่านมาหลายปี เธอแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าไม่น่าจะเป็นอะไร

เฉิงจี้หลี่แค่นเสียงเย็นชา “ไม่เป็นอะไรหรอก แค่ต้องรีบพาเธอไปห้องฉุกเฉินกลางดึก สนุกดี”

“ฉันก็ไม่ได้ขอให้คุณมาสักหน่อย” เจียงสือพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “คุณจะทิ้งฉันไว้บนเตียง ปล่อยให้เป็นตายร้ายดียังไงก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่มีครอบครัว ไม่มีใครคอยหนุนหลัง ต่อให้ตายไปก็คงไม่มีใครมาตามเอาเรื่องคุณหรอก”

เฉิงจี้หลี่หลุบตาลงและกระตุกมุมปากเล็กน้อยจนยากจะเดาได้ว่าหมายความว่าอย่างไร

“ก็แค่ไม่อยากมีลูกไม่ใช่เหรอ?” เขาพูด “จริงๆ เธอบอกมาตรงๆก็ได้ ไม่เห็นต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้”

เจียงสือทำได้เพียงยิ้มขื่น

หลังแต่งงานได้ไม่นานก็เย็นชาใส่เธอ แถมยังเป็นแบบนี้มาตลอดสองปี ตอนนี้กลับยังมาโยนความผิดให้เธออีกงั้นเหรอ?

ร่างกายของเธอทรมาน ภายในใจยิ่งทรมานกว่า ภายใต้ความทรมานซ้ำซ้อน อารมณ์ที่ตึงเครียดกลับดิ่งไปในทิศทางตรงกันข้าม

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดๆ “ใช่ ฉันไม่อยากมีลูกให้คุณ ยังไงก็มีคนตั้งมากมายที่เต็มใจมีลูกให้คุณ อย่างเฉิงเซียวเซียวไง เธอคงอยากมีลูกให้คุณมาก ไปหาเธอสิ”

คิ้วของเฉิงจี้หลี่ขมวดเข้าหากันแน่น “เธอพูดว่าอะไรนะ?”

เจียงสือพูดว่า “ฉันบอกว่าพวกคุณก็พึ่งพากันเองไปสิ ของดีไม่ควรไหลออกไปนอกบ้าน! ทุกคนจะได้สมหวัง!”

ห้องฉุกเฉินในยามค่ำคืนมีคนอยู่ไม่น้อย แต่ไม่ได้เสียงดังวุ่นวาย

ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัดและวุ่นวายเช่นนี้ เธอมองสีหน้าของชายตรงหน้าค่อยๆมืดครึ้มลงทีละน้อยจนดูน่ากลัว

แต่เธอกลับไม่ถอยแม้แต่น้อย ยังคงเชิดคอเผชิญหน้ากับเขา

เธอแทบอยากให้เฉิงจี้หลี่ตบหน้าเธอสักฉาดเดี๋ยวนี้เลย

จะได้ทำลายความคาดหวังที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจของเธอให้หมดสิ้น

ทำลายความรักและความยึดติดตลอดแปดปีของเธอ

รวมถึงความอาลัยที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ

นี่ก็ไม่ต่างอะไรจากการปลดปล่อยไม่ใช่เหรอ?

เฉิงจี้หลี่มองเธอ กล้ามเนื้อกรามเกร็งแน่น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่งราวกับกลืนคำพูดบางอย่างกลับลงไป

ความดุดันในแววตาค่อยๆจางลง เขาหัวเราะเยาะออกมาเบาๆ

ครั้งนี้เจียงสือดูออกแล้วว่าเป็นการเยาะเย้ย

เป็นการเยาะเย้ยถากถางความปากร้ายและความเสียสติของเธออย่างถึงที่สุด

"ป้าเซียวจะมาถึงในไม่ช้านี้"

พูดจบเฉิงจี้หลี่ก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป

เจียงสือเรียกเขาไว้ “ฉันยังมีเรื่องที่พูดไม่จบ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว คำพูดจากปากเธอไม่มีสักคำที่ฟังได้”

เขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา แผ่นหลังที่เย็นชาไร้เยื่อใยค่อยๆเลือนหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว

คืนนั้นเจียงสือนอนอยู่ในห้องสังเกตอาการ

เธอเป็นคนนอนหลับยากอยู่แล้ว แถมยังไม่คุ้นกับเตียงในสถานที่แปลกใหม่ จึงได้แต่พลิกตัวไปมาจนฟ้าเริ่มสาง กว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็แทบรุ่งเช้าแล้ว

แต่หลับไปได้ไม่นานก็ถูกความกระหายปลุกให้ตื่นอีกครั้ง

"ป้าเซียว ขอน้ำให้ฉันหน่อยค่ะ”

ไม่มีเสียงตอบรับ

เธอเปิดม่านออก แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของป้าเซียว จึงได้แต่ลงจากเตียงเอง

ด้านนอกประตู ป้าเซียวกำลังคุยกับญาติของผู้ป่วยคนหนึ่ง

“ไม่เป็นไรหรอก คุณผู้ชายที่บ้านแค่ให้ฉันมาทำเป็นห่วงไปอย่างนั้นเอง พอถึงเวลาค่อยรับตัวกลับไปก็พอ ไม่ต้องไปใส่ใจอะไรมาก"

อีกฝ่ายเกลี้ยกล่อมว่า “คุณใส่ใจเรื่องนี้หน่อยเถอะ ยังไงพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากัน ทะเลาะกันเดี๋ยวก็คืนดีกัน จะไล่คุณออกจริงๆก็แค่พูดคำเดียวไม่ใช่เหรอ?”

ป้าเซียวพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยาม “จะเป็นไปได้ยังไง! คุณชายบ้านเราไม่เคยใส่ใจยัยนั่นเลยสักนิด สองคนนั้นยังไม่ได้ร่วมเตียงกันด้วยซ้ำ! คุณผู้ชายยังพูดกับฉันมากกว่าเธอเสียอีก เธอเป็นใครกัน? ทางบ้านก็ไม่มีใครคอยหนุนหลัง แถมยังเอาใจสามีตัวเองไม่ได้ อยู่ในบ้านนี้ยังมีความสำคัญไม่เท่าฉันเลย!”

เจียงสือได้ยินทุกอย่างเต็มสองหู

ปกติป้าเซียวเอาแต่ประจบเฉิงจี้หลี่ ส่วนเรื่องของเธอก็มักจะอู้และทำส่งเดชไม่น้อย แต่เพราะรู้ว่าป้าเซียวต้องส่งลูกสาวเรียนจึงไม่เคยคิดเอาเรื่อง

ไม่คิดเลยว่าความใจอ่อนของตัวเองจะแลกมาด้วยการถูกแทงข้างหลังเช่นนี้

เจียงสือเดินเข้าไปใกล้เงียบๆญาติของผู้ป่วยคนนั้นรีบส่งสายตาเตือนป้าเซียว

ป้าเซียวหันกลับมา แล้วฝืนยิ้มอย่างไม่จริงใจ “คุณนาย ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ ถ้าอย่างนั้นรีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ ป้ายังต้องรีดเสื้อให้คุณผู้ชายอีก”

“ไม่ต้อง” เจียงสือพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “บ้านนี้เป็นของฉัน สามีก็เป็นของฉัน ป้าไสหัวไปได้แล้ว”

ป้าเซียวชะงักไป “คุณนายหมายความว่ายังไงคะ?”

“ฟังไม่เข้าใจเหรอ?” เจียงสือพูดทีละคำ “ฉันบอกให้ป้าไสหัวไป”

ปกติเธอเป็นคนอารมณ์ดี พูดจานุ่มนวลเสมอ การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้ทำให้ป้าเซียวถึงกับมึนงง

“ทำ...ทำไมล่ะ? ป้าเป็นคนที่คุณผู้ชายจ้างมา คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่ป้า?”

“ก็เพราะฉันเป็นภรรยาของตระกูลเฉิงอย่างถูกต้อง เป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ และถ้าฉันไม่อยากเห็นหน้าป้า ป้าก็ไม่มีสิทธิ์อยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว”

พูดจบ เจียงสือก็หันหลังเดินจากไป

แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง แต่ภายในใจกลับว่างเปล่าไปหมด

แม้แต่จะโกรธก็ยังรู้สึกเหนื่อย

เธอหาร้านอาหารเช้าร้านหนึ่งหน้าโรงพยาบาล กินจนอิ่มท้องและในที่สุดก็รู้สึกมีแรงขึ้นมาบ้าง หลังจากโทรไปลางานกับทางสตูดิโอแล้ว เธอจึงเรียกรถกลับบ้านไปนอนต่อ

เมื่อถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่นอีกครั้งก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว

คนที่โทรมาคืออวี๋เสียนจือ แม่ของเฉิงจี้หลี่ที่เรียกเธอไปกินข้าวเย็นที่บ้าน

คฤหาสน์ตระกูลเฉิงตั้งอยู่บนไหล่เขาทางตะวันตกของเมือง ตัวบ้านและสวนกว้างขวางโอ่อ่า ทุกแห่งล้วนเผยให้เห็นถึงความสง่างามของตระกูลเก่าแก่ที่สั่งสมมานานหลายปี

ตลอดสองปีที่ผ่านมา หากไม่ใช่เทศกาลสำคัญหรืองานเลี้ยงครอบครัว เจียงสือแทบไม่เคยมาที่นี่อีก

อวี๋เสียนจือเองก็ไม่ค่อยเรียกเธอมา หากที่บ้านได้พ่อครัวคนใหม่มาก็จะเรียกแค่เฉิงจี้หลี่เท่านั้น

วันนี้ที่จู่ๆเรียกเธอมาหาแบบนี้ ย่อมไม่มีเรื่องดีแน่นอน

ทันทีที่นั่งลง อวี๋เสียนจือก็ถามว่า “ได้ยินว่าเมื่อคืนเธอแพ้แอลกอฮอล์ จนต้องให้จี้หลี่พาไปโรงพยาบาลเหรอ?”

เจียงสือพยักหน้า “ค่ะ”

อวี๋เสียนจือขมวดคิ้ว “ร่างกายตัวเองยังไม่รู้จักดูแลหรือไง? โปรเจกต์ใหม่ของจี้หลี่กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ในฐานะภรรยาของเขา ต่อให้ช่วยอะไรไม่ได้ก็ช่างเถอะ แล้วทำไมยังสร้างปัญหาเพิ่มอีก?”

เจียงสืออดหัวเราะเยาะอยู่ในใจไม่ได้

ตอนนี้กลับเรียกเธอว่าภรรยา แล้วตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอเคยได้รับการปฏิบัติอย่างภรรยาสักกี่วันกัน?

“เอาเถอะ” อวี๋เสียนจือโบกมืออย่างหงุดหงิด “เรื่องที่ฉันเคยคุยกับเธอครั้งก่อน เธอคิดว่ายังไงบ้าง? มีเงื่อนไขอะไรก็บอกจี้หลี่ไป เขายอมตกลงแน่”