บทที่ 4

เจียงสือราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ เธอเผลอยกมือขึ้นลูบนิ้วก้อยที่ขาดหายไปของตัวเอง

ความเจ็บปวดในใจค่อยๆถาโถมขึ้นมาทีละระลอก

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตัวเองกำลังกลายเป็นคนแข็งกร้าวและปากร้ายขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอควบคุมมันไม่ได้

ด้านหนึ่งก็รังเกียจตัวเอง แต่อีกด้านกลับหนักยิ่งกว่าเดิม

ยิ่งนานวันก็ยิ่งไม่เหมือนตัวเอง

ลำคอแห้งผาก เจียงสือจึงหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง

ไฟริมถนนหลอมละลายกลายเป็นกลุ่มดวงไฟกลมๆในดวงตาที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา

“เฉิงจี้หลี่ เรามาคุยกันหน่อย”

ชายหนุ่มเพิ่งสตาร์ตรถพอดี เขามองตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลือบมองเธอ "อย่าพึ่งพูด กำลังขับรถอยู่"

เจียงสือ “……”

ช่วงนี้เฉิงจี้หลี่ยิ่งนานวันก็ยิ่งหงุดหงิดง่าย เขาพูดอะไรก็ได้ แต่กลับไม่ยอมฟังเธอพูดสักประโยค

เธออดทนมาตลอดทาง จนกระทั่งรถจอดลงในโรงรถของบ้าน เฉิงจี้หลี่ดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ

เธอกำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นเขายื่นมือไปหยิบกุญแจรถดอกหนึ่งลงมาจากผนัง แล้วก้าวยาวๆตรงไปยังรถเบนท์ลี่ย์ เบนเทย์ก้าสีส้มที่จอดอยู่ข้างๆ ก่อนจะดึงประตูออกเตรียมขึ้นไป

“คุณจะไปไหน?” เจียงสือรีบถาม

เฉิงจี้หลี่หันหน้าเล็กน้อยและยกปากยิ้มอย่างกวนประสาท “คุณนายเฉิงนี่ชอบยุ่งเรื่องของฉันจัง ไม่ไปด้วยกันเลยล่ะ?”

“……” เจียงสือข่มอารมณ์ไว้ “คุณจะกลับเมื่อไหร่? ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณ”

“ถึงเวลาต้องกลับก็กลับเอง”

สิ้นเสียงลง ประตูรถก็ปิดลง เครื่องยนต์ติดขึ้นทันที แล้วรถก็พุ่งตรงออกจากโรงรถไป

สองวันต่อมา

เฉิงจี้หลี่ยังคงไม่กลับบ้าน ส่วนในแชตทั้งคู่ก็บล็อกกันไปนานแล้ว โทรไปก็ไม่มีใครรับสาย

ราวกับหายตัวไปจากโลก

ยามเช้า เจียงสือผลักประตูสตูดิโอเข้าไป

หานเสี่ยวจูรีบเดินเข้ามาหาทันที “อาจารย์เจียง ในที่สุดคุณก็มา! คุณนายจางคนนั้นโทรมาถามไม่หยุดเลยว่าชุดกี่เพ้าที่คุณทำให้เธอไปถึงไหนแล้ว!”

“เสร็จแล้ว” เจียงสือพูด “เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้เธอเอง”

“คงได้บ่นจู้จี้แล้วก็แนะนำลูกชายให้คุณอีกแน่ๆ” หานเสี่ยวจูจิ๊ปากสองครั้ง “คุณป้าคนนี้ก็จริงๆเลย บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอาจารย์เจียงของเราแต่งงานแล้ว ทำไมยังชอบจับคู่ให้มั่วซั่วอยู่อีกนะ”

เจียงสือยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปด้านในและก้มหน้าจัดแบบแพตเทิร์นชุดกี่เพ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ

โชคดีที่เธอมีนิสัยทำงานให้เสร็จล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นการลางานสองวันคงทำให้งานค้างกองโตแน่

หลินอวี๋ที่กำลังจัดเส้นด้ายอยู่ข้างๆ จู่ๆก็หัวเราะเบาๆด้วยน้ำเสียงฟังดูเหมือนไม่ใส่ใจ "เรื่องนี้จะไปโทษเธอก็ไม่ได้หรอกนะ สามีของอาจารย์เจียงเราลึกลับจะตาย พวกเราที่อยู่ด้วยกันทุกวันยังไม่เคยเห็นหน้าเลย คุณนายจางคงคิดว่าอาจารย์เจียงแค่เอาเรื่องแต่งงานแล้วมาบ่ายเบี่ยงเธอแน่ๆ”

“ก็จริงนะ” หานเสี่ยวจูกวาดพื้นและยิ้มกว้าง “อาจารย์เจียง สามีของคุณยุ่งมากเลยเหรอคะ? เขาทำงานอะไรเหรอ?"

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เจียงสือก็แต่งงานกับเฉิงจี้หลี่ จากนั้นผ่านไปสักพักเธอถึงได้มาทำงานที่สตูดิโอตัดชุดกี่เพ้าแห่งนี้ ซึ่งตอนนั้นเฉิงจี้หลี่ก็แทบไม่สนใจเธอแล้ว ยิ่งไม่มีทางมาหาเธอที่นี่

เหล่าคุณนายที่รู้ฐานะของเธอ หากต้องการให้เธอตัดชุดกี่เพ้าให้ก็จะติดต่อเป็นการส่วนตัว ไม่มีใครมาที่ร้านด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนรู้ว่าสามีของเธอเป็นใคร

เมื่อนึกได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นเฉิงจี้หลี่คือเมื่อสองวันก่อน เจียงสือก็พูดอย่างไม่ใส่ใจ “บุคคลสูญหายมั้ง อาจถูกลักพาตัวออกนอกประเทศแล้วไปทำแก๊งคอลเซ็นเตอร์อยู่ก็ได้”

“...อาจารย์เจียงนี่ตลกจริงๆ” มุมปากของหานเสี่ยวจูกระตุก “แต่ผู้ชายเก่งๆมักจะยุ่งกันทั้งนั้นแหละ คุณก็อย่าคิดมากนะคะ”

หลินอวี๋แค่นเสียงขึ้นจมูก “เสี่ยวจู ต่อไปเธอต้องเลือกผู้ชายให้ดีๆล่ะ ทางที่ดีหาให้ได้แบบสามีฉัน ไม่ว่ายุ่งแค่ไหนก็ให้ฉันเป็นอันดับหนึ่ง เมื่อเช้ายังบอกเลยว่าตอนเย็นจะมารับฉันไปดูหนัง”

เธอกับเจียงสือเข้ามาทำงานที่สตูดิโอในปีเดียวกัน แต่จำนวนลูกค้ากลับน้อยกว่าเจียงสือมาก เธอมักจะหาเรื่องเจียงสือทั้งต่อหน้าและลับหลัง อีกทั้งปกติก็ชอบพูดถึงสามีตัวเองอยู่เสมอ

เจียงสือไม่อยากสนใจเธอ

หลินอวี๋จึงเรียกชื่อเธอตรงๆ “อาจารย์เจียง ช่วงนี้หนังรักเรื่องนั้นกำลังเป็นกระแสเลยนะ สามีคุณไม่ชวนคุณไปดูเหรอ? คงไม่ใช่ว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่เรื่องนี้หรอกมั้ง?”

หานเสี่ยวจูเห็นท่าไม่ดี จึงพยายามห้าม “อาจารย์หลิน พอเถอะค่ะ”

“ถามหน่อยจะเป็นอะไรไป?” หลินอวี๋เลิกคิ้วอย่างได้ใจ “อาจารย์เจียง ฉันเตือนคุณไว้นะ ผู้ชายที่ไม่กระตือรือร้นกับภรรยา ส่วนใหญ่ก็มักมีคนอื่นอยู่ข้างนอกแล้ว”

เจียงสือทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงค่อยๆเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะ แต่ฉันไม่ชินกับการคุยเรื่องส่วนตัวในเวลางาน เพราะอย่างไรเสียศักยภาพในการทำงานของฉันก็มากพอ ไม่จำเป็นต้องเอาผู้ชายมาเปรียบเทียบเพื่อรักษาหน้าตัวเอง”

“……”

พูดจบ เธอก็หยิบกุญแจรถแล้วไปส่งชุดกี่เพ้าที่บ้านตระกูลจาง ทิ้งให้หลินอวี่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงนั้น

เป็นอย่างที่หานเสี่ยวจูคาดไว้จริงๆ คุณป้าจางเอ่ยปากอีกครั้งว่าอยากให้เจียงสือได้พบกับลูกชายของเธอ

เธอชื่นชอบชุดกี่เพ้าที่เจียงสือตัดให้มาก ทุกไตรมาสต้องสั่งตัดหลายชุด เจียงสือจึงไม่กล้าปฏิเสธตรงๆจนต้องพูดคุยอยู่หลายรอบกว่าจะปลีกตัวออกมาได้สำเร็จ

จากนั้นเธอก็ขับรถไปบ้านคุณนายอีกคนเพื่อวัดสัดส่วนรอบเอวให้เรียบร้อยและกลับมาที่ห้องทำงานเพื่อวาดแบบแพตเทิร์นต่อ

คุณตาของเธอเคยเป็นปรมาจารย์ด้านการตัดชุดกี่เพ้าที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ท่านอยู่ในวงการนี้มานานกว่าหกสิบปี และโชคดีที่ได้รับการถ่ายทอดจากคุณตาด้วยตัวเอง เธอจึงได้ก้าวเข้าสู่วงการนี้

คุณตาเคยพูดไว้ว่า ฝีมือคือรากฐานในการยืนหยัด ส่วนชื่อเสียงคือสมบัติล้ำค่าที่ส่งต่อสู่คนรุ่นหลัง

เธอใส่ใจกับลูกค้าทุกคนอย่างจริงจัง และพยายามทำแบบแพตเทิร์นทุกชิ้นให้สมบูรณ์แบบที่สุด

รวมถึงค่ำคืนอันยาวนานและโดดเดี่ยวเหล่านั้น ก็ยังดีที่มีงานคอยอยู่เป็นเพื่อน

เพียงแต่ช่วงนี้ดวงตาของเธอมักรู้สึกไม่สบายอยู่เสมอ

มีเงาดำลอยผ่านตรงหน้า สายตาแย่ลงเป็นอย่างมาก หากจ้องแบบนานๆภาพตรงหน้าก็จะพร่าเบลอ

วันนี้ยิ่งหนักกว่าเดิม เส้นตรงที่วาดไว้อย่างดีบนกระดาษ พอจ้องไปนานๆกลับดูเหมือนเบี้ยวไปเสียอย่างนั้น

เจียงสือขยี้ตา ก่อนจะฝืนต่อไม่ไหวอีกแล้ว จึงไปโรงพยาบาลเฉพาะทางเพื่อตรวจตามลำพัง

หมอชี้ไปที่ผลตรวจแล้วพูดว่า “คุณมีคุณภาพจอประสาทตาไม่ดีมาตั้งแต่กำเนิด ประกอบกับใช้สายตามากเกินไป จึงทำให้จอประสาทตาหลุดลอก ผมแนะนำให้คุณหยุดงานทันทีและเข้ารับการผ่าตัดโดยเร็วที่สุด”

“ต้องผ่าตัดเหรอคะ?”

เธอไม่คิดเลยว่าจะรุนแรงถึงขนาดนี้

หมอพยักหน้า “หลังผ่าตัดควรมีคนในครอบครัวคอยดูแล คุณกลับไปปรึกษากันที่บ้านก่อน ดูว่าคนในครอบครัวมีเวลาวันไหน แล้วรีบนัดวันผ่าตัดโดยเร็วที่สุด”

เจียงสือกำผลตรวจไว้ในมือแล้วเดินออกจากโรงพยาบาล คำพูดจริงจังของหมอยังคงก้องอยู่ในหู

จอประสาทตาหลุดลอก ต้องหยุดงาน

ต้องรีบผ่าตัด จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้

หลังผ่าตัดยังต้องพักฟื้น ห้ามทำงานฝีมือที่ต้องใช้ความละเอียดแม้แต่น้อย

ชั่วขณะนั้น ความสับสน ความไร้หนทาง และความโดดเดี่ยวที่ฝังลึกถึงกระดูกก็ถาโถมเข้ามาในใจพร้อมกัน

หากแม้กระทั่งงานยังต้องหยุดพักลง แล้วเธอจะยังเหลืออะไรอีก?

ที่น่าขันยิ่งกว่าคือ พอได้ยินว่าต้องผ่าตัด คนแรกที่ผุดขึ้นมาในความคิดของเธอกลับยังเป็นผู้ชายที่ไม่เคยใส่ใจไยดีเธอคนนั้น

เมื่อกลับมาบนรถ เจียงสือกำโทรศัพท์เหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็กดโทรศัพท์หาเฉิงจี้หลี่จนได้

ยังคงไม่มีใครรับสาย

เจียงสือเป็นคนรักศักดิ์ศรี ความสัมพันธ์การแต่งงานที่หายใจรวยระรินระหว่างเธอกับเฉิงจี้หลี่ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร ต่อให้คนอื่นจะรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว เธอก็ไม่อยากเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง

แต่วันนี้เธอร้อนใจจริงๆ จึงตัดสินใจโทรหาผู้ช่วยของเฉิงจี้หลี่โดยตรง

อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที “สวัสดีครับคุณนาย มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”

น้ำเสียงสุภาพที่คุ้นเคยกลับทำให้เธอจุกแน่นในลำคอ

ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกลับต้องติดต่อสามีของตัวเองผ่านผู้ช่วย

ความสัมพันธ์อันห่างเหินและน่าขบขันเช่นนี้ กลับเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเฉิงจี้หลี่จริง

มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านในใจลง แล้วพูดอย่างสงบนิ่งว่า “ฉันมีเรื่องด่วนมากจะคุยกับเฉิงจี้หลี่ คุณช่วยให้เขารับสายหน่อย”