ตอนที่ 15

ใช้เวลารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางกว่าครู่ใหญ่วิญญาณหนุ่มไร้ที่มาที่ไปก็จัดการปิดโคมไฟ ก่อนค่อย ๆ คืบคลานขึ้นไปบนเตียง 

ดวงตาวาววับจดจ้องใบหน้าพริ้มเพราเขม็งขณะพยายามเคลื่อนขึ้นคร่อมเหนือร่างกายของเจ้าของห้องอย่างระมัดระวัง

ฉับพลันใบหน้าก็เกิดร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกหนเมื่อจู่ ๆ คนที่คิดว่าหลับใหลพลิกกายเปลี่ยนท่า จากเดิมนอนตะแคงข้างมาเป็นนอนหงาย

ส่งผลให้เสี้ยวหน้าเกลี้ยงเกลาเบี่ยงเฉียดปลายจมูกของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

"อื้ออ"

เสียงครางบังเกิดขึ้นในลำคอพร้อมแรงขยับไหวของร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่ม ยิ่งกดดันให้วิญญาณหนุ่มเครียดเกร็งกว่าเก่า

ดวงตาสีฟ้าอมเทาเบิกกว้าง พร่ำภาวนาขออย่าให้เธอตื่นขึ้นมาก่อนที่เขาจะทันได้ทดลองทำตามคำแนะนำอีกหนึ่งอย่าง

ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้ทุกอย่างจะค่อนข้างเป็นใจ คล้อยหลังเหตุการณ์สุดระทึกขวัญสำหรับเขาไปไม่กี่นาที อีกฝ่ายก็ผ่อนลมหายใจ จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

"กะ...เกือบไปแล้วไหมล่ะ"

หากไม่ติดว่ากำลังลอยคร่อมเหนือร่างของหญิงสาวอยู่ล่ะก็ เขาล่ะอยากจะถอนหายใจแรง ๆ ให้สมกับความรู้สึกโล่งอกนี้

ทั้งที่เพิ่งพบกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทว่าเธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนใช้พลังงานหมดไปค่อนชีวิต แถมยังพาให้ตื่นเต้นตกใจได้ตลอด ประหนึ่งนั่งอยู่บนรถไฟเหาะก็ไม่ปาน

แต่ถามว่าหากเลือกได้เขาอยากพบกับเธออีกไหม เขาก็ตอบได้เต็มปากว่า 'อยาก'

นอกจากเธอจะเป็นคนแรกและเดียวที่สามารถสื่อสารกับเขา และอาจจะช่วยให้เขาได้ค้นพบตัวตนที่ทำหล่นหาย เขายังสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่าง

แรงดึงดูดที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่ามันคืออะไร รู้เพียงแต่ว่ามันทำให้เขาอยากติดตามและไม่ห่างไปไหน

เพราะฉะนั้นหนทางที่เขาจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ เขาจำเป็นต้องยืมร่างของเธอสักระยะ

"มันต้องทำยังไงนะ"

วิญญาณหนุ่มพึมพำถามตัวเอง ในหัวก็นึกทบทวนถึงข้อมูลที่ได้มาจากวิญญาณเรร่อน ซึ่งเป็นตนเดียวกับที่แนะนำวิธีเข้ามายังที่นี่ไปด้วย

"โอเค ตั้งจิตและตั้งใจ แล้วก็โน้มหน้าลงไป แบบนี้..."

โป้ก!

บังเกิดเสียงหน้าผากปะทะกันดังลั่น เมื่อวินาทีที่วิญญาณหนุ่มทิ้งศีรษะลง นอกจากร่างของเขาจะไม่เกิดการวูบหายเข้าไปในร่างกายของหญิงสาวอย่างที่คาดหวังแล้ว ความเจ็บที่ผีไม่ควรรู้สึกยังแผ่ซ่านไปทั่วหน้าผากอีกด้วย

"ไอ้..." เชี้ยเอ้ย!

แม้ใจจะอยากร้องตะโกนสบถออกมาดัง ๆ กระนั้นถ้อยคำตามหลังนั้นเขาทำได้เพียงแค่ครางอึกอักในลำคอ เพราะเกรงว่าจะทำให้เป้าหมายอาจจะรู้สึกตัวตื่น

แต่ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า หากเขายังรู้สึกเจ็บ แล้วเธอจะเหลือเหรอ!

คิ้วเรียวขมวดมุ่นครู่หนึ่งดวงตาคู่สวยก็ปรือเปิด ก่อนจะเบิกโพลงในเวลาต่อมาเมื่อพบกับใบหน้าคมคายของชายในฝันในระยะประชิด

ความตกใจทำให้วรัชญาหลงลืมความเจ็บที่เพิ่งเผชิญไปเสียสนิท เธอกะพริบตาถี่ ๆ เพ่งมองสีหน้าตื่นตกใจที่ลอยอยู่เหนือร่างของเธอเพียงไม่กี่คืบด้วยความสับสนระคนงุนงง

หรือว่านี่จะเป็นฝันซ้อนฝัน?

ครั้นพอเธอจะยกมือขึ้นลองลูบ ๆ คลำ ๆ ร่างกายก็หนักอึ้งจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้ สุดท้ายจึงได้แต่หรี่ตา เพ่งมองผ่านความมืดสลัว

"ฮื่ออ พี่เลย์เหรอ นั่นพี่เหรอ?"

ฉิบหายแล้วไง เรียกแบบนี้ ไม่ใช่แค่ละเมอแล้ว แม่ง เอาไงดีวะ?

ผีมือใหม่เริ่มเลิ่กลั่กลนลาน กลอกตาไปมาอย่างทำตัวไม่ถูก ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่าตนเพิ่งฝึกฝนเรื่องการหายตัวก่อนที่จะลองลอบเข้ามา เขาก็รีบเพ่งกระแสจิตแล้วนึกถึงสถานที่ที่ต้องการจะไป

ทันใดนั้นภาพใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวก็พลันวูบหายไป กลายเป็นความมืดมิด

มุมปากของวิญญาณหนุ่มยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความดีใจกับความสำเร็จ ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็หลุดอ้าปากค้าง เพราะแทนที่จะย้ายไปปรากฏกายอยู่ด้านนอกห้องพักอย่างที่ใจคิด พลังงานที่มีกลับพาเขาไปได้เพียงแค่ครึ่งทาง

โคตรเซอร์ไพรส์เลย!

วิญญาณหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบตัวแล้วถอยหายใจพรืด สองแขนตวัดขึ้นกอดเข่า สีหน้าเซ็งจัด ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าตกลงแล้วเขาทำพลาดที่ตรงไหน

ทว่าจะให้ลองหายตัวอีกรอบก็กลัวไปไม่รอด ทางเลือกเดียวที่มีจึงเหลือแค่เฝ้ารอเวลาให้เจ้าของห้องหลับ เพื่อที่ว่าเขาจะได้แอบย่องออกจากตู้เสื้อผ้าโดยไม่พลาดโดนเธอมองเห็นซ้ำสอง

แม่งเอ้ย รู้ถึงไหนอายถึงนั่น