ตอนที่ 14

วิญญาณหนุ่มลอยตัวไปมา ตั้งท่าจะลองยื่นมือไปแตะบานประตูอยู่หลายหน ทว่ายังไม่ทันจะตัดสินใจได้ เสียงกลไกปลดล็อกจากด้านในก็ดังขึ้น ทำให้เขาจำต้องล่าถอยกลับเข้าสู่มุมมืดมุมเดิมไปก่อน

"อ๊าย ฉดฉื่นนนน~"

เสียงหวานใสดังนำ ก่อนที่อึดใจต่อมาร่างอรชรจะเดินนวยนาดตามหลัง ในสภาพที่ทำเอาสิ่งที่แอบเร้นกายอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้องถึงกับตาลีตาเหลือก ยกมือขึ้นตะปบปิดปาก

หนึ่งเพื่อป้องกันเสียงที่อาจเผลอทำเล็ดลอด และสองคือตรวจเช็กว่าจมูกของเขายังอยู่ดี ไม่มีของเหลวอะไรไหลออกมา แต่เอ๊ะ เขาตายไปแล้วนี่หว่า มันจะมีเลือดออกมาได้ไง

ผีหื่นพยายามสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านอย่างหนัก แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาสติที่มีอยู่น้อยนิดก็กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางพร้อมกับมือที่ร่วงผล็อยตกลงมาอยู่ข้างลำตัว

เมื่อมองเห็นผ้าขนหนูสีเหลืองนวลที่เคยพันรอบกายของเจ้าของห้อง ลอยละลิ่วเฉียดใบหน้าเขาไปเพียงนิด ก่อนจะหล่นลงพาดอยู่บนพนักของโซฟาในเวลาต่อมา

เดี๋ยวนะ ถ้าผ้าขนหนูอยู่นี่ แล้วเธอเอาอะไรนุ่งวะ

และเมื่อวิญญาณหนุ่มหันไปมองคำตอบเต็ม ๆ ตา ร่างก็ถึงกับซวนเซ เสียหลัก

มะ..แม่ แม่เจ้าโว้ยยย #@%$^%&^%*& (#%@$

ปึก!

เสียงข้างของหล่นทำเอาคนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะของเพลงที่ร้องฮัมสะดุ้งโหยง เอี้ยวหน้าไปมองด้านหลังพลางรูดเสื้อยืดตัวโคร่งที่คาอยู่รอบคอให้สวมลงคลุมร่างเปลือยเปล่า

พลันคิ้วเรียวก็เลิกสูง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ หลังพบว่าต้นตอของเสียงนั้นมาจากกล่องทิชชูซึ่งมีร่องรอยของการแกะใช้งาน

"แต่เอ๊ะ เราใช้มันไปแล้วเหรอ ทำไมจำไม่เห็นได้ แล้วอีกอย่างนะ แกหล่นลงมาได้ยังไงก่อน?"

ยิ่งเพ่งมองจุดที่เคยวางสลับกับจุดที่มันนอนแอ้งแม้งอยู่ ณ ปัจจุบัน วรัชญาก็ยิ่งขมวดคิ้วงุนงง เพราะทิชชูที่ไหนมันจะบินได้ สไลด์จากโต๊ะมาตกอยู่กลางห้องไกลเป็นเมตร

ครั้นพอนึกถึงความเป็นไปได้อีกหนึ่งอย่างเธอก็ถอนหายใจพรืด กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง สีหน้าเหนื่อยล้าเต็มประดา

"นี่~ ว่านเพิ่งเข้ามาอยู่ได้วันแรกเองนะ ขนของมาเหนื่อยมาก ๆ ด้วย ไม่แกล้งกันไม่ได้เหรอ นะ ๆ ถ้าทำดีอยู่กับอย่างสงบสุข เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแวะไปทำบุญกรวดน้ำให้ โอเคไหม?"

ถามว่าเธอหวังใจจะให้บรรดาผี ๆ เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดทั้งหมดไหม ก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะเธอเองก็พอเข้าใจธรรมชาติของสิ่งเหล่านี้อยู่บ้าง

บางตนพูดง่าย ที่มาวอแวเพราะแค่อยากได้ส่วนบุญ ขณะที่บางตนโนสนโนแคร์ ฉันแค่อยากมาหยอก มาแสดงอิทธิฤทธิ์เล่นไปวัน ๆ

แถมที่นี่ก็คงจะชุมน่าดู เพราะเล่นเอาเธอขนลุกขนชันได้นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าผ่านเข้ามา ดังนั้นกึ่งหนึ่งจึงเธอทำใจเอาไว้แล้วว่าคงไม่แคล้วถูกรบกวน เพียงแต่จะมาบ่อยแค่ไหนเท่านั้นเอง

แต่เธอขอเว้นวันนี้สักวันได้มะ การเดินทางตามล่าหาหอพักเล่นดูดพลังงานของเธอไปจนเกือบหมด ขนาดแค่รื้อของออกมาจัดเข้าตู้เธอยังทำไม่ไหว ฉะนั้นไหว้ล่ะ เธอต้องการพักผ่อนจริง ๆ

ฝากความในใจไปกับลมกับฟ้าเรียบร้อยแล้ว วรัชญาก็พาตัวเองคลานขึ้นเตียง ส่วนกล่องทิชชู...ฝากมันไว้ตรงนั้นไปก่อน เธอขี้เกียจเดินแล้ว

ไฟในห้องทยอยมืดดับ ขณะที่โคมไฟใกล้หัวเตียงเป็นสิ่งเดียวที่ถูกเปิดทิ้งไว้เยี่ยงทุกคืน

ดวงตาคู่สวยปรือมองตัวเลขที่ปรากฎบนหน้าจอเพียงนิดก่อนปล่อยให้ความง่วงงุนฉุดเธอลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ไม่นานเสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังลอยออกมาจากร่างเล็กที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนนุ่ม

ผู้บุกรุกรั้งรอกระทั่งแน่ใจแล้วว่าหญิงสาวหลับสนิทจึงคืบคลานออกมาจากที่ซ่อนตัว สองมือยังคงวางแปะอยู่บนใบหน้า หากแต่นิ้วมือกลับกางห่าง

ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะบังเอิญเห็นภาพยั่วเย้าอะไรเข้าอีก แต่เป็นเพราะตอนนี้เขายังคงสัมผัสได้ถึงความร้อนวูบวาบบนใบหน้าทุกอณู

จนวูบหนึ่งเขาก็อดคิดไม่ได้ว่า ... หากเขามาเจอภาพนี้ตอนยังเป็นคนอยู่ ป่านนี้คงได้เกิดเหตุเลือดไหลนอง ท่วมเต็มห้อง!