ตอนที่ 1

ครืนนนน~

เสียงคำรามดังกึกก้องดึงให้ใครหลาย ๆ คนแหงนหน้าขึ้นไปให้ความสนใจท้องฟ้า ก่อนที่ต่างคนจะต่างเร่งฝีเท้าของตนให้เร็วขึ้น

บางคนเลือกวิ่งขึ้นรถตู้ปรับอากาศที่แล่นเข้ามาจอดเทียบ ขณะที่บางคนเลือกยกมือโบกเรียกรถยนต์สีเหลืองคาดเขียวที่เปิดไฟบ่งบอกว่า ‘ว่าง’ และพร้อมให้บริการ

เว้นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งนั่งหลบมุมอยู่บริเวณจุดรับส่งของรถประจำทาง มือเรียวเล็กเอื้อมไปดึงกระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบแปดนิ้วให้ขยับพ้นวิถีวิ่งของมนุษย์เมืองกรุงก่อนยกวงแขนขึ้นมากอดกระเป๋าบนหน้าตัก

ใบหน้าสวยหวานและดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอันเป็นมรดกตกทอดมาจากมารดาแหงนขึ้นพลางเหม่อมองเจ้ากลุ่มเมฆสีดำทะมึนนิ่ง ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนต่อสิ่งที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้าเลยแม้แต่น้อย

สำหรับคนทั่วไปอาจจะหงุดหงิดที่สภาพอากาศไม่เป็นดั่งใจ ซ้ำร้ายมันอาจทำให้การจราจรที่ติดขัดอยู่เป็นทุนเดิมยิ่งย่ำแย่กว่าเก่า

ทว่าสำหรับวรัชญาแล้ว เรื่องนี้แม่งโคตรจะจิ๊บจ๊อยเลยเมื่อเทียบกับทุกเรื่องที่เธอเผชิญมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา

พวกเขายังมีหน้าที่การงานให้บ่นว่าเหนื่อย ... แต่เธอไม่มีแม้กระทั่งโอกาสจะได้ทดลองทำ

พวกเขายังมีครอบครัวเฝ้ารออยู่ที่บ้าน ... แต่เธอนอกจากจะตัวคนเดียวในเมืองใหญ่แล้ว คืนนี้จะได้ซุกหัวนอนที่ไหนก็ยังไม่แน่ใจ

วรัชญาถอนหายใจพรืดแล้วดึงสายตากลับมามองหน้าจอโทรศัพท์แบบทัชสกรีนที่ตกรุ่นไปนานหลายปี จรดปลายนิ้วลงกดต่อสายหาเบอร์ล่าสุดที่โทรออก แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ได้ยินเพียงแต่ประโยคเดิม ๆ

‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’

เฮ้อ แล้วตอนไหนถึงจะติดต่อได้ล่ะ หรือต้องรอให้เธอได้นอนริมถนนจริง ๆ สักคืนก่อน

วรัชญาแค่นหัวเราะทั้งที่ความจริงแล้วไม่ได้รู้สึกตลกสักนิด เธอลองพยายามอีกสองสามครั้ง กระทั่งแน่ใจแล้วว่าไม่สามารถติดต่อปลายทางได้ก็เก็บโทรศัพท์ลง ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มหยันให้กับโชคชะตาที่มักเล่นตลกกับเธอเสมอมา

วันนี้เป็นวันที่เธอนัดแนะกับวรวุฒิผู้เป็นพี่ชายว่าจะมาอยู่ด้วยเป็นเวลาสองถึงสามเดือน หรือหากยังหางานทำก็อาจจะขอยืดระยะเวลาออกไปอีก

ทว่าเมื่อหอบหิ้วข้าวของไปถึงหอพักตามที่อยู่ที่ได้มา กลับพบว่านอกจากจะไม่เจอตัวพี่ชายแล้ว อีกฝ่ายยังทิ้งระเบิดไว้ลูกเบ้อเริ่ม!

‘โอ๊ย มันหายหัวไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว! คงหนีไปแล้วมั้ง ฉันล่ะก็อุตส่าห์ใจดีให้ค้างค่าเช่า เห็นบอกว่าตกงาน แล้วดูมันตอบแทนฉันสิ!’

นาทีที่ได้ยินข่าวร้ายวรัชญาถึงกับซวนเซ เข่าอ่อน ในใจเต็มไปด้วยความสับสนมึนงง หากพี่ชายตั้งใจจะหนีไปจริง ๆ ทำไมเมื่อวานที่คุยกันถึงไม่ปริปากบอกอะไรเธอสักคำ

ทำไมยังปล่อยให้เธอดั้นด้นนั่งรถจากบ้านเกิดเมืองนอนซึ่งอยู่ไกลจากที่นี่กว่าแปดร้อยกิโล ทำไมยังรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะมารอรับที่ขนส่ง!

โชคดีที่ทางอพาร์ทเมนท์ใช้วิธีริบเงินค่ามัดจำแล้วส่งห้องต่อให้ผู้เช่ารายใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว ปัญหาจึงไม่ตกมาถึงผู้เป็นน้องสาว

หลังได้น้ำเย็น ๆ แก้กระหายและปลอบประโลมจิตใจที่กำลังว้าวุ่นวรัชญาก็ลากกระเป๋า เดินเตาะแตะออกมาหาที่นั่ง ตั้งหลักและสงบสติอารมณ์

แต่ถึงใจจะโกรธเคืองในการกระทำของพี่ชายมากแค่ไหน ลึก ๆ เธอก็อดเป็นห่วงและสงสัยไม่ได้ เพราะคนหนีหนี้ที่ไหนมันจะไปตัวเปล่า ๆ ไม่เอาข้าวของไปด้วยสักอย่าง

ครืนนน ซ่าาา

เสียงร้องคำรามปลุกให้วรัชญาสะดุ้ง หลุดออกจากห้วงความคิด เธอเบนสายตาไปมองหยาดน้ำสีใสที่เริ่มแย่งกันพรั่งพรูลงมาจากฟากฟ้าแล้วพรูลมหายใจ พิงศีรษะลงกับเสาข้าง ๆ อย่างเหนื่อยอ่อน

“อื้อ อะไรเนี้ย”

หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน ชักสีหน้าหงุดหงิดน้อย ๆ เมื่อข้างขมับอยู่บางอย่างทิ่มแทงจนรู้สึกเจ็บ แต่แล้วในจังหวะที่เหลือบตาไปมอง เธอก็ดีดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ดวงตาเบิกโตลุกวาว

‘หอพักกลิ่นผกา สะอาด สงบ ครบครันในราคาเพียงสามพันบาท!’

“โคตรถูกเลย!”

ด้วยทำเลที่ตั้งทำให้ในย่านนี้ราคาของหอพักจึงเริ่มต้นที่สี่พันเป็นอย่างต่ำ ซ้ำยังได้แค่ห้องเปล่าบวกพัดลมเพดาน

ครั้นจะให้หาโรงแรมถูก ๆ พักไปก่อนจนกว่าจะติดต่อพี่ชายได้ก็เกรงว่ากระเป๋าเงินจะแห้งกรอบเสียก่อน

ดังนั้นหลังดูรูปประกอบกับอ่านสรรพคุณต่าง ๆ ที่เจ้าของหอเคลมไว้ วรัชญาจึงไม่รีรอที่จะดึงเอาใบปลิวนั้นมาพับเก็บลงกระเป๋า

โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองหยิบติดมือมานั้น มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถมองเห็นมัน