ตอนที่ 5

"เรียบร้อยค่ะคุณลูกค้า"

เสียงเจื้อยแจ้วของพนักงานต้อนรับคนใหม่ในช่วงสายของวันใหม่ปลุกให้คนงัวเงียเพราะนอนน้อยสะดุ้ง ปรือตาขึ้นมามองแล้วส่งยิ้มหวาน

"ขอบคุณค่ะ"

จากนั้นก็คว้าใบเสร็จซึ่งเขียนด้วยมือพร้อมเงินทอนมาเก็บลงกระเป๋า ก่อนลากกระเป๋า พากายหยาบออกมาหยุดยืนโงนเงนที่หน้าทางเข้าของโรงแรม

ดวงตาเจือด้วยความง่วงงุนเหลือบไปทางซ้ายทีขวาที มือยกขึ้นป้องปากหาวหวอด ๆ ถึงเมื่อคืนวรัชญาจะพยายามกล่อมตัวเองว่าจงหลับตา เลิกสนใจและทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป

แต่ยิ่งเธอนิ่งเสียงกดสวิชต์ไฟก็ยิ่งลอยเข้ากระทบโสตประสาทถี่ขึ้น... ถี่ขึ้น...

หากเป็นคนอื่นคงสติแตกแล้ววิ่งเตลิดออกจากห้อง แต่เธอผู้เจอเรื่องพวกนี้มาหลายปีจึงออกแนวชินชา แต่! ถ้ามันเยอะไปเธอก็รำคาญไง!

อดทนได้ถึงนาทีที่สิบเธอก็ผุดลุกขึ้นมานั่งด่าสลับเทศนาตัวต้นเหตุ แถมตบท้ายด้วยคำข่มขู่แสนเกรี้ยวกราดว่า

'ถ้ายังแกล้ง ยังทำเสียงดังอีกแอ๊ะเดียว นอกจากจะไม่ทำบุญไปให้แล้ว ฉันจะแช่งไม่ให้ได้ไปผุดไปเกิดด้วยนะ'

ถึงแม้ใจจริงเธอจะไม่เคยคิดทำอย่างที่ลั่นวาจา ด้วยเพราะไม่อยากผูกบ่วงกรรมกับใคร แต่บางครั้งอีกฝ่ายก็ดื้อด้านเกินจะทน ฮึ้ย!

ดีหน่อยที่รอบนี้ดวงวิญญาณดวงนี้ไม่ได้มีจิตปองร้าย ที่ซุกซนเกินเหตุคงเป็นเพราะนานทีปีหนจะเจอคนที่คลื่นจิตตรงกันจึงทำให้กระตือรือร้นในการสื่อสารมากเป็นพิเศษ ดังนั้นพอเห็นเธอหัวเสียและมีทีท่าเอาจริงอีกฝ่ายจึงยอมเลิกราแต่โดยดี

เฮ้อ เหนื่อยใจเหนื่อยกายจริง ๆ

ใบหน้าสวยหวานแหงนหน้ารับไอร้อนและแสงแดดเจิดจ้า ชั่วอึดใจเธอก็ตื่นเต็มตา และสิ่งแรกที่เธอเลือกทำก็คือจรดปลายนิ้วลงบนรายชื่อของ 'พี่วุฒิ'

'หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้....'

ถึงไม่ผิดไปจากที่คาดคิดเท่าไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอทั้งหงุดหงิดและผิดหวัง

เสียงพรูลมหายใจแรง ๆ ดังถี่ ๆ ในอกเริ่มคุกรุ่น อุณหภูมิสูงว่าอากาศรอบตัวเมื่อพบว่าความพยายามติดต่อพี่ชายนั้นล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า

พี่วุฒิหายไปไหน แล้วแบบนี้เธอควรไปทางไหนต่อ ญาติก็ไม่มี งานก็ไม่มี ให้ค้างโรงแรมแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ไม่ไหวหรอกนะ เธอเสียดายเงิน!

พลันดวงตาก็เบิกกว้าง ทอประกายมีความหวัง ถ้าจำไม่ผิดก่อนเธอขึ้นรถแท็กซี่มา เธอหยิบใบปลิวที่เจอตรงป้ายรถเมล์ติดมือมาด้วยนี่หว่า

คิดดังนั้นมือเรียวก็ลนลานสอดเข้าไปในกระเป๋าสะพายพลางลูบคลำหาสิ่งที่จำได้ว่าเหน็บซ่อนไว้แถว ๆ ช่องกระเป๋าด้านหน้า

"อ๊ะ เจอแล้ว"

และเมื่อเช็กเส้นทางแล้วพบว่าจากจุดที่ยืนอยู่ มันมีทางลัดที่สามารถพาไปสู่ถนนเส้นหลักได้โดยไม่ต้องเสียเงินสาวบ้านนอกเข้ากรุงก็ตัดสินใจลากกระเป๋า เดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยเล็ก ๆ แทนการโบกเรียกวินมอเตอร์ไซค์

ใช้เวลาเพียงสิบนาทีเธอก็มาโผล่หน้าปากซอยซึ่งมีป้ายรถประจำทางตั้งอยู่

อ๊าย มีที่นั่งพอดีเลย!

ร่างอรชรยิ้มร่า ถลาเข้าไปจับจองที่นั่งในตำแหน่งที่แดดเจิดจ้าในช่วงสิบเอ็ดนาฬิกาสาดมาไม่ถึง ก่อนจะหยิบใบปลิวนั้นออกมากางอ่านทุกอย่างโดยละเอียด ขณะที่มือก็ถือโทรศัพท์ซึ่งเปิดภาพแผนที่ค้างไว้

"หอกลิ่นผกาอยู่แถว ๆ พระรามห้า ส่วนตรงนี้ที่เราอยู่เรียกว่าอะไรวะ อ้อ จตุจักร เพราะงั้นพอกรอกต้นทางกับปลายทางเสร็จแล้วก็ต้องกดตรงนี้"

ปากพึมพำ ปลายนิ้วก็จรดลงพิมพ์ข้อความก่อนเลือกกดดูเส้นทางสำหรับรถสาธารณะ และทันทีที่ข้อมูลทุกอย่างปรากฏบนหน้าจอ รอยยิ้มบนใบหน้าหวานก็พลันกว้างขึ้นอีกเท่าตัว

"มีรถเมล์วิ่งผ่านป้ายนี้พอดีเลย หู้ว อย่างน้อย ๆ วันพระรอบนี้ คนบนฟ้าก็ใจดี ไม่ซ้ำเติมให้นังว่านต้องเจียดค่าข้าวไปจ่ายค่ารถอีกหลายร้อยวุ้ย"

เอาละ ขั้นตอนวางแผนการเดินทางสำเร็จเสร็จแล้ว ต่อไปก็ถึงขั้นตอนลุย!