ตอนที่ 6

ถึงแม้การลากกระเป๋าเดินทางขนาดยี่สิบแปดนิ้วขึ้นรถประจำทางจะทุลักทุเลอยู่บ้าง ทว่ามันก็ไม่เกินความสามารถของวรัชญาผู้ทนและถึกได้ 

หลังผ่านการต่อรถถึงสองรอบและใช้บริหารเรือโดยสารไปอีกสามป้าย ในที่สุดเธอก็มาถึงย่านพระรามห้าโดยสวัสดิภาพ

"ฮึบ"

หญิงสาวส่งเสียงประกอบสลับกับอ้าปากหอบหายใจถี่ ๆ ขณะพยายามทั้งฉุดทั้งกระชากเจ้ากระเป๋าคู่ทุกข์คู่ยากซึ่งตอนนี้เริ่มประท้วงด้วยเสียงล้อที่ส่งเสียงขลุกขลักไปตามฟุตบาท

ให้ตายเถอะ! งบหมดหรือยังไง ทำไมพื้นมันถึงได้ขรุขระ ไม่ต่างจากถนนลูกรังหน้าบ้านที่เธอจากมาสักเท่าไร เอ๊ะ หรือบางทีมันอาจจะแย่ยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

หวนนึกถึงความทรงจำครั้งก่อนที่เคยเผลอเหยียบพวกมันในช่วงหน้าฝน ทำให้ความสกปรกที่ซุกซ่อนอยู่ด้านในพุ่งพรวดเข้าใส่ ฝากรอยเลอะเป็นด่างดวงบนกางเกงยีนตัวเก่งซึ่งแถมพ่วงมาด้วยกลิ่นเหม็นเน่า เธอก็เบ้หน้า ทำท่าขนลุกขนพอง

บอกตามตรงว่าหากไม่มีพี่ชายและจำนวนอาชีพที่สามารถสร้างเม็ดเงินให้เธอนำมาจุนเจือครอบครัวได้ล่ะก็ ที่นี่ก็คงไม่มีอะไรดึงดูดใจให้เธอย้ายมาอยู่นาน

ปึก!

"อ๊ะ"

เสียงคล้ายบางอย่างกระแทกกับปูนดังลั่น พร้อมกันนั้นตัวกระเป๋าก็เกิดเอนเอียง ส่งผลให้ผู้เป็นเจ้าของเบิกตากว้าง ร้องอุทานเสียงหลง

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว น้ำหนักอันมาจากของที่อัดแน่นอยู่ด้านในก็ส่งผลให้ตัวกระเป๋าพลิกตลบไปอีกด้านในตอนล้อข้างหนึ่งดันตกลงไปในร่องระหว่างอิฐตัวหนอน 

และแน่นอนว่านอกจากมันจะพลิกคว่ำแล้ว เธอก็ยังถูกมันดึงรั้งให้เสียหลัก เซล้มตามไปด้วย!

"ว๊ายยย อึก!"

ความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วสะโพกซีกซ้าย ทำเอาใบหน้าหวานบิดเบ้ เจ็บจนน้ำตารื้น แต่ที่มากกว่านั้นคือความอาย มันคงดีกว่านี่ถ้าเธอไม่ล้มตรงหน้าร้านข้าวที่มีคนนั่งอยู่หลายชีวิต

ฮือออ มากรุงเทพรอบนี้ เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจเลยโว้ย!

"น้อง ไหวไหมเนี้ย?"

เสียงทุ้มเจือด้วยความขบขันดังขึ้นเหนือหัว ก่อนที่อึดใจต่อมาเรียวแขนของวรัชญาจะสัมผัสได้ถึงแรงดึงรั้ง

ถึงจะไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาแตะต้องเนื้อตัว แต่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ อีกทั้งจะห้ามปรามก็ไม่ทันการ สุดท้ายเธอจึงจำใจรับความช่วยเหลือจากชายร่างร่างสูงซึ่งมีเสื้อกั๊กสีส้มสดเป็นเครื่องบ่งบอกอาชีพอย่างไม่มีทางเลือก

"ขอบคุณจ้ะ"

เมื่อลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคงแล้วเธอก็หันไปยกมือไหว้ชายหนุ่ม เธอหน้าม้านไปครู่ในตอนเห็นอีกฝ่ายผงะ ทำหน้าเหวอ ๆ แต่เพียงอึดใจเขาส่งรอยยิ้มเป็นมิตรกลับมา เธอจึงคลายกังวลว่าตัวเองไม่ได้เผลอทำอะไรเปิ่น ๆ อีก

"ขนของมาเยอะแยะแบบนี้ ย้ายห้องมาล่ะสิ?"

"ใช่จ้ะ อ๊ะ พอดีเลย นี่ ๆ ว่านกำลังจะไปที่นี่จ้ะ พี่พอรู้จักไหม?"

ว่าแล้วก็รีบดึงเอาใบปลิวยับยู่ยี่มายื่นให้ เพราะถึงแผนที่จะนำพาเธอมาจนถึงปากซอยอันเป็นที่ตั้งของหอพัก

แต่ถ้าให้ลากของเดินเท้าเข้าไปต่อเธอก็ไม่ไหวแล้ว หมดแรง! ตอนนี้ตัวเปียกหลังเปียกไปหมดแล้วด้วย ขอใช้เงินแก้ปัญหาสักรอบเถอะ!

"เอ่อ น้อง น้องจะไปที่นี่เหรอ?" 

"จ้ะ"

หลังฟังคำตอบของเธอ ความฉงนระคนแปลกใจบนใบหน้าคมคร้ามก็ยิ่งฉายชัดขึ้น ทำเอารอยยิ้มดีใจที่ว่าจะได้คนขับรถไปส่งถึงที่เริ่มจืดเจื่อน

"ทำไมเหรอจ๊ะ ว่านมาผิดที่เหรอจ๊ะ?"

"เปล่า ๆ แต่มันอยู่เกือบสุดซอยนู้นไง ถ้าจะไปคงต้องเรียกแท็กซี่เอานะ มอไซค์พี่ไปไม่หมดหรอก กระเป๋ามันใหญ่ไป"

"อ้อ จ้ะ ขอบคุณนะจ๊ะ"

วรัชญายกมือไหว้หนุ่มวินผู้ใจดีอีกครั้ง แววตาเป็นประกายเมียงมองไปทางซอยที่อีกฝ่ายชี้บอกแล้วเอื้อมมือไปตบเพื่อนร่วมทางแรง ๆ 

"อดทนหน่อยนะน้องจี้ อีกนิดก็ถึงแล้ว"

สร้างแรงฮึกเหิมให้กันแล้วเธอก็หอบกระเป๋าที่ตอนนี้แสนสะบักสะบอม เต็มไปด้วยรอยถลอก แถมล้อข้างนั้นก็หนีตามอิฐตัวหนอนไปแล้วขึ้นรถยนต์สีเหลืองคาดเขียวซึ่งได้พี่วินคนดีคนเดิมช่วยโบกเรียกให้

"สุดซอยเลยพี่"

สิ้นเสียงตะโกน ประตูรถก็ถูกเหวี่ยงปิด วรัชญาจึงได้แต่ส่งยิ้มไปให้แม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น 

แต่ขณะเดียวกันเธอก็ไม่ได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายพึมพำด้วยความขบขันระคนไม่เข้าใจด้วยเช่นกันว่า

"ไม่ยักรู้ว่าเพิงขายไก่ย่างมันทำใบปลิวด้วย ว่าแต่ ... น้องมันเป็นหลานคนขายเหรอวะ หน้าโคตรไม่เหมือนกันเลย"