บทที่ 1

มุมมองของแจนนิส ธอมป์สัน

ในตอนที่อิมโอเกน นอร์ตัน กำลังราดน้ำผลไม้รดหัวฉัน น้าของฉัน—มิแรนด้า เมเยอร์ —ก็โผล่มาพอดี ฉันจำเธอได้ทันที เธอคือพี่สาวของมารจอรี เมเยอร์ แม่ผู้ล่วงลับของฉันเอง

"พวกแกมันปีศาจ! ไม่รู้สึกสำนึกผิดกันบ้างเลยหรือไงที่ทำกับหลานฉันแบบนี้?" เธอตะโกนก้องขณะพุ่งตรงเข้าไปหาอิมโอเกน

เธอรีบดึงตัวฉันออกมาจากผู้หญิงใจร้ายที่เคยรับฉันไปเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน มีแต่จะคอยกลั่นแกล้ง กดขี่ และหยามเกียรติฉัน "แจนนิสเป็นเด็กกำพร้า เธอไม่มีพ่อแม่เหลืออยู่แล้ว แต่พวกแกก็ยังทำกับเธอได้ลงคอ!"

น้ำตาของน้าไหลอาบแก้มหลังจากได้เห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

"ก็เธอยังมีชีวิตอยู่ดีกินดีที่นี่นี่ ฉันเป็นคนเลี้ยงข้าวป้อนน้ำ จนเธอรอดมาได้ แล้วแกจะมาตะโกนอะไร ยัยแก่เอ๊ย!" อิมโอเกนสวนกลับหน้าตาเฉย

ผู้หญิงคนนี้หยาบคายและนิสัยแย่มาโดยตลอด

น้ามิแรนด้าตอกกลับทันควัน "อยู่ดีกินดีงั้นเหรอ? ดูหลานฉันสิ! ดูสภาพเธอสิ! เธอกำลังใส่ชุดสาวใช้ด้วยซ้ำ ฉันนึกว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพราะมีครอบครัวเศรษฐีรับไปเลี้ยงเสียอีก แต่ฉันคิดผิดถนัด

“พวกแกกดขี่และทรมานเธอ ถ้าฉันไม่บังเอิญไปเห็นคลิปวิดีโอไวรัลที่ลูกๆ ของแกกำลังกลั่นแกล้งแจนนิส ฉันไม่มีทางรู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในขุมนรกแบบนี้!"

ฉันปล่อยโฮออกมาเป็นครั้งแรกที่มีคนลุกขึ้นมาปกป้องฉันจากความโหดร้ายที่ต้องทนรับในบ้านหลังนี้

เบื้องหลังอิมโอเกนคือลูกๆ ของเธอ ฟรานซิส และอนาสตาเซีย ฟาเบร ทั้งสองคนมักจะกลั่นแกล้งและหยามเกียรติฉันเสมอเวลาที่เพื่อนๆ ของพวกเขามาเที่ยวที่บ้าน

ความจริงแล้วฉันอยากจะหนีไปจากที่นี่มานานมากแล้ว แต่ทำไม่ได้

อนาสตาเซียกับฟรานซิสแอบถ่ายคลิปตอนฉันอาบน้ำไว้ และขู่ว่าจะเอาคลิปไปปล่อยถ้าฉันกลัวคิดหนี ด้วยความหวาดกลัวต่อความอัปยศที่จะตามมา ฉันเลยต้องจำใจทนอยู่ที่นี่เพราะมองไม่เห็นทางรอดเลยสักนิด

"แจนนิสไม่ไปไหนกับคุณหรอกค่ะ" อนาสตาเซียพูดแทรกขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉย "เรารู้ว่าเธอยอมอยู่ที่นี่มากกว่าจะไปกับคุณแน่ๆ"

ทั้งเธอและพี่ชายไม่เคยให้เกียรติใครเลยสักคน

"ทำไมเธอจะไม่ไปล่ะ? ที่นี่มันขุมนรกชัดๆ!" น้ามิแรนด้าว้ากใส่

"ก็เพราะเธอไม่ยอมไปไงคะ ลองถามแจนนิสเองเลยสิว่าอยากไปกับคุณไหม" ฟรานซิสหัวเราะหึๆ พร้อมกับมองสลับระหว่างป้ามิแรนด้ากับฉัน

ในที่สุดฉันก็รวบรวมความกล้า "น้ามิแรนด้าค่ะ พวกเขามีคลิปตอนหนูอาบน้ำค่ะ พวกเขาเอาคลิปนี้มาขู่หนูตลอดถ้าหนูคิดจะหนีไปจากที่นี่"

ในเมื่อตอนนี้มีคนอยู่ข้างฉันแล้ว ฉันตัดสินใจจะแฉทุกอย่างเพื่อปิดฉากฝันร้ายนี้เสียที

"พวกแกมันชั่วช้าสามานย์! ฉันจะฟ้องพวกแกให้หมดทุกคน! ที่แท้ก็ใช้วิธีนี้นี่เองสินะถึงขู่หลานฉันไว้ไม่ให้หนีไปไหน!" น้ามิแรนด้าตะโกนลั่นโดยไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด

แม้อิมโอเกนเองยังดูตกใจกับการกระทำของลูกๆ เธอย่อมรู้ดีว่าพวกมันล้ำเส้นไปไกลมากแล้ว จึงหันขวับไปหาลูกทันที

"จริงเหรอเนี่ย?" เธอคาดคั้น

ไม่มีใครขยับเขยื้อนเลยสักนิด เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นสีหน้าซีดเผือดไร้เลือดของทั้งคู่ พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะกล้าแฉแผนชั่วๆ ของตัวเองออกไปตรงๆ

"อิมโอเกน แกจะยอมลบวิดีโอนั่นดีๆ หรือจะให้ไปเจอกันที่ศาล?" น้ามิแรนด้ากดดัน

อิมโอเกนรู้ดีว่าถ้าเรื่องถึงศาล ฝ่ายเธอมีแต่แพ้กับแพ้ จึงจำใจสั่งให้ลบวิดีโอนั้นทิ้ง และที่น่าตกใจคือเธอยังทุบทำลายโทรศัพท์มือถือของลูกทั้งสองคนทิ้งซะในวันนั้นเลยด้วยซ้ำ

ในที่สุด ฉันก็เป็นอิสระจากพวกปีศาจพวกนั้นเสียที

ฉันเดินทางออกจากที่นั่นพร้อมกับน้ามิแรนด้าไปยังเมืองมอนต์แคมป์เบลล์ เธอบอกว่าเธอจะรับฉันเป็นลูกเลี้ยง และต่อจากนี้เราจะอยู่ร่วมกันในครอบครัวของเธอ

เราสองคนร้องไห้โฮออกมาในรถแท็กซี่ น้ารู้สึกเจ็บปวดแทนกับสิ่งที่ฉันต้องเผชิญทั้งหมด ยิ่งมาเห็นฉันใส่ชุดสาวใช้ยิ่งทำให้เธอใจสลาย

...

การเดินทางใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง เมื่อมาถึงเมืองมอนต์แคมป์เบลล์ รถแท็กซี่ก็พาเรามาส่งที่ถนนเวอร์จิเนีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านสองชั้นของน้ามิแรนด้า

"เอาล่ะ แจนนิส เข้าไปข้างในแล้วทำตัวตามสบายได้เลยนะจ๊ะ พอดีฉันต้องรีบไปประชุมด่วนที่เมืองข้างๆ แต่ยังไปทันเวลาอยู่" เธอบอกก่อนจะรีบออกเดินทางไป

ฉันพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าบ้าน

ภายนอกของบ้านดูคลาสสิกเก่าแก่ แต่ภายในกว้างขวางและสวยงามมาก มีทั้งห้องนั่งเล่น พื้นที่รับประทานอาหาร ห้องครัว และสวนหย่อมที่มีแปลงผักปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบ

บริเวณชั้นบน ฉันพบระเบียงและห้องนอนอีกสองห้อง ฉันเลือกเดินเข้าห้องแรกเพราะประตูเปิดแง้มไว้ ทุกอย่างข้างในสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย น้ามิแรนด้าคงจะเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าแล้วเพราะรู้ว่าต้องพาฉันกลับมาอยู่ด้วย

ฉันวางกระเป๋าลง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปแอบมองห้องถัดไป แต่ทว่าก่อนที่จะก้าวเข้าไปในห้อง ฉันก็ได้ยินเสียงผู้ชายกำลังครางกระเส่าดังลอดออกมาจากข้างใน

ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย ทำให้ได้ยินทุกเสียงอย่างชัดเจน

"อ่าส์... ดีชะมัด...

"โอ๊... เชี่ย!

"อึก... อึ๊กก... อูยยส์..."

มือของฉันสั่นเทาขณะที่แอบมองผ่านร่องประตูเข้าไป และเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเปลือยกายอยู่ข้างใน ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ดวงตาปิดสนิท และอ้าปากคราง

สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจที่สุดคือสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ เขาเอามือกุมรูดแก่นกายของตัวเองขึ้นลงอย่างหนักหน่วง แม้แต่จากจุดที่ฉันยืนอยู่ ก็ยังเห็นส่วนหัวสีแดงก่ำได้อย่างชัดเจน

ฉันไม่เคยเห็นของลับผู้ชายตัวเป็นๆ มาก่อนในชีวิต และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งแรกที่ได้เห็นมันจะใหญ่โตขนาดนี้ มันยาวพาดขึ้นไปถึงสะดือเกือบเท่ากับลูกมะเขือยาว และต่อให้ใช้มือสองข้างก็แทบจะกำรอบแก่นกายนั้นไม่หมด

เขาต้องเป็น โรมัน พรัตน์ ผู้ชายที่น้ามิแรนด้าพูดถึงแน่ๆ เขาคือคู่หมั้นของน้าฉันเอง

นี่มันบ้าชัดๆ ฉันเพิ่งมาถึงบ้านนี้แท้ๆ แต่กลับต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นอย่างแรก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมาเจอสามีของน้าในสภาพนี้

เสียงครางของเขายิ่งดังขึ้นกว่าเดิม "อ๊าาส์! อ๊าาาส์!!! เชี่ยเอ๊ย ฉันจะแตกแล้ววว—!"

คางฉันแทบหลุดเมื่อน้ำอสุจิพุ่งทะลักออกมาจากปลายแก่นกายราวกับน้ำพุ มันพุ่งกระเด็นเลอะหน้าท้องและหน้าอกของโรมัน แถมบางส่วนยังหยดลงบนผ้าปูที่นอนอีกด้วย

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคู่หมั้นของน้ามิแรนด้าคนนี้ดูดีมากจริงๆ โรมันมีรูปร่างกำยำล่ำสัน และเจ้าโลกของเขาก็... ใหญ่โตมโหฬารอย่างแท้จริง

สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจเลยก็คือ ทำไมฉันถึงรู้สึกสนุกและเพลิดเพลินกับการแอบดูเขานะ?

ความคิดนั้นทำให้ฉันได้สติขึ้นมาทันที ด้วยความกลัวว่าเขาจะจับได้ ฉันจึงรีบวิ่งลงมาชั้นล่าง ตัดสินใจว่าจะรออยู่ข้างล่างนี้ และรอแนะนำตัวกับเขาดีๆ เมื่อเขาเดินออกมา

พอลงมาถึงชั้นล่าง ฉันก็พบว่าตัวเองเหงื่อแตกพลั่กไปหมด สลัดภาพตอนที่เขากำลังปลดปล่อยออกมาให้ออกจากหัวไม่ได้เลย

รู้สึกราวกับว่าตัวฉันได้ทำบาปมหันต์ไปเสียแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่

“น้ามิแรนด้าคะ หนูขอโทษนะ หนูเกือบจะเห็นทุกอย่างที่โรมันตั้งใจเก็บเป็นความลับไว้หมดแล้วล่ะค่ะ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ