Library
Maghanap
Home / โรแมนติก / คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？ / บทที่ 197

Share

บทที่ 197

Author: ชุนกวงห่าว
“ช่วงนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี รถติดง่าย ผมเลยออกมาก่อนครึ่งชั่วโมงครับ”

“ใช่ค่ะ เมื่อกี้พวกเราก็ออกมาก่อนสิบกว่านาที แต่ก็ยังติดอยู่พักหนึ่ง”

สืออวี๋เดินไปนั่งลงข้างซือเยี่ยน ก่อนจะเรียกพนักงานมารับออเดอร

หลังจากทุกคนสั่งอาหารเสร็จ สืออวี๋ก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ

พอประตูห้องส่วนตัวปิดลง ซือห่าวอวี่ก็หันไปมองซือเยี่ยน “อาเล็ก ไม่คิดเลยว่าอาจะรู้จักกับพี่สืออวี๋ด้วย”

พอได้ยินเขาเรียกสืออวี๋ว่าพี่ ซือเยี่ยนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “อืม ฉันกำลังจะจีบเธอ”

สีหน้าของซือห่าวอวี่แข็งค้าง เขาไม่คิดว่าซือเยี่ยนจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรวบรวมความกล้าสบตากับซือเยี่ยน “คุณอาครับ ผมก็ชอบพี่สืออวี๋เหมือนกัน และผมจะไม่ถอดใจ เรามาแข่งกันแฟร์ ๆ ดีกว่าครับ”

เขายอมทิ้งโอกาสการทำงานที่เฉินซีเพื่อมาอยู่ข้างกายสืออวี๋ ไม่ใช่แค่ตั้งใจจะช่วยเธอขยายสำนักงานกฎหมายให้เติบโต แต่ยังตั้งใจจะจีบเธอด้วย

แม้ว่าคู่แข่งจะเป็นอาเล็กของเขา เขาก็ไม่มียอมแพ้

ซือเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าตนพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ซือห่าวอวี่จะไม่เพียงไม่ถอยหนี แต่ยังกล้าประกาศสงครามกับเขาอีก

“นายกับเธอไม่เหมาะสมก
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 548

    มือที่กำลังพับเสื้อผ้าของสืออวี๋หยุดชะงัก สีหน้าออกอาการขัดเขินเล็กน้อย เธอก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าคำพูดตัวเองจะย้อนศรกลับมาเล่นงานเร็วขนาดนี้ความจริงช่วงที่ป่วยไม่กี่วันนี้ ความโกรธเคืองที่มีต่อซือเยี่ยนก็มลายหายไปเกือบหมดแล้ว ยิ่งเมื่อครู่ได้เห็นคลิปวิดีโอที่ซือเยี่ยนล้มลง เธอก็นั่งไม่ติดเตรียมตัวจะไปเมืองหลวงทันที“ป้าอู๋ คิดไม่ถึงเลยว่าป้าจะจำได้ด้วย...”ป้าอู๋ยิ้มละไม “คุณหนูใหญ่ ป้าแค่ล้อเล่นค่ะ คุณหนูเก็บของเถอะ ป้าจะไปเรียนให้คุณท่านทราบเอง”“ค่ะ”เช้าวันรุ่งขึ้น สืออวี๋ก็ขึ้นเครื่องบินเที่ยวแรกสุดมุ่งหน้าไปที่เมืองหลวงเมื่อเธอไปถึงโรงพยาบาล ซือเยี่ยนก็ไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้วหลังทราบจากพยาบาลว่าซือเยี่ยนกำลังทำกายภาพบำบัด สืออวี๋ก็สอบถามสถานที่ให้แน่ชัดแล้วตรงไปที่นั่นทันทีภายในห้องกายภาพบำบัดเหงื่อกาฬไหลอาบร่างของซือเยี่ยน มือทั้งสองยันราวฝึกเดิน ถ่ายเทน้ำหนักตัวโน้มไปข้างหน้าอย่างช้า ๆเขาพยายามจะก้าวเดิน แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งคล้ายถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แม้จะทุ่มเทแรงกายจนสุดความสามารถ แต่ก็ยังไม่อาจขยับไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียวเมื่อเห็นเขาหน้าแดงก

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 547

    “ถ้าแกไม่ได้เป็นห่วง ก็คงไม่เฝ้ามองมือถือรอข่าวอยู่ทุกวี่วัน กินข้าวกินปลาไม่ลง จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้หรอก”สืออวี๋: “...”เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป คุณย่าสือก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “อาอวี๋ ถ้าแกเป็นห่วงจริง ๆ ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินไปเมืองหลวงเถอะ ย่าไม่ห้ามหรอก”เงียบไปครู่หนึ่ง สืออวี๋จึงหันไปมองคุณย่าสือ “คุณย่าคะ หนูยังไม่อยากยกโทษให้เขาเร็วขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาหลอกหนูตั้งนาน หนูอุตส่าห์ไปรอที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ เลยนะคะ”“ที่แกยอมไปเฝ้าหน้าคฤหาสน์ตระกูลซือตั้งหนึ่งอาทิตย์ ก็เพราะตอนรถชน เขาปกป้องแกโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเองไม่ใช่เหรอ? ความรู้สึกที่เขามีต่อแกเป็นของจริง อีกอย่างก่อนหน้านี้แกก็บอกเองว่า เขาตั้งใจจะรอให้ตัวเองหายดีก่อนค่อยมาหาที่เมืองเซิน ไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจแกสักหน่อย มองในมุมของเขา เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”สืออวี๋ชักจะฉุนขึ้นมาเล็กน้อย “ย่าคะ ทำไมเข้าข้างคนอื่นแบบนี้ล่ะ? ย่าลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าหนูต่างหากที่เป็นหลานแท้ ๆ ของย่านะ”“ก็เพราะรู้ว่าเป็นหลานแท้ ๆ น่ะสิ ย่าถึงได้พูดแบบนี้ คนสองคนคบกัน มันก็ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แกตัดใจปล

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 546

    สืออวี๋หลุบตาลง พลางพูดเชื่องช้า “ฉันเข้าใจแล้ว”พูดจบ เธอก็หันกายเตรียมจะเปิดประตูลงจากรถ“อาอวี๋... อย่าไปนะ!”ซือเยี่ยนยื่นมือออกมารวบตัวเธอเข้าไปกอด รัดร่างเธอไว้ในอ้อมอกแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ผมขอโทษ ผมรู้ว่าผมมันคิดอะไรโง่เกินไป แถมยังทำร้ายจิตใจคุณอีก คุณจะให้ผมทำยังไงถึงจะยอมยกโทษ? ขอแค่คุณยอมยกโทษ จะลงโทษผมยังไงก็ได้ทั้งนั้น”“คุณปล่อยฉันก่อน”“ไม่ปล่อย ถ้าปล่อยคุณต้องหนีไปแน่ แล้วก็จะโกรธผม ดีไม่ดีอาจจะไม่ยอมเจอหน้าผมอีกเลยก็ได้”สืออวี๋รู้สึกทั้งโกรธทั้งขำ ตอนที่เขาหลอกเธอก่อนหน้านี้ ทำไมถึงไม่คิดบ้างว่าเธอจะโกรธ?ตอนที่เห็นเธอเฝ้ารออยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซือวันแล้ววันเล่าแต่กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ทำไมถึงไม่คิดบ้างว่าเธอจะโกรธ?“ซือเยี่ยน คุณปั่นหัวฉันเล่นนี่มันสนุกนักเหรอ?”เมื่อถามออกไปแล้ว สืออวี๋ก็สัมผัสได้ชัดเจนว่าวงแขนที่โอบกอดเธออยู่พลันแข็งเกร็งไปชั่วขณะ“อาอวี๋... ผมขอโทษ ผมสำนึกผิดแล้วจริง ๆ ”“ในเมื่อสำนึกผิดแล้ว ก็ปล่อยฉันสิคะ”“ไม่ปล่อย”ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงัน แทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันเงียบไปครู่ใหญ่ สืออวี๋ถึงพู

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 545

    เขาพยักหน้า “ตกลงครับ แต่ถ้าไม่ไหวจริง ๆ คุณต้องรีบกลับเลยนะครับ ร่างกายตัวเองสำคัญที่สุด”“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”พอกลับเข้ามาในคฤหาสน์ พ่อบ้านก็เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าคุณย่าซือ “นายหญิงครับ คุณหนูสือไม่ยอมกลับครับ”คุณย่าซือยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนพูดว่า “ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าความตั้งใจของสืออวี๋ที่อยากจะเจอเขา กับความตั้งใจของเขาที่ไม่อยากเจอสืออวี๋ ฝ่ายไหนจะแน่วแน่กว่ากัน”ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ริมถนนหน้าประตูคฤหาสน์เริ่มมีน้ำขังจนกลายเป็นลำธารสายน้อยแล้วสืออวี๋ยืนตากฝนอยู่อย่างนั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเศษ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มแนบไปกับลำตัว ทั้งหนาวทั้งหิว แทบจะยืนไม่อยู่แล้วใบหน้าของเธอซีดขาว ร่างกายเริ่มโงนเงน ราวกับจะล้มพับลงไปกองกับพื้นได้ทุกวินาทีซือเยี่ยนนั่งอยู่ในรถ มองเธอผ่านม่านฝน ร่างกายแข็งเกร็ง ปลายนิ้วบีบด้ามจับประตูรถแน่นคนขับรถอดพูดไม่ได้ว่า “ประธานซือครับ คุณหนูสือตากฝนมาชั่วโมงกว่าแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ต้องไม่สบายแน่ ๆ ครับ”สิ้นเสียงของเขา ภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบ ผ่านไปหลายวินาที เสียงทุ้มต่ำของซือเยี่ยนถึงดังขึ้น“ขับรถเข้าไป”“ครั

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 544

    "ผมไม่ได้อยากให้เธอมาพิสูจน์ความจริงใจที่มีต่อผมสักหน่อย พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวแม่ช่วยบอกเธอไปทีว่าการเดิมพันเป็นโมฆะ ให้เธอกลับเมืองเซินไปซะ"คุณย่าซือแค่นเสียงหึ "เพิ่งจะเดิมพันกันไม่ทันข้ามวันก็โมฆะซะแล้ว แบบนั้นฉันจะไม่เป็นคนกลับกลอกหรือไง? ในเมื่อแกเองก็ไม่อยากให้เธอรู้อยู่แล้วว่าแกอยู่ที่ไหน เรื่องนี้แกก็ไม่ต้องมายุ่ง เดี๋ยวฉันจัดการตามความเหมาะสมเอง"กล่าวจบ คุณย่าซือก็วางสายทันที พร้อมกำชับพ่อบ้านว่า ถ้าซือเยี่ยนโทรมาอีก ให้บอกไปว่าท่านเข้านอนแล้วพ่อบ้านพอจะนึกภาพออกเลยว่า ซือเยี่ยนผู้อยู่ปลายสายนั้นจะโมโหเดือดแค่ไหน!แต่เขาเองก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับความคิดของซือเยี่ยนนัก จึงพยักหน้ารับคำ "รับทราบครับ นายหญิง"ซือเยี่ยนกระหน่ำโทรกลับไปอีกหลายสาย แต่ทุกครั้งพ่อบ้านก็เป็นคนรับสาย เมื่อตระหนักว่ามารดาคงไม่ยอมรับสายเขาแล้วแน่ ๆ จึงถอดใจไม่โทรต่อเขาตะโกนเรียกไปทางประตู บอดี้การ์ดนายหนึ่งเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก่อนก้มศีรษะถามด้วยความนอบน้อม "ประธานซือ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?""ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นายไปคอยติดตามสืออวี๋ อารักขาความปลอดภัยของเธอให้ดี""ได้ครับ""อ

  • คุณกับเลขาเกิดมาคู่กัน แล้วจะมาคุกเข่าในงานแต่งฉันทำไม？   บทที่ 543

    ได้ยินดังนั้นดวงตาของสืออวี๋ก็ทอประกายแห่งความหวังวูบหนึ่ง รีบเอ่ยถาม “ท่านยอมพบฉันแล้วเหรอคะ?”สาวใช้พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ คุณหนูสือ เชิญตามมาทางนี้ได้เลยค่ะ”สืออวี๋เดินตามสาวใช้เข้าไปในคฤหาสน์ จวบจนกระทั่งมาถึงห้องอาหาร สาวใช้จึงแจ้งต่อคุณย่าซือผู้นั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารว่า “นายหญิง คุณหนูสือมาแล้วค่ะ”“รู้แล้ว”คุณย่าซือเงยหน้าขึ้นปรายตามองสืออวี๋แวบหนึ่ง ก่อนเลิกคิ้วกล่าว “นั่งสิ ฉันไม่ได้ใจจืดใจดำเหมือนเธอหรอกนะ ที่แม้แต่ข้าวสักมื้อก็ยังไม่ยอมเลี้ยงแขก”เวลานี้สืออวี๋เพียงอยากรู้ว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน จึงทำหูทวนลมปล่อยผ่านคำพูดเหน็บแนมของคุณย่าซือ“คุณท่านคะ ฉันอยากทราบว่า ตอนนี้ซือเยี่ยนอยู่ที่ไหนคะ?”คุณย่าซือกระตุกยิ้ม “ตอนนี้เขาพักรักษาตัวอยู่ที่สถานพักฟื้นในต่างประเทศ ทางแพทย์แจ้งว่าร่างกายทุกอย่างปกติดี แต่ฉันไม่มีวันยอมให้เธอได้เจอเขาอีก กินข้าวมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอก็กลับเมืองเซินไปเถอะ”สืออวี๋สูดลมหายใจเข้าลึก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ จนกว่าคุณจะบอกฉันว่าซือเยี่ยนอยู่ที่ไหน”เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของหญิงสาว สีหน้าของคุณย่าซือก็ยังคงเรียบเฉย “ถึงเธอรู้ว

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status