บทที่ 524

“งั้นหนูนั่งต่ออีกเดี๋ยว แล้วจะกลับไปพักค่ะ

“ได้สิ”

สืออวี๋ลุกขึ้นเตรียมจะไปนั่งลงข้างท่าน แต่จู่ ๆ สือหมิงฮุยก็เอ่ยแทรกขึ้นมาว่า “สืออวี๋ ฉันยังมีอีกเรื่องต้องบอกแก”

“เรื่องอะไรคะ?”

“สือม่านฆ่าตัวตายในสถานกักกันแล้ว”

สืออวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าฉายแววตกใจเล็กน้อย แต่เพียงไม่นานก็กลับมาเรียบเฉยดังเดิม

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฉัน แล้วฉันก็ไม่สงสารหรือเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย”

ตอนนั้นเพื่อจะให้ได้ครอบครองสือซื่อ สือม่านถึงขั้นวางยาคุณย่าสือ ถ้าไม่เพราะจับได้ทันเวลา ป่านนี้คุณย่าสือก็คง…

เพียงแค่คิดถึงจุดนี้ ความรังเกียจที่มีต่อสือม่านก็พุ่งพล่านขึ้นมา จนชาตินี้เธอไม่อยากจะได้ยินชื่อผู้หญิงคนนี้อีก

สือหมิงฮุยรู้อยู่แล้วว่าสืออวี๋ไม่ชอบสือม่าน เขาขมวดคิ้วพลางพูดว่า “ที่ฉันบอกเรื่องนี้กับแก ไม่ได้จะให้แกไปสงสารหรือเสียใจแทนเธอ แต่อยากจะบอกว่าก่อนที่เธอจะฆ่าตัวตาย แม่ของแกไปเยี่ยมเธอมา ตอนนั้นเธอบอกว่าถ้าคุณย่าสือยอมเซ็นหนังสือยอมความให้ เธอจะช่วยเราจัดการเหลียงอวิ๋นเซิน”

“เธออยู่กับเหลียงอวิ๋นเซินมาห้าปี ในมือน่าจะมีหลักฐานการกระทำผิดของเขาอยู่ไม่น้อย แต่หลังจากแม่แกกลับมา