บทที่57

หลังจากทั้งสองคนออกไปแล้ว สืออวี๋ก็หันหลังเดินไปทางแผนกผู้ป่วยนอก

แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นเหลียงหยวนโจวกำลังยืนอยู่ไม่ไกล

เขามองเธอด้วยแววตาเย็นชา ในดวงตาไร้ความอบอุ่น ไม่รู้ว่าเขายืนดูอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว

สืออวี๋ก้มหน้าลง ทำเป็นมองไม่เห็นเขา รีบก้าวเดินไปยังแผนกผู้ป่วยนอก

แต่ตอนเดินผ่าน กลับถูกดึงแขนเอาไว้

“สืออวี๋ แค่คุณยอมอ่อนข้อให้ผมสักหน่อย เรื่องที่ผ่านมา ผมจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น เรากลับมาเตรียมงานแต่งต่อ แต่งงานกับผมแล้ว คุณก็ไม่ต้องออกมาทำงาน และไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้อีก”

ขณะพูด สายตาของเขาหยุดอยู่บนรอยข่วนที่ใบหน้าของเธอ สีหน้ามืดครึ้มเล็กน้อย

สืออวี๋สะบัดมือเขาออก ตอบด้วยเสียงที่เย็นชาว่า “ไม่จำเป็น”

เรื่องแค่นี้ เมื่อเทียบกับการที่ต้องแต่งงานกับเขาแล้วต้องทนกับการนอกใจของเขา และต้องใช้ชีวิตที่ทำให้ตัวเองขยะแขยงไปทั้งชีวิต ก็ถือว่าเป็นแค่เรื่องจิ๊บๆ

พูดจบ เธอก็ไม่หันมามองเหลียงหยวนโจวอีก เดินจากไปทันที

เหลียงหยวนโจวยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาจับจ้องแผ่นหลังของเธอ ในดวงตามีความโกรธพลุ่งพล่านอกมา

เขายอมถอยมาก้าวหนึ่งแล้ว ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อให้เธอกลับมาหาเ