บทที่5

เมื่อซ่งจื่ออินก้าวเข้าไปในร้านชุดแต่งงาน สืออวี๋กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในร้าน พลางเปิดสมุดชุดแต่งงานดูอยู่ หน้าด้านข้างเงียบสงบและสง่างาม

มองดูรอบๆก็ไม่เห็นเหลียงหยวนโจว เธอขมวดคิ้วแล้วก้าวไปด้านหน้า “เหลียงหยวนโจวอยู่ไหน?”

“ไปแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของซ่งจื่ออินเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “เขาทิ้งแกไว้ตรงนี้แบบนี้เหรอ?”

สืออวี๋ก้มหน้าลง นิ้วลูบไล้อัลบั้มชุดแต่งงานโดยไม่พูดอะไร

เห็นท่าทางของเธอ ซ่งจื่ออินก็ทั้งโกรธและสงสาร จึงเปลี่ยนเรื่องพูด “ลองชุดแต่งงานได้ยังไงบ้าง?”

“ฉันพอใจมาก แถมยังถ่ายรูปไว้ด้วย”

“ฉันดูหน่อยสิ”

ทันทีที่เห็นรูป ซ่งจื่ออินถึงกับประทับใจในความงดงามทันที “สวยจังเลย! แถมยังเหมาะกับแกมากด้วย รอฉันแต่งงาน แกก็ออกแบบชุดแต่งงานให้ฉันชุดหนึ่งสิ!”

สืออวี๋ยิ้มมุมปากเล็กน้อย “โอเค”

“โอ้โห！”

ซ่งจื่ออินขยายรูปดูอย่างชื่นชมไปด้วย พร้อมพูดว่า “เหลียงหยวนโจวผู้ชายเลวคนนั้นมันช่างโชคดีจริงๆเลยนะ ไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเขาทำบุญอะไรมา ถึงได้แต่งงานกับภรรยาที่สวยขนาดนี้!”

รอยยิ้มบนมุมปากของสืออวี๋ขมขื่น ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากแต่ง เธอเป็นฝ่ายยืนยันอยากแต่งเอง

สังเกตเห็นว่าสืออวี๋เงียบกว่าปกติ ซ่งจื่ออินจึงวางโทรศัพท์ลงขมวดแล้วมองหน้าเธอ “แกกับเหลียงหยวนโจวทะเลาะกันอีกเหรอ?”

สืออวี๋ไม่อยากให้ซ่งจื่ออินต้องเป็นห่วง จึงส่ายหน้า “เปล่า แค่ลองชุดแต่งงานแล้วรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย”

“นี่พึ่งไหนต่อไหนเอง？วันแต่งงานจริง ยังต้องเปลี่ยนชุดหลายชุดเลย และต้องไปคารวะเหล้าอีก……ใช่แล้ว แกคิดจะเชิญคนตระกูลสือไหม?”

เมื่อได้ยินคำว่าตระกูลสือ สืออวี๋ก็กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว “ฉันยังไม่ได้คิดเลย”

“เอาเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ยังไงการ์ดเชิญยังไม่ได้ส่งออกไปเลย แกค่อยคิดพิจารณาดูอีกทีละกัน”

สืออวี๋ตอบอืมเบาๆ เธอไม่แน่ใจว่าพิธีแต่งงานจะจัดตามกำหนดได้หรือไม่

หลังจากผ่านเรื่องวันนี้ เหมือนเธอ……ก็ไม่ได้อยากแต่งให้เหลียงหยวนโจวขนาดนั้นแล้ว

ซ่งจื่ออินลองชุดเพื่อนเจ้าสาวเสร็จ เตรียมจะออกไป ก็สังเกตเห็นเท้าที่บวมของสืออวี๋

“เป็นอะไรนี่?”

“ตอนใส่ส้นสูงแล้วไม่ระวังขาพลิก”

ซ่งจื่ออินขมวดคิ้ว “บวมเยอะอยู่นะ ฉันพาแกไปโรงพยาบาลดีกว่า”

สืออวี๋ส่ายหน้า“ไม่ต้อง ไม่ได้บอบบางขนาดนั้น กลับไปพ่นยาและพักสักสองสามวันก็หายแล้ว”

“ตอนนี้แกดูแลตัวเองละเลยเกินไปแล้วนะ？ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แค่ฉีดยาแกยังต้องให้เหลียงหยวนโจวคอยปลอบแกครึ่งวันเลย ตอนนั้นเนี่ยบอบบางมากเลยนะ!”

สืออวี๋นิ่งไป แล้วก็ยิ้มขมขื่น

สมัยมหาวิทยาลัยเธอค่อนข้างบอบบาง แต่ตอนนั้นเป็นเพราะเหลียงหยวนโจวรักและยอมเอาใจเธอทุกอย่าง

ตอนนี้ความรักและความห่วงใยทั้งหมดของเขา ได้ให้ผู้หญิงอีกคนไปแล้ว ถ้าเธอยังเหมือนเมื่อก่อน สำหรับเขาแล้วก็กลายเป็นเสแสร้งและไม่มีเหตุผลแล้ว

ขากลับ ซ่งจื่ออินซื้อยาลดบวมในร้านยาให้ ส่งสืออวี๋กลับบ้าน และสั่งให้เธอพ่นยาตามเวลา จากนั้นก็จากไป

ในห้องนั่งเล่นเหลือเพียงตัวเธอคนเดียว เรื่องที่เกิดขึ้นในร้านชุดแต่งงานในเช้านี้ก็ผุขึ้นมาในหัวสมองอีกครั้ง ดวงตาของสืออวี๋ก็ค่อยๆมืดครึ้มลง

ตั้งแต่ทะเลาะกันในร้านชุดแต่งงาน เหลียงหยวนโจก็ไม่กลับมาอีกเลย

สืออวี๋ก็ไม่ได้โทรหาเขาอย่างบ้าคลั่งหรือส่งข้อความในไลน์ให้เขาเหมือนแต่ก่อน ทั้งสองฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายยอมอ่อนข้อก่อน

ในวันที่สิบของการไม่ติดต่อหากัน สืออวี๋ก็ทิ้งเครื่องประดับอีกชิ้น

ครั้งนี้ กลับไม่ได้เศร้าโศกขนาดนั้นแล้ว

ถ้าเธอสามารถยืดเยื้อแบบนี้จนหมดความหวังในตัวเขา และตัดสินใจจากไปอย่างเด็ดขาด ก็ดูเหมือนจะไม่เลวเลย

เพราะเธอไม่อยากจะเจอกับความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แล้วก็ต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกแล้ว

ช่วงบ่าย ซ่งจื่ออินเสร็จธุรกิจแล้วมาหาเธอ

“แกเตรียมงานแต่งงานถึงไหนแล้ว? ต้องให้ฉันช่วยอะไรไหม? เหลือเวลาอีกเดือนเดียวแล้วนะที่จะถึงงานแต่งของพวกแกสองคน ทำไมยังไม่ส่งการ์ดเชิญล่ะ เหลียงหยวนโจวทางโน้นก็เงียบสนิดเลยเหรอ？”

แม้ว่าซ่งจื่ออินจะไม่ค่อยเชื่อใจในความรักของทั้งคู่ แต่สืออวี๋เป็นเพื่อนรักของเธอ ในเมื่อสืออวี๋ยืดมั่นที่จะแต่งงานกับเหลียงหยวนโจว เธอเองก็ได้แต่อวยพร

สืออวี๋เม้มปาก ก้มหน้าแล้วพูดว่า “พิธีแต่งงานอาจจะต้องเลื่อน？”

“เลื่อน？！”

เสียงของซ่งจื่ออินดังขึ้นในทันที สีหน้าก็เคร่งขรึม “เหลียงหยวนโจวอยากเปลี่ยนใจเหรอ?”

“เปล่า แค่ช่วงนี้พึ่งทะเลาะกัน”

“ทะเลาะรุนแรงไหม?”

ตามความอดทนของสืออวี๋ที่มีต่อเหลียงหยวนโจวแล้ว ถ้าเป็นแค่ทะเลาะกันธรรมดา ก็คงไม่รุนแรงจนถึงขั้นต้องเลื่อนงานแต่ง

“ก็ประมาณนั้น”

ซ่งจื่ออินถอนหายใจ กำลังจะพูดต่อ ก็เหลือบไปเห็นกำไลหยกในถังขยะ ตาโตด้วยความไม่นาเชื่อ

“แกกับเหลียงหยวนโจวทะเลาะอะไรกันเนี่ย？ถึงขั้นทิ้งกำไลหยกนี่เลย ฉันจำได้ว่าเพื่อซื้อกำไลนี้แล้ว ตอนนั้นเขาทุ่มเทไปไม่น้อยเลยนะ”

มีช่วงหนึ่งร่างกายของสืออวี๋ไม่ค่อยแข็งแรง นอนไม่ค่อยหลับ ไปโรงพยาบาลก็ตรวจไม่เจออะไร

เหลียงหยวนโจวกังวลมาก ไม่รู้ว่าได้ยินจากใครว่าสามารถไปขอกำไลหยกที่วัดได้ ใส่แล้วจะช่วยให้หลับสบาย เขาทิ้งงานแล้วไปยังวัดชื่อดังในประเทศแล้วขอกำไลหยกนี้กลับมาด้วยตนเอง

หลังจากนั้นสืออวี๋ใส่กำไลนั้นมาหนึ่งปีกว่า ปกป้องอย่างดี ซ่งจื่ออินอยากจับก็ยังไม่ให้เลย

คิดไม่ถึงว่าเธอจะทิ้งกำไลนี้

สืออวี๋ก้มมองกำไล ไม่มีสีหน้าใดๆ

“ไม่มีอะไร เรื่องงานแต่ง ถ้าได้วันแน่นอนแล้ว ฉันจะบอกแกอีกที”

เห็นสีหน้าเธอเหนื่อยล้า ซ่งจื่ออินก็ไม่ถามต่อ ถอนหายใจแล้วลุกขึ้น “โอเค ฉันก็ไม่มีเรื่องอะไร ถ้าแกมีอะไรที่ต้องการให้ฉันช่วย โทรหาฉันได้ตลอดนะ”

“โอเค”

……

สามวันต่อมา ตอนเย็นสืออวี๋กำลังทำอาหารเย็นอยู่ จู่ๆก็ได้รับสายจากเพื่อนร่วมงาน

“ทนายสือ เพื่อนของคุณกับเลขานุการของคู่หมั้นคุณตีกันในร้านอาหาร!”

จู่ๆ นิ้วก็รู้สึกเจ็บ มองลงไปก็พบว่าที่แท้เผลอกรีดโดนมือนี่เอง เลือดหยดออกมาจากนิ้วชี้

สืออวี๋รีบถามที่อยู่ จัดการแผลคร่าวๆ แล้วรีบไปทันที

เมื่อไปถึง ก็เจอเหลียงหยวนโจวที่หน้าประตู

บนหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา ก้าวเข้าไปในร้านโดยไม่มองใครเลย ราวกับคนตรงหน้าเหมือนเป็นแค่คนแปลกหน้าคนหนึ่ง

สืออวี๋สูดหายใจลึกแล้วตามเข้าไป

ซ่งจื่ออินนั่งไขว้แขนอยู่ริมหน้าต่าง ริมฝีปากยกมุมขึ้นอย่างเย็นยะเยือก ตรงข้ามคือเสินหลีที่หน้าตาอิดโรยและดวงตาแดงก่ำ

ข้างๆของเสินหลียังมีเด็กสาวอายุไล่เลี่ยกันกับเธอ กำลังพูดคุยเบาๆกับเสินหลี และจิกตาใส่ซ่งจื่ออินเป็นระยะๆ

เหลียงหยวนโจวเดินมาถึงข้างโต๊ะอาหารก่อน เสินหลีเห็นเขาก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ประ……ประธานเหลียง เมื่อกี้ฉันกับถิงถิงกินข้าวอยู่ดีๆ คุณหนูซ่งก็พุ่งเข้ามาตบฉันสองครั้ง……”

สายตาที่โกรธจัดของเหลียงหยวนโจวจับจ้องไปที่ซ่งจื่ออิน และพูดชัดถ้อยชัดคำว่า “ผมต้องการคำอธิบาย”

ซ่งจื่ออินกางมือออกอย่างไม่สนใจ มองดูเขาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “ฉันก็อยากให้คุณอธิบายหน่อยเหมือนกัน ทำไมไปลองชุดแต่งงานกับคู่หมั้นยังต้องพาชู้สาวของคุณไปด้วย?”