บทที่4

เหลียงหยวนโจวยิ้มมองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “สวยมาก แถมยังเหมาะกับคุณมากด้วย”

ทั้งสองสบตากันกลางอากาศ แววตาที่มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความรักที่ไม่ปิดบังเลย

ทั้งที่เธอกับเหลียงหยวนโจเป็นคนลองชุดแต่งงาน แต่พอมีเสินหลีอยู่ข้าง ๆ เธอกลับเหมือนมือที่สามคนหนึ่ง

สืออวี๋กำกระโปรงแน่น สายใยแห่งเหตุผลในหัวเหมือนถูกดีดขาด ดัง “เพี้ยะ” ในทันที

เธอยกชายกระโปรงขึ้น ค่อยๆเดินตรงไปหาเสินหลี

เสินหลีเห็นสืออวี๋เดินมา รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งลึกขึ้น “คุณหนูสือ ชุดแต่งงานของคุณสวยมากเลยจริงๆ ฉันเห็นชุดแต่งงาน จู่ๆก็อยากลองใส่ดู คุณคงไม่ถือสามั้งคะ?”

“เพี้ยะ!”

สืออวี๋ยกมือขึ้นตบเธอโดยตรง ก่อนจะพูดชัดถ้อยชัดคำ “ตอนนี้คุณน่าจะรู้แล้วว่า ฉันถือสาหรือไม่”

สีหน้าของเหลียงหยวนโจวเปลี่ยนไปทันที “สืออวี๋ นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ?!”

เขารีบก้าวเข้ามาผลักสืออวี๋ออกไป แล้วยกคางของเสินหลีขึ้นตรวจดูว่าหน้าของเธอบาดเจ็บหรือไม่

กระโปรงชุดแต่งงานพองใหญ่ ประกอบกับรองเท้าส้นสูงแปดเก้าซม. ทำให้สืออวี๋ที่ถูกเหลียงหยวนโจวผลักขาพลิกและล้มลงไปกับพื้นทันที

แม้ความเจ็บปวดที่ข้อเท้าจะรุนแรงแทบขาดใจ แต่กลับเทียบกับความเจ็บลึกในหัวใจเพียงเสี้ยวเดียวไม่ได้เลย

ในอดีต เหลียงหยวนโจชแค่เห็นเธอหยดน้ำตาเพียงหยดเดียวก็ปวดใจแทบขาด แต่ตอนนี้กลับลงมือกับเธอเพียงเพราะผู้หญิงอีกคน

เหลียงหยวนโจวไม่แม้แต่จะเหลียวมองสืออวี๋ด้วยซ้ำ ขมวดคิ้วมองดูใบหน้าที่บวมแดงของเสินหลี พูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “ผมพาคุณไปโรงพยาบาล”

เสินหลีส่ายหน้า ฝืนทนความแสบร้อนบนใบหน้าก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ประธานเหลียง ฉันไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวแค่ประคบเย็นก็ได้แล้ว อีกอย่างสิบเอ็ดโมงยังมีนัดกับคู่ค้า จะทำให้เสียงานเสียการไม่ได้นะคะ”

เห็นความอดกลั้นในดวงตาของเธอ เหลียงหยวนโจวก็โกรธจัด แต่ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะสืออวี๋

เขาหันกลับมา จ้องมองสืออวี๋จากที่สูงด้วยสายตาที่เย็นชา “ขอโทษซะ!”

สืออวี๋เงยหน้ามองเขา แววตานิ่งสงบ “ทำไมฉันต้องขอโทษ?”

“เธอตบคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล ไม่ควรขอโทษหรือไง? สืออวี๋ คุณกลายเป็นคนที่ไม่แยกแยะสถานที่ และดุร้ายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาที่จ้องมองเธอเหมือนไฟจะพุ่งออกมา และยังแฝงความผิดหวังไว้อีกด้วย

สืออวี๋ทนต่อความเจ็บปวดในขอเท้า กัดฟันทนพยายามลุกขึ้นยืน จ้องมองเขา

“เหลียงหยวนโจ คุณบอกว่าฉันเปลี่ยนไป？แล้วคุณไม่เปลี่ยนเลยหรือไง?”

เหลียงหยวนโจชะงักไป แต่ยังไม่ทันเอ่ย เสินหลีที่อยู่ข้างๆก็รีบดึงแขนเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ประธานเหลียง คุณกับคุณหนูสืออย่าทะเลาะกันเลยนะคะ เป็นความผิดของฉันเอง……เมื่อกี้ฉันไม่ควรไปลองชุดแต่งงาน……ขอโทษค่ะ……”

เหลียงหยวนโจเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของเธอ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “มันไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไม่ต้องขอโทษ คนที่ควรขอโทษคือคนอื่น”

สืออวี๋อยากหัวเราะ แต่ดวงตากลับแดงก่ำ

อยู่ด้วยกันมาแปดปี……ยังเหลืออีกหนึ่งเดือนก็จะแต่งงานกันแล้ว แต่ในปากของเขากลับสามารถใช้คำว่าคนอื่นสองคนนี้มาแทน……

มองดูเสี้ยวหน้าที่เย็นชาของเขา สืออวี๋เริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่า เขาเคยรักเธอจริงเหรอ？

ถ้าเคยรัก ทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้？

ถ้าไม่เคยรัก ความดีทั้งหมดที่เคยมีให้เธอในอดีตนั้นมันคืออะไร?

เมื่อปลอบใจเสินหลีเสร็จ เหลียงหยวนโจวก็หันไปมองสืออวี๋ด้วยแววตาที่เย็นชาและรังเกียจ

“ถ้าคุณไม่ขอโทษให้เสินหลี งั้นวันนี้ก็ไม่ต้องลองชุดแต่งงานแล้ว เรื่องงานแต่งก็เลื่อนออกไปด้วย”

สีหน้าของสืออวี๋ซีดเผือด แววตาที่มองดูเขาสิ้นหวังราวกับจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง

เขาปกป้องเสินหลีมากขนาดไหน เพียงเพราะเธอตบเสินหลีครั้งเดียว ก็ใช้การเลื่อนงานมาข่มขู่ให้เธอขอโทษ

ความเจ็บปวดของลูกศรหมื่นดอกปักกลางใจ มันเป็นอย่างนี้เอง

เธอนนึกภาพออกแล้วว่า ถ้าวันนี้เธอยอม ในอนาคตคงต้องเจ็บช้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน

แต่เธอ……ไม่อยากทำให้ตัวเองต้องเจ็บช้ำอีกแล้ว

“ก็ดี ถ้าคุณอยากเลื่อน ก็เลื่อนออกไปสิ”

เสียงเธอไม่ดังมาก แต่ดังพอให้เหลียงหยวนโจวกับเสินหลีได้ยิน

พูดจบ เธอก็ยกกระโปรงขึ้น หันหลังกลับ เดินกะเผลกเข้าห้องลองชุดด้วยหลังที่ยังคงตั้งตรง

มองดูแผ่นหลังของเธอ เหลียงหยวนโจวก็ขมวดคิ้วแน่น สายตามืดครึ้ม

เสียงระมัดระวังของเสินหลีดังแผ่วขึ้นข้างหู “ประ……ประธานเหลียง ฉันก่อเรื่องแล้วใช่ไหมคะ?”

ไม่รู้ว่าไม่ได้ยินหรือยังไง เหลียงหยวนโจวไม่ได้ตอบกลับ

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ เห็นข้อเท้าที่บวมขึ้นของสืออวี๋ พนักงานถึงกับร้องตกใจ “คุณหนูสือ เท้าคุณบวมแล้ว เดี๋ยวฉันเอาน้ำแข็งมาให้คุณประคบนะคะ”

สืออวี๋ก้มหน้าลง น้ำตาคลอ

คิดไม่ถึงว่าแม้แต่พนักงานร้านชุดแต่งงานที่เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง ยังใส่ใจเธอมากกว่าคู่หมั้นเธอเสียอีก

เพื่อผู้ชายคนหนึ่ง ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายแบบนี้ มันคุ้มจริงๆเหรอ？

เธอเม้มปาก แล้วฝืนยิ้มให้พนักงาน “ขอบคุณค่ะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ เป็นหน้าที่ของฉันเอง”

พนักงานกำลังจะเก็บชุดขึ้นแขวนใหม่ และไปเอาน้ำแข็ง ทันใดนั้นก็เห็นแสงวูบวาบบนพื้น

เธอก้มลงไปเก็บขึ้นมา พบว่าเป็นกำไลหกแฉกที่สืออวี๋ใส่ในมือก่อนหน้านี้ รีบถามว่า “คุณหนูสือ กำไลคุณหล่นบนพื้นค่ะ”

สืออวี๋กำลังเปลี่ยนชุด พอได้ยินแบบนี้แล้วก็หันหัวมา

เมื่อเห็นกำไลอันนั้น ดวงตาของเธอก็สว่างวาบขึ้นเล็กน้อย

“มันขาดแล้ว ใส่ไม่ได้แล้ว รบกวนคุณช่วยทิ้งให้ฉันที”

นั่นคือของขวัญวันเกิดปีครบรอบสามปี ที่เหลียงหยวนโจให้เธอ บนกำไลยังมีอักษรย่อชื่อทั้งสองสลักไว้อยู่เลย ด้านหลังตามด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษที่แทนความหมายของคำว่าตลอดกาล

ก่อนหน้านี้สืออวี๋ทะนุถนอมมันอย่างดี ไม่คิดว่าวันนี้มันจู่ๆมันก็ขาดลง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงเสียใจมากแน่ รู้สึกว่ามันเป็นลางร้าย

แต่ตอนนี้……ขาดก็ขาดเถอะ……

พนักงานอยากจะบอกว่ากำไลนี้แพงมาก น่าจะซ่อมได้ แต่เห็นสีหน้าที่ซีดเซียวของสืออวี๋ ลังเลไปสักพักก็ตัดสินใจไม่พูด แขวนชุดแต่งงานเรียบร้อย เอากำไลแล้วจากไป

เดินมาถึงถังขยะ พนักงานกำลังจะทิ้งกำไล จู่ๆเสียงที่เย็นชาก็ดังมาจากข้างๆ

“ในมือคุณคืออะไร?”

พนักงานสะดุ้ง หันหลังกลับมาเห็นสีหน้าที่เย็นชาของเหลียงหยวนโจว รีบพูดว่า “ประธานเหลียง นี่คือกำไลของคุณหนูสือค่ะ มันขาดตอนลองชุด เธอบอกว่าใส่ไม่ได้แล้ว ให้ฉันช่วยทิ้งให้เธอ”

แววตาของเหลียงหยวนโจวมีวคามเย็นวาบผ่านไป เขาจำได้ดีว่านั่นคือของขวัญวันเกิดที่เขาเคยส่งให้สืออวี๋

เพราะเขาเคยให้กำไลแบบเดียวกันกับเสินหลี ดังนั้นเธอเลยจงใจทิ้งกำไลที่ตัวเองส่งให้เธอทิ้ง เพื่อบีบบังคับให้เขาขอโทษงั้นเหรอ?

ออร่าโดยรอบของเขาทันใดก็หนักอึ้งขึ้นมาอย่างชัดเจน “ให้……”

ยังพูดไม่ทันจบ เสียงที่หวานใสของเสินหลีก็ดังขึ้น “ประธานเหลียง ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วค่ะ”

มือที่ยื่นออกไปของเหลียงหยวนโจวหยุดชะงัก ก่อนจะเก็บกลับอย่างไม่แยแส หันไปมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนอีกครั้ง

“ในเมื่อเปลี่ยนเสร็จแล้ว งั้นไปกันเถอะ”

“ทักทายคุณหนูสือก่อนแล้วค่อยไปเถอะค่ะ ว่าแต่ เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับพนักงานหรือคะ?”

“ไม่มีอะไร ไม่ต้องรอเธอหรอก”

เสินหลีมองพนักงานอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อเพราะรู้จักนิสัยของเหลียงหยวนโจวดี เรื่องที่เขาไม่อยากบอก ถามต่อไป ก็มีแต่จะทำให้เขารำคาญ

หลายปีมานี้ เธอใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้เพื่อสร้างความขัดแย้งมากมายระหว่างเหลียงหยวนโจวกับสืออวี๋

สืออวี๋เปลี่ยนชุดแต่งงานแล้วออกมา เหลียงหยวนโจวกับเสินหลีกำลังจะจากไป

หางตาเหลือบเห็นแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไปอย่างเคียงข้างกัน สืออวี๋ก็กำมือแน่นขึ้น ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไร

เมื่อก่อนไม่รู้ว่าเคยเห็นจากไหนมาประโยคหนึ่งว่า เมื่อคุณสะสมความผิดหวังในตัวใครสักคนมามากพอแล้ว ก็จะจากไป

เธอคิดว่าความผิดหวังที่เธอมีต่อเหลียงหยวนโจว ก็เหมือนจะสะสมมามากพอแล้ว