บทที่๑๓ คนอะไรทำไมมันเท่นัก

“ลดา ห้ามตกใจนะ มีบางอย่างที่กูไม่ได้บอกมึง” สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจที่จะเล่าให้ลดาฟัง เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวมีหวังอกแตกตายแน่ ๆ

“เรื่องใหญ่เลยเหรอเจ๊ กลัวอะ”

“ไม่มั้ง ไม่หรอก” ฉันอึก ๆ อัก ๆ เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่ายังไงดี

“คือกูจูบกับเขาแล้ว”

“อ๋อ ตกใจคิดว่าเรื่องอะไร..... ห้ะ” รถบีเอ็มเบรกเอี๊ยด ดีที่ไม่มีรถอยู่ข้างหลัง ถ้าเป็นกรุงเทพฯ คงโดนชนตูดไปแล้ว

“มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ดี คือว่า เขาจูบกูเพราะเมา และเขาเห็นกูเป็นเมียเก่าเขาที่ชื่อญาดา”

“เมียเก่าเขา?”

“มึงอย่าไปมองเขาไม่ดีนะ เขาแค่เมา แล้วเขาก็ขอโทษขอโพยกูใหญ่โต เขายอมรับผิดถึงขนาดจะพากูไปแจ้งตำรวจจับตัวเอง คุกเข่ายกมือไหว้ จะให้ทองกูอีกเป็นล้าน ๆ เขาดูรู้สึกผิดจริงกูเลยยกโทษให้เขาไปแล้ว”

“แหม ความหมายมากมาย กลัวลดาไม่ชอบกำนันว่างั้นเถอะ”

ฉันนั่งเงียบ ยัยนี่ก็รู้ไปซะทุกเรื่อง ใครได้มันเป็นเมียนี่คงไม่ต้องพูดถึง

“แล้วเขาทำอะไรเจ๊อีกไหม”

อุตส่าห์จะลืมแล้วนะ ภาพขึ้นนั้นวนกลับมาในหัวอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่จูบธรรมดาแต่มันร้อนแรงมาก แถมยังบีบหน้าอกฉันไม่รู้กี่ที แถมยังเห็นหน้าอกไปแล้วด้วย

“ไม่นะ แค่นั้นแหละ”

“เฮ้อ กำนันนะกำนัน ช่างเถอะ ถ้าเจ๊บอกว่าเขารู้สึกผิด ก็คงจะรู้สึกผิดจริง ๆ นั่นแหละ ต่อไปก็ระวังตัวตอนเขาเมาด้วยนะ หรือเจ๊จะกลับไปอยู่คอนโด”

“ไม่ จะอยู่นี่แหละ บอกแล้วไงว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ กำนันเป็นคนดีมากนะ อย่าคิดลบกับแกเลย”

“ยังไม่ใช่แฟนเลย ปกป้องนักนะเจ๊เจ้าขา”

ตอนนี้พวกฉันสี่คนกำลังนั่งรอกำนันอยู่ที่โต๊ะไม้ยาว วันนี้เราจะเรียนรู้เรื่องวางแผนการผลิต คนตัวใหญ่เดินมาพร้อมกับแผนที่ไร่ เขากางแผนที่ไร่ออกจนสุด ขอบกระดาษมีรอยพับเก่า ๆ จากการใช้ซ้ำหลายปี

“แปลงนี้สิบห้าไร่” กำนันใช้ดินสอชี้ลงไป “ถ้าปลูกพริกซ้ำ จะได้ผลผลิตเร็ว แต่ดินเริ่มล้าแล้ว พวกเอ็งคิดว่ายังไง”

เอวาที่ถือสมุดจดเล็ก ๆ ยกมือ

“เอวาเสนอให้พักดินหนึ่งรอบค่ะ” เธอพูดเสียงเรียบ “ปลุกถั่วเขียวสลับ เพื่อเพิ่มไนโตรเจน แล้วค่อยกลับมาปลูกพริกช่วงปลายฤดูฝน”

กำนันไม่ตอบทันที เขาเปิดสมุดบัญชี ดูตัวเลขรายรับรายจ่ายก่อนจะถามกลับ

“แล้วรายได้ช่วงพักดินล่ะ จะเอาอะไรแทน”

เมเปิ้ลยกมือต่อ

“แปลงข้างกันยังว่าง ผักสลัดใช้เวลาแค่ สามสิบห้าถึงสี่สิบวัน ถ้าปลูกแบ่งรอบ จะมีเงินหมุนเข้าทุกอาทิตย์ ถึงกำไรไม่สูง แต่ไม่ขาดกระแสเงินสด”

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่กำนันจะถามต่อ

“ต้นทุนต่อไร่คิดยังไง”

ความจริงแล้วไร่นี้มีรายได้มากมายอยู่แล้ว แต่กำนันแค่ต้องการจะสอน เพราะตอนที่เราเริ่มต้นทำเกษตร มันไม่ได้ง่ายเหมือนตอนนี้ ทุกวันทุกวินาทีคือเงิน มีต้นทุน ค่าเมล็ดพันธุ์ ค่าแรง ค่าน้ำ ค่าแพ็ก ละอัตราการสูญเสีย

“ถ้าฝนตกหนักกว่าปกติเอ็งจะลดความเสี่ยงยังไง แล้วถ้าแรงงานขาดช่วงเก็บเกี่ยวล่ะ”

ทุกคำถามบีบให้เด็กทุกคนต้องคิดต่อไป เพราะความเป็นจริงมันไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าแผนไม่ดี ถ้าเดินผิด ไม่ใช่แค่ทุกคนจะเหนื่อย แต่เราจะทิ้งเงินไปฟรี ๆ

“ไหนพวกเอ็งช่วยกันคิด เราจะทำยังไงกันดี”

“แปลงสลัดเอวาเสนอให้ยกร่องสูงกว่าปกติค่ะ แล้วปรับตารางให้น้ำ ลดวันรดน้ำ ถ้าฝนตกต่อเนื่องจะเปิดร่องระบายน้ำทันที ไม่ให้น้ำขังเกิน ยี่สิบสี่ชั่วโมง เพราะรากจะเน่าค่ะ”

เจ้าขายกมือ

“ส่วนพริกที่กลับมาปลูกปลายฤดูฝน เลือกลงต้นกล้าให้พ้นช่วงฝนหนัก ก็จะช่วยลดปัญหาโรคโคนเน่าและเชื้อราได้ค่ะ ส่วนแรงงานขาดช่วงเก็บเกี่ยว ผักสลัดวางแผนการปลูกแบบเบ่งแปลงย่อย เก็บไม่พร้อมกันทั้งแปลง ถ้าคนขาด จะยังทยอยเก็บได้ ไม่เสียทั้งรอบ”

ลดายกมือต่อ

“ส่วนพริก ถ้าแรงงานไม่พอ จะเน้นเก็บเฉพาะผลแก่จัดก่อน ลดการคัดละเอียดช่วงแรก แล้วค่อยมาเกรดผลทีหลัง”

กำนันนิ่งก่อนว่าต่อ

“แล้วถั่วเขียวที่บอกว่าจะปลูกพักดิน คิดยังไง ไม่กลัวขาดทุนเหรอ”

เมเปิ้ลพูดตรงไปตรงมา

“เรื่องถั่วเขียวเราเน้นปรับโครงสร้างดิน ถั่วเขียวอายุสั้น ใช้น้ำน้อย ไถกลบตอนออกดอก จะได้เพิ่มอินทรียวัตถุและฟื้นชีวิตให้ดิน”

เขาพับแผนที่ไร่ลงช้า ๆ

“พรุ่งนี้เอาแผนนี้ลองหนึ่งแปลง ถ้าพังถือว่าเรียน ถ้ารอด ถือว่าเอ็งสอบผ่าน”

เราสี่คนพยักหน้า

“เมื่อกี้ดุเดือดมากอะเจ๊ ขนลุก” ลดาพูดไปตักข้าวใส่ปากไป วันนี้มี่แค่ฉันและลดาที่มานั่งกินข้าวร้านเดิม กำนันไม่ได้มาด้วย แค่ควักเงินค่าข้าวให้แค่นั้น ส่วนเอวลาก็ยอมไปกินก๋วยเตี๋ยวกับเมเปิ้ล

“โคตรเท่ กูอยากจะกริ๊ดในความหล่อ” อยากฝึกงานตลอดไป ปกติไปเรียนเกลียดวันจันทร์ ชอบเสาอาทิตย์ พอมาฝึกงานกับผู้ชายคนนี้ ฉันรักวันจันทร์ค่า เสาอาทิตย์มีแค่สองวันอย่านานนักได้ไหม

“โอ๊ะ เท่กับผีสิ น่ากลัวจะตายไป นี่เจ๊คงชอบเขาจนใกล้บ้าแล้วแหละ”

“มึงว่ากูไปบอกเขาตรง ๆ เลยดีปะ ว่ากูอยากจีบ” ฉันจริงจังนะเริ่มใจร้อนจริง ๆ แล้วอะ กำนันต้องเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ในหมู่บ้านนี้แทบทุกคนแน่ ๆ

“ใจเย็น ๆ เจ๊ ข่าวดีเลยนะ ป้าบัวบอกว่า สาว ๆ ชอบกำนันครึ่งหมู่บ้านได้ แต่ไม่มีใครจีบกำนันได้สักคน ป้าบัวบอกว่า ไม่ใช่แค่ผู้หญิงเลขสามนะ ขนาดเลขสองยังมารอต่อแถวจีบกันเป็นทาง แต่หลัง ๆ มาพอทุกคนรู้ว่าไม่ได้ผล ก็เลิกจีบไปตาม ๆ กัน เพราะฉะนั้น ลดาคิดว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนจีบกำนันจีบหรอก เจ๊ไม่ต้องรีบ”

“ข่าวดีกับผีสิอีห่า” แรก ๆ มาดี หลัง ๆ มาทำไม

“ยกเว้นเจ๊ไง ถ้าเป็นเจ๊อาจจะติดก็ได้ เจ๊หน้าตาเหมือนเมียเก่าเขานะ พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส”

“ก็จริง เอาวะ ยังไงกูก็ไม่ยอมปล่อยกำนันไปเฉย ๆ แบบไม่ทำอะไรเลยหรอก”

แต่แล้วสิ่งที่ทำให้จิ๊ดจนใจเจ็บก็โผล่มาให้เห็นต่อหน้า ตอนรถที่เห็นรถกระบะกำนันโคตรจะดีใจเลย แต่พอเห็นลงรถจากรถอีกฝั่งเท่านั้นแหละ

“หรือข่าวกูผิดวะ” ลดาเอ่ยติดตลก เพราะคนที่ลงมา คือน้าน้อยที่กำนันยิ้มหวานให้วันนั้น

จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม มาก่อนแล้วไง ถ้ากำนันไม่ได้พูดว่าน้าเป็นเมีย ฉันก็ไม่หยุดหรอกจ่ะ อีเจ้าขาถือคติ มาก่อนก็ไปก่อนเลยจ่ะ

“จะแข่งกับใครไม่แข่ง มาแข่งกับอีเจ้าขา อย่างน้อยก็นำหนึ่งก้าวล่ะวะ อย่างน้อยฉันก็อยู่เรือนเดียวกันกับกำนัน แถมเจอหน้ากันทุกวัน สาวกว่า เต่งตึงกว่า จะแพ้ก็ให้มันรู้ไป” ฉันพูดออกมาเบา ๆ

“แป๊บนะเจ๊ มันนำยังไง ที่อยู่เรือนเดียวกันที่เจอหน้าทุกวัน ก็เพราะเราเป็นเด็กฝึกงานไม่ใช่”

“หุบปาก”