บทที่๑๒ หน้าเหมือนเมียเก่า

เขาพาฉันเข้ามาในห้องหนึ่งเป็นห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ฝั่งเขา ในห้องนั้นมีรูปคนรักที่ชื่อ ญาดา เขาสวยมาก สมแล้วที่เป็นคนรักของกำนัน แม้จะเป็นรูปถ่ายธรรมดาที่ไม่ได้ผ่านการแต่งเหมือนยุคนี้ เธอผมตรงสวย ตาโต มีรอยยิ้มที่สดใส มีความคล้ายคลึงกับพี่อิงดาว แต่ว่า ฉันคล้ายเขาเสียยิ่งกว่าพี่อิงดาวเสียอีก มันเป็นไปได้ยังไง

“เธอสวยนะคะ” ฉันหันไปพูดกับกำนัน ที่สายตาบ่งบอกถึงความรักและคิดถึงผู้หญิงในรูป

“ใช่ สวยมาก ตอนนั้นข้าโชคดีที่ญาดามาหลงรักเด็กอย่างข้า เธออายุมากกว่าข้าสี่ปี เป็นคนเก่ง อ่อนหวาน แต่ไม่อ่อนแอ สวยจนใคร ๆ ก็เหลียวมอง”

“เสียใจด้วยนะคะ” ไม่รู้จะดีใจหรือเจ็บดี เขาบอกฉันคล้ายเมียเก่าเขา แปลว่าฉันก็สวยใช่ไหม แต่ว่า เลือกได้ก็ไม่ได้อยากหน้าคล้ายเมียเก่าเขาหรอกนะ ที่หลัง ๆ กำนันมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ หรือคืนนั้นที่เขาจูบ เขาไม่ได้พิศวาส หรืออยากล่วงเกินฉันหรอก แค่เมามากจนเห็นฉันเป็นคุณญาดาแค่นั้น

ไม่ได้มีฉันอยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย

“ถึงอย่างไรข้าก็อยากขอโทษเอ็งอีกรอบ”

“พอแล้วค่ะ เจ้าขาไม่ได้โกรธแล้วจริง ๆ คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นนะคะ” พูดทำทรงไปงั้น ใครมันจะลืมจูบของเขาได้กัน แต่จูบนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะจูบฉันไง เขาจะจูบคุณญาดาต่างหาก

“เอ็งไปพักผ่อนเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว”

“ค่ะ ฝันดีค่ะ” ฉันเดินออกจากห้องนั้น ตรงมาที่ห้องตัวเองโดยไม่ได้หันกลับไปมองเขาอีก มันแน่น ๆ ที่อกยังไงไม่รู้ แต่ก็เข้าใจ จากกันทั้งที่ไม่ได้บอกเลิกกัน จากกันทั้งที่ยังรักกัน เป็นใครก็คงไม่ลืม แต่งงาน มีลูก ผ่านมาด้วยกันขนาดนั้น ใครลืมก็บ้าแล้ว

“เฮ้อ แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้ แล้วคุณญาดาจะโกรธไหมเนี่ยที่ฉันหลงรักคุณกำนัน” ฉันถอนหายใจยาว

เปลือกตาคนตัวเล็กเริ่มปิดเพราะไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อวาน พอสบายใจแค่หัวถึงหมอนก็หลับไปแบบไม่รู้เรื่อง

.

.

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูหลายครั้งจนทำให้เธอสะดุ้งตื่น

“อะไรเนี่ย ฉันจะนอน” ฉันตะโกนออกไปที่หน้าประตูพร้อมดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมโปง

“นี่มันบ่ายแล้วนะเจ๊ เสาร์อาทิตย์นี้เจ๊ซ้อมตายหรือไง”

ฉันหยิบโทรศัพท์มาดูก็พบว่าตอนนี้บ่ายโมงสี่สิบห้าแล้ว แต่ลดาจะรู้ไหมว่าฉันไม่ได้นอนมาตั้งแต่เมื่อวาน ฉันลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องให้ลดา แล้วกลับมานอนที่เตียงต่อ

“เอาดี เจ๊จะไม่ตื่นจริงอะ ไม่หิวข้าวหรือไง”

พอพูดถึงข้าวท้องฉันก็ร้องโครกคราก

“ไปกินข้าวกัน ฉันข้าวเที่ยง เจ๊ข้าวเช้า เย็นนี้ไปไหนกันป้ะ อยู่แต่เรือน ลดาเบื่อจะบ้าแล้วเนี่ย เอวากับเมเปิ้ลก็ออกไปกันตั้งแต่เมื่อวาน คงจะไปเที่ยวกันนั่นแหละ”

“ไปไหนดี”

“ไปตลาดไหม เห็นบอกว่าตลาดของลูกเขยกำนันใหญ่แล้วก็สวยมาก มีดนตรีสดด้วย แค่ไปนั่งหาอะไรกิน ชิล ๆ”

“ได้” วันนี้ตามใจลดาแล้วกัน ถือเป็นการขอโทษที่ตวาดใส่เมื่อวาน

ห้าโมงแล้วกำนันยังไม่กลับเรือนอีกเหรอ ตอนนี้ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยกำลังเตรียมตัวจะไปตลาด แค่อยากเจอหน้าเขาสักนิดก็ยังดี แต่ดูทรงแล้วไม่น่าจะกลับเร็วหรอก บ้างานขนาดนั้น ไม่เข้าใจเลยว่ากำนันจะทำงานหนักทำไมนัก ในเมื่อลูกน้องก็มีตั้งเยอะแยะ ทำจนแยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นเจ้าของสวน ดีที่มีหน้าตาและออร่าที่ทำให้รู้ว่านี่แหละเจ้าของไร่

“ไปยังเจ๊ ลีลาเพราะรอเจอหน้ากำนันใช่ป้ะ” ยัยนี่ก็รู้ดีไปซะทุกเรื่องเลยจริง ๆ

“เออ ๆ ไปแล้ว ๆ” ฉันคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง

“ไม่กลับเร็วขนาดนั้นหรอก กำนันทำงานจนฟ้ามืดทุกวันนั่นแหละ”

วันนี้ฉันเป็นคนขับรถให้ลดา อีกฝ่ายก็แอบตกใจอยู่เหมือนกันเพราะส่วนมากลดาจะเป็นคนขับให้ฉันนั่งอยู่ตลอด ขับไปตามแมพประมาณสามสิบนาทีก็ถึงตลาดแล้ว ป้ายใหญ่เขียนชื่อตลาดอย่างเด่นว่า ตลาดฮีลใจบ้านเรา

“คนเยอะเวอร์” ลดาพูด

“ใหญ่กว่าที่คิดไว้สิบเท่า” ตลาดใหญ่มาก มองจากด้านนอกก็รู้แล้วว่าสวยและผ่านการตกแต่งอย่างดี มีชิงช้าสวรรค์ด้วย เออเริ่ด ก่อนจะเข้าตลาดมีรปภ.ตรวจของก่อนเข้าไปด้วย ดี ความปลอดภัยเป็นเลิศ ฉันเดินเข้าไปในตลาด ก็เห็นว่าข้างในตกแต่งสวยกว่าที่คิด มีดนตรีสดอย่างที่เขาว่าจริง ๆ โต๊ะนั่งเยอะมาก แต่ก็ไม่พอสำหรับลูกค้าในตลาดจริง ๆ มีม้าหมุน มีสนามเด็กเล่น

“เวอร์ ตลาดอะไรเนี่ย” ลดาพูด

“ลูกเขยกำนันไม่ธรรมดาเหมือนกันเนาะ” ฉันหันไปพูดกับลดา

“เจ๊รู้ปะ ตลาดนี้เคยเป็นของกำนันมาก่อน แต่มันเจ๊ง แล้วลูกเขยเลยขอสานต่อ แล้วก็ทำออกมาได้ดีเวอร์ เห็นบอกว่าตอนที่กำนันทำ เป็นแค่พื้นที่ว่าง ๆ ให้คนมาตั้งของขาย ที่เปิดเพราะแค่อยากให้เศรษฐกิจในหมู่บ้านดีขึ้น เลยซื้อที่นี่ แล้วให้คนหมู่บ้านมีเพื่อนที่เช่าถูก ๆ ขายของ แต่ก็นะ มันเจ๊งเพราะอะไรหลาย ๆ อย่าง กำนันก็คงให้ความสนใจกับไร่พักใจมากกว่าด้วยแหละลดาว่านะ”

“มึงไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”

“ก็เมื่อวานเหงา ไม่มีเพื่อน เลยนั่งคุยกับป้าบัวแทบทั้งวัน ป้าเขาก็เล่าให้ฟัง ป้าบอกว่า ตลาดกับไร่ เป็นความฝันของกำนันเลย ความฝันกำนันไม่ได้มีแค่ตัวเอง แต่อยากให้คนในหมู่บ้านมีอาชีพ ไม่ลำบาก คนงานในไร่พักใจก็คนในหมู่บ้านทั้งนั้น ตอนนี้ตลาดที่ลูกเขยสานต่อ ก็เอื้อให้คนในหมู่บ้านมีสิทธิจองล็อคตลาดมากกว่าคนอื่น สมแล้วที่เป็นกำนันว่าไหมเจ๊” โอ๊ยยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งชอบเขาเข้าไปใหญ่ อะไรมันจะน่ารักขนาดนั้น หล่อ เก่ง ฉลาด มีความเป็นผู้นำ มีเมตตา

“เฮ้อ ชอบเขาจะแย่” ฉันหันไปพูดกับลดา

“นั่นดิ ตอนแรกลดาไม่อยากเชียร์นะ ด้วยอายุ ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจละ เชียร์เต็มที่อะ กำนันเป็นผู้ชายที่ดีมากเวอร์ เท่าที่ลดาเคยรู้จักมานะ”

“อ่าว ใช่ลดากับเจ้าขาไหม รู้จักตลาดนี้ด้วยเหรอ” คุณอิงดาวเดินเข้ามาทักอย่างยิ้มแย้ม สวยจัง ไม่แปลกใจเลยที่เป็นลูกของกำนันและคุณญาดา

“สวัสดีค่ะคุณอิงดาว” ฉันกับลดายกมือไหว้

“โห ไม่ต้องทางการขนาดนั้นก็ได้ เรียกพี่เถอะค่ะ”

“ค่ะ พี่อิงดาว ตลาดสวยมากเลยค่ะ” ลดาเอ่ยชม

“ขอบคุณค่ะ แล้วจะไปไหนกันเหรอคะ มานั่งเล่นที่ร้านพี่ได้นะ ตอนนี้คงไม่เหลือโต๊ะนั่งแล้วแหละ”

สุดท้ายพวกเราก็ซื้อของเข้าไปนั่งกินที่ร้านคุณอิงดาว ถ้าเธอรู้ว่าฉันแอบชอบพ่อเธออยู่ จะยังใจดีแบบนี้ไหมนะ... ในร้านขนมหวานลูกค้าเต็มทุกโต๊ะไม่ต่างกัน แต่ว่าในร้านมีโต๊ะว่างอยู่หนึ่งโต๊ะที่ไม่ใช่สำหรับลูกค้า คุณอิงดาวพาเราไปนั่งตรงนั้น พร้อมสั่งเต้าฮวยนมสดเลี้ยงเราอีกคนละถ้วย

“ความจริงไม่ต้องเลี้ยงก็ได้นะคะ เกรงใจค่ะ แค่นี้ก็รบกวนมากแล้ว” ฉันหันไปพูดกับคุณอิงดาวที่นั่งจ้องหน้าฉันอยู่

“เล็กน้อยค่ะ ช่วยงานในไร่ตั้งเยอะ เงินเดือนก็ได้แค่ครึ่งเดียว”

“เงินเดือนได้ครึ่งเดียวก็จริง แต่ที่นอนฟรี แถมดีมากด้วยค่ะ อาหารฟรีสามมื้อ ที่ฝึกงานแค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ” ลดาหันไปพูด พร้อมตักเต้าฮวยนมสดใส่ปากคำใหญ่ ดวงตาเป็นประกายทันทีที่ได้สัมผัสกับเต้าฮวย มันอร่อยจนไม่อยากจะเชื่อ เกิดมาเพิ่งเคยกินเต้าฮวยอร่อยขนาดนี้เป็นครั้งแรก ไม่แปลกที่ลูกค้าจะเต็มร้านเลยจริง ๆ

“อร่อยเกินไปไหมคะ”

คุณอิงดาวยิ้มเขิน ๆ ฉันพอได้เห็นรีแอคชั่นของลดาก็ตักเต้าฮวยในชามตัวเองเข้าปาก ไม่เวอร์สักนิดเพราะมันอร่อยมาก อร่อยจนอยากกินทุกวัน ถ้ากลับกรุงเทพฯจะหาเต้าฮวยรสชาติแบบนี้จากไหน

“อร่อยจริงค่ะ สงสัยต้องฝากตัวเป็นลูกค้าประจำร้านนี้แล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

ผ่านไปไม่กี่นาทีฉันกับลดาก็ซัดเต้าฮวยนมสดหมดถ้วย นี่แหละรสชาติที่ตามหา เราสามคนสั่งคุณกันหลายเรื่อง คุณอิงดาวเป็นคนดี นิสัยน่ารัก การวางตัวก็ดี

“ขอเสียมารยาทได้ไหมคะ เจ้าขา เธอหน้าตาเหมือนแม่ฉันมากเลย จริง ๆ นะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ เธอทำให้ฉันคิดถึงแม่มาก ๆ” สายตาของคุณอิงดาวดูเศร้าหน่อย ๆ แต่ไม่กี่วินาทีเธอก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส

“คะ” ฉันทำเหมือนไม่รู้เรื่องที่แม่ของคุณอิงดาวเสียไปแล้ว

“คือว่าแม่ฉันเสียไปนานแล้วน่ะค่ะ”

“เสียใจด้วยนะคะ” ฉันกับลดาพูดพร้อมกัน

“ฉันโอเคแล้วค่ะไม่ต้องห่วง เรื่องมันผ่านมานานเป็นสิบปีแล้วค่ะ”

“คุณ เอ๊ย พี่อิงดาวเก่งมาก ๆ เลยค่ะที่ผ่านทุกอย่างมาได้ เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก”

“พ่อเก่งกว่าฉันเยอะมาก ๆ เลยค่ะ ตอนนี้ฉันหวังแค่อย่างเดียว คืออยากให้พ่อมีคนรักค่ะ อยากให้มีคนคอยดูแลท่าน อยากให้ท่านมีความสุขบ้าง แต่พ่อก็ปฏิเสธเรื่องนี้มาตลอด”

แล้วถ้าฉันจีบพ่อคุณอิงดาว คุณอิงดาวจะโอเคไหมคะ อันนี้คือเสียงในหัวที่ฉันจะไม่พูดออกไปเด็ดขาด ขืนคุณอิงดาวเกลียดฉัน ก็จบเห่ขึ้นมาจริง ๆ