บทที่๑๔ เป็นตัวร้าย

“นั่งด้วยกันไหมคะ” ฉันเอ่ยทักเมื่อสบตากับกำนัน อีกฝ่ายอึกอักนิดหน่อยแต่ก็เดินมานั่งโต๊ะเดียวกับพวกฉัน ลดาลุกมานั่งฝั่งเดียวกับฉัน แล้วให้ทั้งสองนั่งใกล้กัน ไม่รู้งานเลยจริง ๆ แต่ก็เข้าใจมันเป็นเรื่องของมารยาท

“เอาเหมือนเดิมครับป้า” กำนันตะโกนสั่งอาหาร เมนูเดิมก็คือหมูกรอบไข่ดาวที่เขาแนะนำนั่นแหละ

“เอาราดหน้าหมูจ่ะ” น้าน้อยตะโกนไป ป้าที่ทำกับข้าวก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว ไม่ชอบสักนิด หงุดหงิด

“พวกหนูชอบกินร้านนี้กันด้วยบ่จ่ะ กำนันแนะนำแน่เลย” น้าน้อยพูดภาษากลางคุยกับพวกฉัน ถึงบางคำจะมีภาษาอีสานบ้างแต่ก็ฟังเข้าใจ

“ค่ะ ตั้งแต่กำนันแนะนำก็ติดร้านนี้งอมแงมเลย” ฉันพูดจายิ้มแย้ม ทั้งที่ความจริง หงุดหงิดจนไม่รู้จะหงุดหงิดยังไงแล้ว ไม่พอกำนันยังเดินไปตักน้ำให้น้าน้อยอีก สุภาพบุรุษเสียจริงนะ

“แล้วน้าน้อยชอบร้านนี้เหมือนกันเหรอคะ” ฉันถามกลับ

“แม่นจ่ะ กำนันแนะนำเหมือนกัน ตั้งแต่กินครั้งแรกน้าก็ชอบร้านนี้มาตลอด บ่เคยเปลี่ยนใจเลยจ่ะ แต่บางทีกะต้องทำใจ ของมันดีคนจะมากินมันเลยเยอะ” ฉันคนเดียวไหมที่คิดว่าคำตอบมันแปลก ๆ ฉันหันไปมองลดาแล้วมันก็มองหน้าฉันอยู่เหมือนกัน เอาเป็นว่ามองตาก็รู้ใจ ไม่เบานะคะน้าน้อย

“เอ้อ แล้วช่วงนี้ขายดีบ่” กำนันพูดขึ้นมาแทรกกับบรรยากาศที่เริ่มอึดอัด

“ก็ดีจ่ะ เรื่อย ๆ เลย ส่วนกำนันน้อยคงบ่ต้องถาม กำนันเก่งหลาย ปัญหาอีหยังกะแก้ได้ ไร่ถึงเติบโตขึ้นทุกปี แถมปีนี้มีเด็กฝึกงานหน้าตาเป็นตาฮักมาซอยอีก คงจะดีนำ”

ฉันกับลดาเอ๊ะอีกรอบ มันปกติหรือพวกฉันที่อคติไปเอง

“ยอกันโพด คนเฮากะมีมื้อขึ้นมื้อลงเป็นธรรมดา ปัญหาบางอย่างกะแก้บ่ตกดอก” กำนันตอบ พร้อมกับตักข้าวคำใหญ่

“จริงค่ะ พวกหนูเองก็ยัง เด็ก คงไม่ได้ช่วยกำนันแก้ไขปัญหาใหญ่ ๆได้ เป็นแค่ เด็ก นักศึกษาฝึกงานเองค่ะ ไม่ได้ช่วยอะไรได้เยอะหรอก” ฉันพูดเน้นคำ จนลดาเอาขามาชนฉันเบา ๆ ฉันยังคงยิ้มหวานใส่น้าน้อยเหมือนเดิม

“บ่แมนดอก เด็กน้อยปีนี้เก่งอยู่เด้ เบิ่งเป็นผู้ใหญ่กว่าปีอื่น ๆ” กำนันหันไปพูดกับน้าน้อย ที่ยิ้มแฉ่งอยู่เหมือนกัน รู้นะว่าในใจไม่ยิ้ม

“ดีแล้วจ่ะ สิได้ซอยเบาแรงกำนัน แต่กะเป็นแต่เสียดายอยู่ อยู่นำกันได้แค่สี่เดือน” ลดาหันมองหน้าฉันแล้วยิ้ม เป็นนัย ๆ ว่าอีน้าคนนี้ไม่ธรรมดาแน่ ๆ เห็นใส ๆ แต่เปิดฉันก่อนนะ แบบนี้แหละดี ฉันจะได้ไม่ต้องเกรงใจ

“ไม่ต้องห่วงเลยจ้ะน้าน้อย เจ้าขาชอบที่นี่นะ ถ้ากำนันคิดพวกเราเก่ง เดี๋ยวเรียนจบแล้วเจ้าขามาทำงานที่นี่ก็ได้นี่คะ เดี๋ยวสมัครเป็นหัวหน้าแผนกโรงเรือนแปรรูปผลผลิตดีไหมคะกำนัน” ที่ฉันรู้เพราะกำนันชอบบ่นว่ายังไม่มีใครเหมาะจะเป็นหัวหน้าคนคุมแผนกโรงเรือนแปรรูปผลผลิตเลย กำนันต้องคอยไปสั่งงาน และให้คุมกันเองไปก่อน

“งั้นเหรอ เงินเดือนข้ามันไม่น่าจะพอสำหรับเอ็งนะ” กำนันหันมาพูดกับฉัน

“ไม่ติดค่ะ ถ้าเจ้าขาชอบก็ไม่มีอะไรห้ามได้หรอกค่ะ พอดีรวยมากอยู่แล้วด้วย เรื่องเงินเลยไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไร ถ้าลองแล้วติดใจจริง ๆ ก็อยู่ได้จนตายเลยค่ะ” ฉันพูด คราวนี้เหมือนอีกฝ่ายจะยิ้มไม่ออกแล้ว ลดาก็ไม่สะกิดฉันแล้วด้วย เอาแต่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่ม

“กินเสร็จแล้วก็ไปพร้อมกันนี่แหละ เดี๋ยวไปส่งน้อยก่อน แล้วเราก็ไปเรียนกันต่อ”

กำนันไปส่งน้าน้อยเสร็จ ก็พาเราไปเรียนกันต่อ ตอนบ่ายนี้เราไม่เรียนอะไรมาก เหมือนช่วยงานพี่ในไร่มากกว่า แต่วันนี้กำนันพาไปดูโรงเรือนผลิต ไปดูการทำงานต่าง ๆ พอบ่ายสามก็ปล่อยพวกเรากลับเรือน ที่บอกว่าเลิกเรียนห้าโมงไม่เคยถึงห้าโมงสักวัน

พอถึงเรือนปุ๊บ เอวากับเมเปิ้ลก็ออกไปไปทันที ดูทรงแล้วไม่น่าจะกลับหรอกคืนนี้ น่าจะไปนอนที่อื่นนั่นแหละ ช่วงนี้ยัยเมเปิ้ลก็ดูเงียบ ๆ เรื่องกำนัน หมายถึงปกตินางจะอ่อยตลอดเวลา แถมยังไม่แซะฉันอีก มันแปลก ๆ นะ

“สองคนนั้นเขาเที่ยวไหนกันนักเนาะเจ๊”

“นั่นดิ ช่วงนี้ยัยเมเปิ้ลก็เงียบแปลกๆ แต่ก็ดี แค่นี้ฉันก็ปวดหัวจะตาย” ฉันถอนหายใจยาว

“หมายถึงปวดหัวกับสาว ๆ ที่ชอบกำนันเหรอ” ก็ใช่ไง ฉันไม่ได้ตอบลดา เดินเข้าห้องไปหยิบผ้าขนหนูไปอาบน้ำ จะไม่ให้ปวดหัวได้ไง เอาจริง ๆ ความห่างของอายุน้าน้อยชนะแน่อยู่แล้ว ไหนลูกสาวกำนันจะเชียร์สองคนนี้อีก ถ้าให้ยอมรับจริง ๆ แกก็สวยด้วย สวยแบบวัยกลางคน

แต่ฉันมันเด็กไง เด็กฝึกงาน อายุน้อยกว่าลูกสาวเขาอีก ลูกสาวเขายังให้ฉันเรียกว่าพี่อยู่เลย ความเป็นไปได้เท่ากับศูนย์ ปกติแล้วถ้าจีบใครก็จะบอกเขาตรง ๆ ว่าชอบนะ แล้วก็แค่จีบสุดกำลัง ผู้ชายกรุงเทพฯ คนอายุเยอะคบกับคนอายุน้อยเป็นเรื่องปกติ เยอะแยะไป หมายถึงที่บรรลุนิติภาวะแล้วนะ

แต่เอาจริงฉันก็ไม่เคยจีบคนที่อายุสี่สิบหก แถมยังเป็นหนุ่มไทบ้านอีก จูบฉันขนาดนั้นไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอ ถ้าเป็นคนปกติต้องหลงรักฉันแล้ว แต่ตาคนนี้มันไม่ปกติไง

ฉันหยิบเสื้อยืดตัวโคร่งๆ ใส่กับกางเกงขายาว ถ้าถามว่าทำไมอยู่นี่ถึงแต่งตัวป้านัก ก็คิดดูสิ คนงานกำนันอายุ สามสิบ สี่สิบ บางคนถึงห้าสิบ ถ้าให้ฉันแต่งเสื้อรัดรูป เสื้อเอวลอยก็ไม่น่าจะเหมาะ แม่ยิ่งให้มาเยอะอยู่

“กินข้าวเสร็จแล้วมาคุยกับข้าหน่อย” เขาเดินมากระซิบตอนฉันตักข้าว อย่าบอกนะว่าหลงรักฉันแล้ว ว่าแล้วไงใครได้จูบฉันก็ต้องหลงรักทั้งนั้นแหละ

“เป็นอะไรเจ๊เจ้าขา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” อาการมันออกขนาดนั้นเลยเหรอ

“เปล่า ไม่มีไร คิดไรไปเรื่อย”

“จ้า เชื่อ ๆ แต่ลาบหมูโคตรอร่อยอะเจ๊ มีจานที่สองแน่ เอาจริงป้ะ อยู่นี่น้ำหนักขึ้นมาสองโลละ ฝึกเสร็จตัวตันแน่ ๆ”

สรุปแล้วฉันก็รอคุยกับเขาจนเกือบสองทุ่ม พอกินข้าวเสร็จ เขาก็นั่งจิบเบียร์อยู่กับคนงาน ฉันเลยไม่ได้เดินเข้าไปคุย ขึ้นเรือนมาเขาก็ลงไปอาบน้ำ จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้คุยกัน

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเบา ๆ เป็นเขานั่นแหละ เขาเอานิ้วชี้ขึ้นมาเป็นสัญญาณให้ฉันเบา ๆ น่าจะกลัวลดาได้ยิน

“คุยห้องหนูก็ได้ มีอะไรเหรอคะ”

“คุยด้านนอกดีกว่า” เขาพาฉันไปยืนอยู่กลางบ้าน “ทำไมเอ็งถึงพูดจาแบบนั้น” เขาเปิดคำถาม

“พูดจาอะไรคะ”

“ก็ที่เองพูดเมื่อตอนเที่ยง” คือจะมาดุฉันเหรอ ฝ่ายนั้นเริ่มก่อนเถอะ

“ไม่เข้าใจค่ะ หมายถึงเรื่องอะไร” ฉันตีหน้าซื่อต่อไป ไม่คิดเลยว่าเขาจะปกป้องน้าน้อยขนาดนี้ คงชอบเขาไปแล้วนั่นแหละ แล้วไหนบอกลูกว่าไม่อยากมีเมียใหม่ไง

“ข้ารู้ว่าเอ็งรู้ เอ็งพูดแบบนั้นกับน้อยทำไม แค่ตอบข้ามาตามตรง”

“ก็ยังไม่ได้พูดอะไรไม่ดีนี่คะ เรื่องนี้มันสำคัญมากจนกำนันต้องเรียกเจ้าขามาคุยเลยเหรอคะ” ฉันเริ่มพูดเสียงดังตามอารมณ์ เขาก็เห็น ๆ อยู่ แต่อีกฝ่ายเริ่มพูดก่อน แต่ว่าเรียกที่จะมาดุฉันเนี่ยนะ มันคงชัดเจนแล้วแหละ

“น้อยเป็นคนดี การที่เอ็งพูดแซะเขาแบบนั้นมันไม่ดี เอ็งเป็นเด็กที่อยู่ในการดูแลของข้าตอนนี้”

“เจ้าขาพูดจาไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ฉันเริ่มคิ้วขมวด ไม่อยากจะเสียมารยาทหรอกนะ แต่ว่าที่พูดไปก็ไม่ได้มีคำหยาบสักคำ

“แล้วที่เอ็งไปแซะกว่าเขาแก่ มันน่ารักแล้วเหรอ หรือเอ็งจะบอกข้าว่าเอ็งไม่ได้หมายความแบบนั้น ถ้าอย่างนั้นข้าจะได้ขอโทษที่เข้าใจเอ็งผิด”

ฉันเงียบ ก็ไม่ได้ด่าว่าแก่สักหน่อย แค่เน้นคำว่าเด็กเอง มันคงทำให้กำนันเสียอารมณ์มาก ที่ฉันทำให้คนที่เขารักรู้สึกไม่ดี

“ค่ะ ขอโทษค่ะ ต่อไปจะไม่ทำให้คนรักของกำนันเสียความรู้สึกแล้วค่ะ”

“น้อยไม่ได้เป็นคนรักข้า เอ็งอย่าเข้าใจผิด”

“เหรอคะ ถ้าไม่ใช่คนรัก แล้วจะมาดุเจ้าขาเรื่องของเขาทำไม”

“ข้าดุ เพราะเอ็งเป็นเด็กที่ข้าดูแลอยู่ แล้วเอ็งทำตัวไม่น่ารัก ไม่ใช่เพราะข้าชอบพอใคร”

“แล้วสรุปชอบหรือไม่ชอบล่ะคะ”

“มันไม่ใช่เรื่องของเอ็ง”

“สรุปก็ชอบ” ฉันหันหลังมาพูดกับตัวเองเบา ๆ ไม่รู้ทำไมน้ำสีใสถึงคลอเบ้า ปกติถ้าเป็นคนอื่นฉันคงด่ากลับแรง ๆ ไปแล้ว แต่พอเป็นเขา ก็ปากไม่เก่งซะงั้น

“ไม่ได้ชอบ แล้วถ้าเอ็งไม่ได้รู้สึกผิดที่พูดแบบนั้น ข้าก็ไม่มีอะไรจะคุยด้วยแล้ว”

“ก็ขอโทษแล้วนี่คะ จะเอาอะไรจากเจ้าขาอีก”

“เอ็งไม่ได้ขอโทษเพราะรู้สึกผิดจริงไง เอ็งแค่ขอโทษไปงั้น ๆ ช่างมันข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเอ็งแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”

“อะไร เจ้าขาก็ขอโทษกำนันแล้วไง อีกอย่าง ถ้ากำนันฉลาดนัก ทำไมถึงดูไม่ออก ว่าฝั่งนั้นเริ่มก่อน เอาแต่จับผิดเจ้าขา ทำไมไม่จับผิดคนของตัวเองบ้าง” ฉันหันหน้ากลับไปหาเขา น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวก ๆ

เขาได้แต่ยืนเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

“แค่นี้ก็ดูไม่ออก ว่าคนของตัวเองต่างหากที่เริ่มก่อน ถ้าหวงขนาดนั้น ทำไมไม่แต่งงานกันไปเลยล่ะ คนอื่นจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับผัวกับเมียใคร” พูดจบฉันก็เดินหันหลังเข้าห้อง ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว เอาเถอะ ถ้าจะคิดว่าฉันเป็นตัวร้ายก็คิดไปเลย