مشاركة

5.ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

last update تاريخ النشر: 2025-01-03 21:24:18

อลิสารวบผมเอาไว้ด้านหลังเพื่อมัดเป็นหางม้า เธอแต่งหน้าอ่อนๆ แบบที่ไม่ให้คนอื่นจับโปะได้ว่าแต่งหน้า ส่วนเสื้อ สวมเดรสไม่น่าจะดีเพราะว่านี่คืองานเลี้ยงต้อนรับที่จัดขึ้นมาในไร่..ต้องแต่งตัวให้ไม่มากไป ไม่น้อยไป..

ไม่มากไป ไม่น้อยไปแล้วมันจะต้องแต่งแบบไหนกัน?

สุดท้ายอลิสาสวมเสื้อครอปสีดำเอาไว้ด้านใน แล้วสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาว ส่วนกางเกง..แน่นอนว่าจะต้องเป็นกางเกงยืนขายาวเท่านั้นเพราะที่นี่ยุงเยอะมาก

หลังจากหมุนหน้ากระจกครบร้อยรอบแล้ว อลิสาก็เดินออกมาจากห้องเพื่อไปหอมแก้มยายแรงๆ สองสามที

“หนูลิสาเองค่ะยาย เดี๋ยววันนี้พี่นกจะเป็นคนพายายเข้านอนนะคะ”

“งั้นเหรอ ส้มแป้นไปไหนล่ะ”

“พี่แป้นไปจัดงานเลี้ยงต้อนรับหนูค่ะ..”

อลิสาจับมือของยายเอาไว้แน่น เธอยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับช้อนสายตามองหน้ายาย

“หนูจะปกป้องไร่อุดมรักของยายเอาไว้เอง ต่อจากนี้ยายก็ช่วยกินเยอะๆ ดูแลสุภาพให้แข็งแรงเพื่ออยู่กับหนูไปนานๆ นะคะ”

ยายหัวเราะ ทว่าสายตาของยายไม่ได้มองหน้าของเธอเลย ยายกำลังมองโทรทัศน์เครื่องเก่าที่อยู่เบื้องหน้า ไม่เป็นไร ถึงยายจะไม่รับรู้ก็ไม่เป็นไรหรอก เธอจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องไร่นี่เอาไว้

หลังจากร่ำลายายเสร็จแล้วเมื่ออลิสาเดินลงมาด้านล่างก็พบกับไฉไลลูกสาวคนงานในไร่ที่กำลังนั่งรอเธออยู่

“สวัสดีค่ะคุณลิสา หนูมีชื่อว่าไฉไลเป็นลูกสาวของหัวหน้าคนงานค่ะ ป้าส้มแป้นให้หนูมารับคุณไปที่งาน”

อลิสาพยักหน้าเบาๆ

“ไปสิ..เอารถยนต์ไปไม่ได้ใช่ไหม?”

“รถยนต์ขับไปไม่ถึงท้ายไร่หรอกค่ะ รถเครื่องก็ขี่ยากเพราะฉะนั้นวันนี้ป้าส้มแป้นเลยให้เราขี่ซาเล้งไป..”

มือของไฉไลชี้ไปที่รถซาเล้งคันเก่าที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ

“.....”

รถซาเล้งนี่..สภาพมันเหมือนกับว่าไม่มีคนขี่มาแล้วสองชาติเห็นจะได้

“อ่า..ไฉไลจะขี่ใช่ไหม พอดีว่าพี่ไม่เคยขี่มาก่อนเลย”

“หนูขี่รถไม่เป็นค่ะ นี่หนูเดินจากท้ายไร่เพื่อมารับคุณลิสาเลยนะคะ หากเดินไปอีกรอบกว่าจะถึงน่าจะจบงานพอดี”

เธอเคยขี่รถมอเตอร์ไซค์..และซาเล้งนี่คงไม่ได้ขี่ยากเย็นอะไรขนาดนั้นหรอกละมั้ง

เอาวะ..อย่างน้อยก็ดีกว่าเดินไป อลิสาบิดกุญแจแล้วติดเครื่องรถ เธอพยักหน้าเพื่อให้ไฉไลขึ้นมานั่งบนรถ

“หนูว่าหนูเดินไปก็ได้...”

“ขึ้นมาเถอะไฉไล มันไม่ได้ยากเกินความสามารถของฉันหรอกน่า”

ในใจของอลิสาเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ชีวิตของเธอเคยผ่านอุปสรรคมามากมายนับไม่ถ้วนกับอีแค่ขี่รถซาเล้งแค่นี้มันจะเท่าไหร่กันเชียว

ทางในสวนมันค่อนข้างจะเล็ก อีกทั้งข้างๆ คือคูน้ำเพราะแบบนั้นไฉไลก็เลยนั่งตัวเกร็งไปตลอดทาง เหมือนกับว่าตอนนี้ชีวิตของเด็กน้อยวัยสิบหกอย่างเธอมีสองทางเลือก ทางแรกคือชนรั้วลวดหนามและทางที่สองคือพุ่งลงคลอง

แฮนรถมันสั่นชนิดที่ว่าขนาดเธอเป็นคนนั่งยังอยากจะเอามือไปช่วยคุณลิสาประคองเพื่อให้มันวิ่งไปแบบตรงๆ ไม่ใช่ส่ายไปส่ายมาแบบนี้

“หนูคิดว่า..”

“เงียบๆ ไฉไล เธอไม่รู้หรอกว่าฉันกำลังใช้สมาธิในการบังคับเจ้ารถซาเล้งนี่มากแค่ไหน”

มันจะส่ายอะไรนักหนา นี่รถหรืออะไรกันแน่ แต่ทว่าเธอก็กำลังพยายามประคับประคองมันไปอย่างช้าๆ นี่ลากเกียร์สองมาประมาณสามกิโลแล้ว ไม่กล้าใส่เกียร์สามกลัวมันเร็วเกินไป

“ถึงทางแยกแล้วต้องเลี้ยวไปทางไหนไฉไล”

“ซะ..ซ้ายค่ะ เลี้ยงซ้ายแล้วตรงไปอีกหน่อยก็ถึงแล้ว”

อลิสาพ่นลมหายใจออกจากปากด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็เดินทางมาถึงงานเลี้ยงต้อนรับที่ถูกจัดเอาไว้เพื่อเธอแล้ว

เลี้ยวซ้ายๆ ..

อลิสาพาเจ้าซาเล้งเลี้ยวซ้ายมาได้อย่างปลอดภัยดี ใช่..มันจะเป็นแบบนั้นหากว่าไม่มีรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจ๊ะเอ๋เธอซะก่อน

“ฟิ้ว...”

ทุกการเกิดอุบัติเหตุ คนขับจะต้องหักรถด้านตรงข้ามเพื่อหลบเสมอ มันเป็นสัญชาตญาณ และครั้งนี้ก็เช่นกันอลิสาเลือกที่จะหมุนแฮนด์รถไปด้านซ้ายสุด..เพื่อลงคลอง

“ตู้ม!!”

จบกันอุตส่าห์แต่งตัวมาอย่างสวยเพื่อที่จะได้พบกับพี่จองชัย ตอนนี้สภาพของเธอเหมือนลูกหมาตกน้ำยังไงอย่างนั้นเลย

“อ่า..อย่างน้อยการพุ่งลงน้ำก็ดีมากกว่าการพุ่งเข้าใส่ลวดหนามนะคะคุณลิสา มาเถอะค่ะ ไปด่าไอ้คนขับรถกระบะกัน ขับรถภาษาอะไรวะ....”

เสียงของไฉไลจางหายไปในทันทีเมื่อเธอเห็นคนที่เดินลงมาจากรถกระบะคันต้นเรื่อง

ออสการ์เพื่อนร่วมห้องของเธอเดินลงมาจากรถพร้อมกับอาของเขา คุณเตลองซ์เจ้าของไร่พูนสุข

“เป็นอะไรมากไหมไฉไล..แล้วนั่นใครน่ะ?”

ออสการ์เดินเข้ามาหาไฉไลก่อนที่เขาจะหมุนตัวเธอดูรอบๆ เพื่อสำรวจว่าร่างกายของเธอได้รับบาดเจ็บหรือไม่

“มะ..ไม่เป็นไรสักนิดเลย เรากำลังร้อนอยู่พอดี ต่อให้คุณเตไม่ขับรถมาเราก็อยากจะกระโดดลงน้ำอยู่แล้ว ไม่เป็นไรเลย..สักนิดเดียว”

อลิสาอ้าปากค้าง เธอมองไฉไลที่เปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหัน นี่ยัยเด็กไฉไลชอบหนุ่มน้อยคนนี้งั้นเรอะ

อลิสารู้สึกเจ็บที่แขน และเมื่อเธอก้มมองแขนของตัวเองก็พบว่ามันเป็นรอยถลอกยาวจากศอกเกือบถึงข้อมือ เลือดสีแดงสดกำลังไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

และเธอเป็นคนกลัวเลือดอย่างหนัก

อลิสารู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้ามืดยังไม่บอกไม่ถูกเลย ในขณะที่เธอกำลังจะล้มลงก็มีมือมาโอบเอวของเธอเอาไว้

“คราวหลังหากว่ายังขี่รถไม่เป็นก็ไปหัดก่อนสิ ขี่ออกถนนมาแบบนั้นได้ที่ไหนกันมันอันตราย...”

เตลองซ์ที่กำลังบ่นอยู่ถึงกับชะงักเมื่อเขามองเห็นใบหน้าของผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขน

ใบหน้าที่ติดอยู่ในหัวของเขามาตลอดทั้งวันทั้งคืน ใบหน้าที่เขาทั้งคิดถึง โกรธและอยากเจอมากที่สุดมาอยู่ตรงหน้าของเขาราวกับปาฏิหารย์..

“เหอะ!! นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย”

อลิสามองเขาที่กำลังใช้ผ้ามาซับเลือดให้เธอ และเมื่อเธอเริ่มจะตั้งสติได้เขาก็อุ้มเธอเข้ามาในรถของเขาซะแล้ว

“อ่า..ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ไม่ต้องไปโรงพยาบาลก็ได้ค่ะ”

“เหรอ ดีเลยกำลังคิดว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลอยู่พอดี ออสไปงานก่อนได้เลยบอกทุกคนว่าเดี๋ยวเฮียไป”

“ครับ”

เมื่อออสการ์รับรู้ เตลองซ์ก็ปิดกระจกรถก่อนที่เขาจะกลับรถเพื่อขับออกไปจากที่นี่

“นี่คุณจะไปไหนคะ?”

อลิสาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา และเมื่อเธอเห็นหน้าเขา มันเหมือนกับว่าขนทุกเส้นในร่างกายลุกชูชันขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย ไม่รู้ว่าจะต้องเรียกสถานการณ์แบบนี้ว่ายังไงดี เธออ้าปากเพื่อจะพูดบางอย่างออกไปแต่ก็ต้องกลืนคำพวกนั้นลงคอแล้วหุบปากลง

ทว่าพอมาคิดมาคิดไปแล้ว..เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยนี่หว่า เธอให้เงินแถมยังทิ้งโน้ตเอาไว้เพื่อชมเชยเขาแล้วทำไมเขายังไม่พอใจอีกนะ

หรือว่าค่าตัวของเขามันมากกว่าห้าพันอีกงั้นเรอะ

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   32.ห้ามคืนคำ (จบ)

    “พูดก็พูดเถอะ เรื่องของแกมันเหมือนกับในละครหลังข่าวเลยวะลิสา” สกายพูดพร้อมกับหมุนตัวของลิสาเบาๆ เพราะตรวจดูความเรียบร้อย วันนี้เพื่อนของเธอสวยมากกว่าทุกวันเลย อลิสาอยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่กระโปรงยาวฟูฟ่อง ที่บนเรือนผมสวมมงกุฎดอกไม้เอาไว้ ส่วนที่มือก็ถือช่อดอกไม้เล็กๆ ไว้ด้วย “นั่นสินะ บางทีเราก็คิดนะว่าเหมือนเราเกิดมาเพื่อแต่งงานกับพี่เตเลย..” โรงแรมของเธอสร้างเสร็จก่อนปีใหม่สองเดือน แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเพจของโรงแรมเปิดตัวก็มียอดจองเข้าพักยาวจนถึงปีหน้าเลย อาจจะเพราะผู้คนโหยหาธรรมชาติ อีกทั้งพี่ไคโรยังมีความสามารถในการสร้างโรงแรมของเราออกมาได้เหมือนกับอยู่ที่อิตาลีจริงๆ เลย เรื่องนั้นต้องยกความดีความชอบให้เขา และเรื่องฤกษ์แต่งงานก็เป็นพี่ไคโรเหมือนเดิมที่หาวันที่ดีที่สุดแบบที่เร็วที่สุดตามความต้องการของพี่เตลองซ์ได้ “พรหมลิขิตสุดๆ ไปเลย” สกายพูดพร้อมกับจับมือของอลิสาเอาไว้ “ขอให้แกมีความสุขมากๆ นะ” ส่วนอีกด้านเป็นพี่อาร์มที่เข้าไปแสดงความยินดีกับเตลองซ์ “ให้ตายเหอะ นี่อย่าบอกนะว่าได้แต่งงานกันเพราะกู เหลือเชื่อจริงๆ เลย” เตลองซ์หัวเราะ เขาตบไหล่ของอาร์มเบ

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   31.โชคชะตา NC

    ร่างกายของเรากอดก่ายกันอย่างแนบชิดกระทั่งไม่มีช่องว่างของอากาศแทรกผ่าน ฝ่ามือของเขาบีบเคล้นความนุ่มนิ่มทั้งสองข้างที่ชวนให้หลงใหลจนมันปริออกมาตามง่ามนิ้ว ปลายยอดสั่นระริกถูกเคล้นคลึงจากฝ่ามือของเขา สลับกับการใช้ปลายนิ้วบี้ลงไป.. “อา..” ช่องทางด้านล่างร้อนผ่าวเต้นตุบๆ ดูเหมือนจะยั่วเย้าปลายนิ้วที่กำลังสอดลึกเข้าไปด้านใน ชั่วพริบตาเมื่อถูกปลุกเร้าทั้งด้านบนด้านล่างพร้อมๆ กัน ร่างกายของเธอก็สั่นกระตุกเบาๆ พร้อมกับเสียงร้องครางที่ดังสนั่น “ชอบให้ใช้นิ้วขนาดนั้นเลยเหรอ หรือว่า..คิดถึงพี่จนทนไม่ไหว” เขาหมุนตัวเพื่อให้เธอหันหน้ามามองเขา เตลองซ์รูดรั้งแก่นกายขึ้นลงเบาๆ ก่อนจะกดสะโพกของอลิสาลงไป.. “อะ..อึ่ก” เขาไม่ยินยอมให้เธอได้พักแม้เพียงเสี้ยวนาที ฝ่ามือหนาใหญ่กำลังลูบไล้ไปตามสีข้าง ส่วนใบหน้าของเขาก็ฝังลงไปบนเนินเนื้อนุ่มนิ่มก่อนจะออกแรงดูดดึงมันเบาๆ ความตื่นตัวร้อนผ่าวเบียดแทรกเข้ามาช้าๆ แล้วฝังลึกเข้ามาในกายเรื่อยๆ จนสุดท้าย ร่างกายกำลังถูกเติมเต็มอีกครั้งหลังจากที่เธอพึ่งจะเสร็จสมไป ความรู้สึกต่างๆ ยิ่งไวต่อสัมผัสมากกว่าครั้งไหนๆ อลิสาบดเบียดสะโพกลงไปยังแท่งร้อนเผาก่อ

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   30.พูดเล่นที่ไหน

    อลิสามองแผ่นหลังของพี่จองชัยและคุณเบลินดาที่เดินเคียงข้างกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มหวังว่าคำพูดของเธอมันจะสามารถสะเทือนกำแพงในใจของพี่จองชัยได้ไม่มากก็น้อยทะเลาะกันแทบเป็นแทบตายเพราะต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งๆ ที่ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนผิด ถ้ายอมหันหน้ามาคุยกันตั้งนานก็คงไม่ต้องทะเลาะกันยาวนานมากขนาดนี้“กลับบ้านกันเถอะครับ พี่ง่วงแล้ว”“ที่นี่บ้านลิสาค่ะ จะกลับไปไหนได้อีก”เตลองซ์หน้ามุ่ย“งั้นขึ้นห้องกันเถอะครับ..เมียจ๋า ไม่ว่าจะยังไงคืนนี้พี่ไม่ยอมนอนคนเดียวแน่นอน พี่นอนคนเดียวมาหลายคืนแล้วนะ เมื่อวานลิสาก็อ้างว่าติดงาน เดี๋ยวนี้ติดงานมากกว่าพี่อีกเหรอครับ”จะว่าไป..เธอไม่ได้ไปอยู่กับเขานานแล้วเหมือนกัน“ก็ได้ค่ะ รอก่อนนะคะ เดี๋ยวลิสาช่วยไฉไลเก็บจานก่อน”“ได้เลยครับ เพื่อเมียนานแค่ไหนก็รอ”อลิสาหันหน้ามาหาเตลองซ์ ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามาหาเขาแล้วหอมแก้มเขาเบาๆ“ไปนั่งรอตรงนั้นเลยค่ะ”เธอชี้ไปที่เก้าอี้เพื่อให้เขาไปนั่งรอดีกว่ามายืนรอแบบนี้ เตลองซ์ยกมือขึ้นมาถูแก้มเบาๆ ตรงที่ลิสาพึ่งจะจุมพิตไปเมื่อครู่ ใบหน้าของเขาในตอนนี้คงกำลังยิ้มอยู่สินะ เขารู้สึกร้อนไปทั่วทั้งหน้าเลยอลิสาไม่ได้

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   29.ไม่ปล่อยมือ

    จองชัยจับมือของเบลินดาเอาไว้“วันนี้พอเท่านี้เถอะครับ เรากลับกันเถอะ”เมื่อจองชัยพูดจบเขาก็จูงมือของเบลินดาออกไปจากที่นี่“ทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นตัวต้นเรื่องแท้ๆ มาทำท่าเหมือนรู้สึกผิดงั้นเหรอไอ้จอง ทุเรศฉิบหายเลยว่ะ”จองชัยหันหลังกลับมามองหน้าของเตลองซ์“เออ กูมันทุเรศ แล้วยังไงล่ะ? หากว่ามึงมั่นใจในความรักของมึงทำไมจะต้องกลัว..”เตลองซ์ทำท่าจะถลาเข้าไปหาจองชัยแต่อลิสาเอาตัวเข้ามาขวางไว้ เธอมองหน้าเตลองซ์ด้วยสายตาโกรธเคืองเล็กน้อย“ไปขอโทษคุณเบลินดาแบบตั้งใจมากกว่านี้ค่ะ”อลิสาชี้นิ้วไปที่คุณเบลินดาเพื่อให้เตลองซ์ไปขอโทษเธอ ทว่าเตลองซ์กลับขมวดคิ้วมองหน้าของอลิสา“ลิสา..นี่พี่เป็นคนผิดงั้นเหรอ?”“หากถามลิสาก็ผิดทั้งคู่นั้นแหละ เพราะอย่างนั้นพี่เตไปขอโทษของลินดา หลังจากนั้นคุณลินดาก็ขอโทษพี่เตนะคะ ไม่เหนื่อยงั้นเหรอ โกรธแค้นกันมาเป็นสิบๆ ปีแบบนี้ ให้มันพอแค่นี้และหลังจากนี้ไปก็สนใจแค่ความสุขของตัวเองเถอะค่ะ ไม่ต้องไปสนใจเรื่องการแก้แค้นหรือว่าอะไรแล้ว..นับจากนี้ไปใครมีความสุขมากกว่าคนนั้นชนะค่ะ”เตลองซ์เม้มปากเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปหาเบลินดาที่กำลังทำท่าจะร้องไห้ออกมา“ผม..ขอโทษครับ หวังว่

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   28.เราน่ะไม่เคยรักกันเลย

    เบลินดากำมือแน่นเมื่อเธอมองเห็นคุณปู่สุขมองหน้าของอลิสา สายตาเอ็นดูแบบนั้นในตอนที่เธอเป็นแฟนกับเตลองซ์ เธอไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้งเดียว“ผมได้ข่าวมาว่าหุ้นส่วนอีกคนเป็นคนที่อลิสาแอบชอบมาตั้งแต่สมัยมหาลัย..แต่เธอไม่เคยบอกกล่าวความในใจออกไปเลย”เบลินดาส่งเสียงร้องเหอะออกมา“พึ่งรู้ว่านายเองก็มีประโยชน์เหมือนกันนะจองชัย อย่าบอกนะว่าที่นายทุ่มเทช่วยพี่ทำลายเต เพราะว่านายชอบอลิสา?”ความรู้สึกในใจมันขุ่นมัวไปหมดจนไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจนหรือเต็มปากได้ ว่าตกลงแล้วเขารู้สึกอย่างไรกับอลิสากันแน่รักเธอ หรือว่าต้องการเธอมาเพื่อจะให้คุณตาภูมิใจในตัวเขา“แต่นายจะรู้สึกยังไงมันไม่สำคัญหรอกนะจองชัย เพราะว่าพี่จะทำลายความรักครั้งนี้ของเตลองซ์เอง จะทำทุกทางเพื่อไม่ให้หมอนั่นมีความสุขกับคนรักเหมือนกับที่มันทำกับพี่”อลิสาเดินไปดูปลาก็พบว่ามันถูกเผาจนได้ที่แล้ว เธอใช้กรรไกรตัดหนังออกเบาๆ เพื่อให้ง่ายต่อการทานแล้วใช้ให้คนยกปลาเผาไปให้คุณตาและคุณยายที่อยู่บนบ้าน“น่าทานสุดๆ เลยพี่ลิสา พี่ทำกับข้าวเก่งเหมือนกันนะเนี่ย”ไฉไลพูดพร้อมกับทำจมูกขยับไปมาเพื่อสุดดมกลิ่นปลาเผาที่หอมฟุ้งไปทั่วไร่“ไม่ขนาด

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   27.มั่นคง

    สายลมในยามเย็นพัดผ่านใบหน้าของคุณยายอุดมไป คุณยายหันไปมองหน้าของคนที่คุณยายรักจนสุดหัวใจครั้งหนึ่งเราเคยจะหนีตามกันไป หนีไปจากที่นี่เพื่อให้ได้ใช้ชีวิตในฐานะของคนรักแต่ทว่าที่บ้านของคุณยายไม่มีใครอีกแล้ว หากว่าคุณยายหนีไปคุณแม่ของคุณยายก็จะต้องอยู่คนเดียวเพราะอย่างนั้นคุณยายจำต้องกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงคอเพื่อแต่งงานกับคุณตาเสริมส่วนคุณปู่สุขก็ต้องกลับไปแต่งงานกับคนที่ทางครอบครัวบอกว่าดี..ย่ารตีเป็นผู้หญิงที่ดีสำหรับครอบครัวของคุณปู่สุข แต่ไม่ได้ดีสำหรับคุณปู่เลยเมื่อคลอดลูกคนแรกเราก็หย่ากันในทัน หลังจากนั้นคุณปู่ก็เลี้ยงลูกมาโดยลำพังและพอมีเตลองซ์ ปู่ก็อยู่กับเตลองซ์สองคนเพราะเจ้าลูกชายตัวดีไปอยู่กับแม่ของมันส่วนคุณยายอุดม ลูกสาวของยายคลอดอลิสาทิ้งไว้ให้ก่อนที่จะหนีไปกับผู้ชาย หลังจากนั้นอีกสิบปีคุณตาก็เสียชีวิตคุณยายไม่โกรธเคืองลูกสาวเลย เพราะว่าอลิสาคือสิ่งที่มีค่าที่สุดของคุณยาย เด็กน้อยที่มีรอยยิ้มเจิดจ้าราวกับแสงของดวงตะวันเหมือนกับว่าหน้าที่สุดท้ายของคุณปู่สุขและคุณยายอุดมคือการส่งหลานให้ถึงฝั่งฝัน..“ได้สิ หากว่าพี่ต้องการให้ฉันไปอยู่ด้วย ฉันก็จะไปอยู่กับพี่..จะไปสร้างภา

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   6.แล้วทำไมไม่ต้องจ่ายเงิน ...จะอยากทำไหม??

    อลิสารวบผมเอาไว้ด้านหลังเพื่อมัดเป็นหางม้า เธอแต่งหน้าอ่อนๆ แบบที่ไม่ให้คนอื่นจับโปะได้ว่าแต่งหน้า ส่วนเสื้อ สวมเดรสไม่น่าจะดีเพราะว่านี่คืองานเลี้ยงต้อนรับที่จัดขึ้นมาในไร่..ต้องแต่งตัวให้ไม่มากไป ไม่น้อยไป..ไม่มากไป ไม่น้อยไปแล้วมันจะต้องแต่งแบบไหนกัน?สุดท้ายอลิสาสวมเสื้อครอปสีดำเอาไว้ด้านใน แล

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   4.คนแก่ที่ชอบทะเลาะกัน

    “อย่าเดินข้ามไปนะครับ สะพานมันเก่าแล้ว”อลิสาหันไปตามเสียงก็พบกับเจ้าของใบหน้าที่ทำเอาเธออึ้งไปเลย นี่คนงานไร่ของเราหล่อขนาดนี้เลยงั้นเรอะ“อะ..เอ่อ ขอบคุณค่ะ”เขาส่งยิ้มให้เธอเมื่อเขามองเห็นใบหน้าที่เงอะงะของเธอ ทว่ารอยยิ้มนั้นมันคุ้นตาอย่างน่าประหลาด เหมือนกับรอยยิ้มแสนหวานในความทรงจำพี่ชายที่แก้

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   3.ถังแตกของจริง

    รุ่งเช้าเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว อลิสาตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เธอคิดว่าตัวเองตื่นเช้าแล้วแต่พอเดินออกมาที่ด้านนอกกลับพบยายที่กำลังนั่งดูข่าวเช้าอยู่พร้อมกับแก้วนมอุ่นๆอลิสาเดินไปหายายพร้อมกับนั่งลงข้างๆ เก้าอี้แล้วโอบกอดยายเอาไว้“ตื่นแล้วเหรอ ตื่นสายนะเราน่ะ ตื่นสายแบบนี้จะทำงานที่นี่ได้ยังไงกัน ส้ม

  • คุณคะมาแต่งงานกันได้ไหม ??   2.กลับบ้าน

    อลิสาไม่ค่อยเข้าใจโชคชะตาของตัวเองเท่าไหร่นัก เธอเป็นถึงดาวคณะในตอนเรียน เป็นผู้หญิงที่มีคนตามจีบเยอะแยะ ทำไมกันนะ ทำไมเธอถึงได้ไม่เคยมองใครมาก่อนเลย สายตาของเธอมองที่เขาเพียงคนเดียวมาโดยตลอด..มั่นคงในความรักแต่กลับขี้ขลาดเกินกว่าจะบอกเขาว่าเธอแอบชอบเขามาเนิ่นนานหลายปีมากขนาดนี้อลิสาปรือตาขึ้นมาม

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status