บทที่ 9 ข้าไม่ชอบคุยกับคนงาม

บทที่ 9

ข้าไม่ชอบคุยกับคนงาม

“เฮ้อ! ร้อน ร้อน ร้อน เมื่อไรจะถึงนะฮุ้ยจื้อ”

วันนี้เป็นวันที่น้องชายของข้าจะเดินทางมาถึงเมืองหนานไฮ้ พี่สาวผู้แสนดีคนนี้จะให้น้องเดินทางเข้าเมืองเพียงลำพังได้อย่างไร จึงได้มารอรับเขาที่หน้าประตูเมืองตั้งแต่เช้า

และด้วยคิดถึงช่วงเวลาในชาติภพก่อน คิดถึงเหล่าอปป้า นึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ ที่เคยไปถือป้ายไฟต้อนรับที่สนามบิน ข้าจึงได้ทำให้น้องชายแบบนั้นบ้าง ลงทุนซื้อกระดาษอย่างหนา เขียนข้อความต้อนรับทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนเช้านั้นความตั้งใจยังแรงกล้าแต่พอตกบ่ายขึ้นมา

“มันก็มีใจจะทำอยู่หรอกนะ แต่หมดแรงไม่ไหว”

ขณะที่กำลังจะสูญเสียความตั้งใจไปทีละน้อย

“แม่นางเขียนป้ายอันใดไว้หรือ”

ล่าเจียวก็ได้ยินเสียงเล็กฟังดูคล้ายดัดเสียงดังขึ้นไม่ไกล วิธีการพูดเช่นนี้นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีในชาติที่แล้ว

“พูดกับข้าหรือ”

หน้าประตูเมืองมีเพียงคนเดียวที่ถือป้าย ล่าเจียวจึงรู้ว่าหมายถึงตน ดวงตากลมโตไล่มองสตรีในชุดสีชมพูหวานแหววตรงหน้า แม้จะมีผ้าผืนบางสีขาวปกปิดใบหน้าท่อนล่างไว้ แต่ยังพอเห็นโครงหน้าได้สัดส่วน

งามนักใช่หรือไม่ เชอะ! ไม่คุยด้วยหรอก

ล่าเจียวแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงถือไม้น้ำตาลปั้นพลางชิมรสของมันอยู่เป็นบางที ความหวานโดดที่สัมผัสได้จากปลายลิ้นทำเอานางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็พยายามจินตนาการว่าตนเองกำลังอมจูปาจุ๊ปส์รสสตรีเบอร์รี่นมอยู่

ทางด้านคนที่เอ่ยทักผู้อื่นก่อนนั้น หลงคิดว่าสตรีรูปร่างกะทัดรัดไม่ใคร่อยากสนทนาด้วย ในใจรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย ดีที่ทหารประจำเมืองตรวจตรารถม้าเสร็จพอดี นางจึงได้รีบขึ้นไปบนรถม้า หลบหลีกสายตาสอดรู้จากคนอื่น

“ไปได้สักที ยืนจ้องกันอยู่ได้”

ล่าเจียวดึงไม้น้ำตาลปั้นออกจากปากพร้อมบ่นอุบอิบไล่หลังรถม้าคันหรู

เอาจริง ๆ ข้าก็รู้ว่าตนเองเป็นจุดสนใจมากทีเดียว มีใครที่ไหนในหนานไฮ้จะถือป้ายอันใหญ่โตมารับผู้มาเยือนเช่นข้าบ้าง

“อยากเห็นรีแอคชั่นน้องชายแล้ว!”

หนึ่งชั่วยามต่อมา

กว่าน้องชายของล่าเจียวจะเดินทางมาถึงหน้าเมือง ล่าเจียวก็รู้หมดแล้วว่าทหารที่เข้าเวรอยู่ชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรบ้าง นางเบื่อที่ต้องยืนอยู่คนเดียวจึงได้หาเพื่อนคุย ด้วยไม่อยากออกจากหน้าเมืองไปไหน กลัวว่าน้องชายมาถึงแล้วจะคลาดกัน

นางแอบคิดถึงโทรศัพท์มือถือในยุคปัจจุบัน อย่างน้อยเดินทางถึงไหนแล้วก็ยังแชทบอกกันได้ ไม่ต้องมานั่งรอนอนรอแบบไม่รู้เวลาเช่นนี้

“เอ่อ เจี่ย ^[1] นี่ท่านต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

ประโยคแรกที่น้องชายทักล่าเจียวกลับเป็นเรื่องป้ายกระดาษอันใหญ่ สีหน้าท่าทางของเขาดูกระดากกระเดื่อง อายผู้คนจนต้องแอบก้มหน้าลงต่ำ ผิดกับพี่สาวที่เงยหน้าเท้าสะเอวหัวเราะเสียงใส เล่นเอาหนุ่มน้อยรีบคว้าแขนเล็กเดินเข้าเมืองไปในทันที

“หน้าบางจริง แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้ว”

ล่าเจียวหยุดหัวเราะ ไล่สายตาสำรวจน้องชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ปีนี้ช่านฮุ้ยจื้อหนุ่มน้อยวัย 15 หนาว มีร่างกายสูงกว่าพี่สาวแล้ว ใบหน้าของเขาหล่อเหลาตั้งอายุยังน้อย ถอดแบบจากบิดามาเต็ม ๆ กลิ่นอายรอบตัวคล้ายบัณฑิตผู้ทรงภูมิ สมกับที่ถูกเลี้ยงดูมาโดยฝั่งบิดา

ส่วนล่าเจียวนั้นหน้าตาถูกผสมผสานระหว่างบิดากับมารดาอย่างลงตัว ทั้งเรื่องหน้าตาและชื่อแซ่ ได้แซ่ ‘ช่าน’ จากบิดา แต่ก็มีคำว่า ‘ล่า’ ของมารดามาเช่นกัน มารดาของนางชื่อเต็ม ๆ คือ ‘เถี่ยล่าซูซู’ ส่วนล่าเจียวคือ ‘ช่านล่าเจียว’

“คนมองตั้งเยอะ ไม่อายสิแปลก”

ไม่เพียงพี่สาวเท่านั้นที่สำรวจน้องชาย น้องชายเองก็สำรวจพี่สาวเช่นกัน ช่านล่าเจียวในวัยสิบเจ็ดหนาวดูเป็นสาวและงามขึ้นมากในสายตาของช่านฮุ้ยจื้อ

ตอนที่เห็นล่าเจียวครั้งแรก ไม่เพียงแผ่นป้ายขนาดใหญ่ที่สามารถเรียกสายตาผู้คนได้เท่านั้น แต่ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มของนางก็สามารถเรียกความสนใจจากผุู้คนได้ดีเช่นกัน

“เอาน่า ฝึกไว้ เดี๋ยวต่อไปก็ไม่อายแล้ว ว่าแต่เสี่ยวตี้ของเจี่ยเจียโตขึ้นมากเลยนะ” กล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมยกมือเล็กตีไหล่น้องชายเบา ๆ “นั่งรถม้ามาตั้งนานหิวหรือยัง”

ช่านฮุ้ยจื้อพยักหน้าถี่รัว ตอนนี้เขาหิวมาก เสียงท้องร้องดังตลอดทาง เขาแยกกับรถม้าของที่บ้านก่อนจะเข้าเมืองมาหนึ่งลี้ จากนั้นก็เดินเท้ามาที่ประตูเมือง นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขามาถึงช้า

“ไป! เจี่ยเจียจะพาไปร้านเด็ดก่อนนั่งเรือข้ามเกาะ”

“ขอรับ” พยักหน้าตอบรับอย่างเชื่อฟัง

จากนั้นสองพี่น้องก็เดินโอบไหล่กอดเอวกันไปอย่างสนิทสนม ล่าเจียวผู้มีความสูงเพียงน้อยนิดยกแขนขึ้นโอบไหล่คนที่สูงกว่า ในขณะที่ฮุ้ยจื้อผู้สูงกว่าสวมกอดเอวเล็กหลวม ๆ การกระทำสลับกันไปหมด

…ห้าวจัด!

---

^[1] เจี่ย มาจากคำว่า เจี่ยเจีย (姐姐) หมายถึงพี่สาว