บทที่ 10 ทานอาหารที่ดินแดนทางบก

บทที่ 10

ทานอาหารที่ดินแดนทางบก

เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลมาก็ควรจะได้อาบน้ำนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจ แต่ก่อนจะไปถึงขั้นตอนนั้น ต้องผ่านด่านท้องอิ่มก่อน ล่าเจียวพาฮุ้ยจื้อเดินเข้าเหลาอาหารเลื่องชื่อของดินแดนทางบก

ดินแดนทางบกคือดินแดนพื้นดินอันเป็นสถานที่ตั้งของศูนย์ราชการและจวนเจ้าเมือง รวมถึงร้านค้าใหญ่ ๆ ประชาชนอาศัยอยู่ที่นี่เบาบางเพราะส่วนมากจะอาศัยอยู่ที่เกาะ

“ร้านนี้เจี่ยเจียเคยมาทานกับท่านแม่ครั้งหนึ่ง เป็ดอบน้ำผึ้งกับหมูน้ำแดง เสี่ยวตี้ต้องติดใจแน่”

เหลาอาหารชื่อดังมีคนเข้าใช้บริการไม่ได้มากมายนัก เพราะที่นี่มีร้านค้ามากมาย ทั้งร้านค้าแผงลอยตามถนนหรือห้องอาหารที่อยู่ตามโรงเตี๊ยมต่าง ๆ ล้วนมีให้ผู้คนเลือกใช้บริการ แต่เพราะล่าเจียวรู้สึกติดใจเป็ดของที่นี่ จึงได้พาน้องชายเดินเข้าร้านนี้อย่างไม่ลังเล

ด้านในเหลาอาหารมีอยู่สองชั้นด้วยกัน ชั้นล่างเป็นโต๊ะไม้สี่ที่นั่งถูกวางไว้ตามมุมต่าง ๆ เน้นเยอะวางได้หลายที่ ไม่เน้นเป็นระเบียบ ขัดกับชั้นสองที่มีเพียงแค่สิบห้องเท่านั้น แต่ละห้องถูกตบแต่งอย่างหรูหรา มีลักษณะแตกต่างกันไป เป็นห้องพิเศษสำหรับลูกค้ากระเป๋าหนัก

“เรานั่งชั้นล่างกันเนอะ อาหารของที่นี่คุณภาพเท่ากันทุกจาน แต่ถ้าไปนั่งด้านบนต้องจ่ายค่าประสบการณ์เพิ่ม”

ฮุ้ยจื้อยิ้มขำเมื่อเข้าใจดีถึง ‘ค่าประสบการณ์’ ที่พี่สาวกล่าว ตอนอยู่จวนบิดา แน่นอนว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาแบบคุณชายผู้สูงศักดิ์ เท้าแทบจะไม่ติดดิน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเดินดินไม่ได้

“ไม่มีปัญหาขอรับ ประสบการณ์ในห้องพิเศษของข้าก็เยอะพอตัว มาที่นี่ทั้งทีอยู่ชั้นประหยัดบ้างก็ได้”

ล่าเจียวไม่ได้รู้สึกหมั่นไส้ที่น้องชายกล่าวเหมือนกำลังโอ้อวดอยู่ เพราะว่าเขาพูดเรื่องจริงทุกประการ

ตระกูลช่านของบิดาแม้จะไม่ได้เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ แต่กิจการค้าขายนกรุ่งเรืองมาก มีเงินเยอะขนาดนี้ หากเป็นขุนนางบางคนคงใช้เงินซื้อยศซื้อตำแหน่งไปแล้ว แต่บิดานางไม่ทำ เพราะอยากไต่เต้าด้วยความสามารถมากกว่าวิธีการที่ไม่โปร่งใส

“อยากทานอะไรนอกเหนือจากเจี่ยเจียแนะนำหรือไม่”

“เจี่ยเจียเลือกเลยขอรับ ข้าทานได้หมด”

เรื่องการกินไม่ควรทำให้เป็นปัญหาใหญ่ของชีวิต ในชีวิตคนเรายังต้องคิดเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อสอนเขามาตลอด ฉะนั้นมีอะไรให้ทานฮุ้ยจื้อก็สามารถทานได้หมด

“เลี้ยงง่ายจริง ๆ เช่นนั้นเอาตามเจี่ยเจียแล้วกัน...เสี่ยวเอ้อ!”

ล่าเจียวยกมือขึ้นพร้อมสั่งอาหาร เสี่ยวเอ้อก็รีบเดินเข้ามาโค้งศีรษะให้ ถามถึงความต้องการของลูกค้าวัยเยาว์อย่างนอบน้อม

“คุณหนูคุณชาย วันนี้รับอะไรดีขอรับ”

ล่าเจียวเบื่ออาหารทะเลแล้ว นางจึงสั่งเป็ดอบน้ำผึ้ง หมูน้ำแดง บะหมี่น้ำใสมาสามอย่างให้ตัวเอง ส่วนฮุ้ยจื้อนางสั่งกุ้งเผา หอยลวกทานกับน้ำจิ้มสูตรของร้านให้เขา

“คุณหนูคุณชายโปรดรอสักครู่”

เมื่อล่าเจียวสั่งอาหารเสร็จเสี่ยวเอ้อก็โค้งตัวให้หนึ่งครั้งแล้วเดินเอารายการอาหารไปให้พ่อครัว จากนั้นมือเล็กก็หยิบถุงผ้าซึ่งบรรจุพริกสดสีแดงขึ้นมาวางบนโต๊ะ ทำเอาคนเป็นน้องมองตาค้าง

“เจี่ยเจีย นี่คือ…”

ฮุ้ยจื้อทำหน้าเหมือนกินยาขม ยกมือขึ้นลูบท้องประหนึ่งว่าแค่เห็นสีก็ปวดท้องแล้ว

คนทางเหนือนิยมทานอาหารรสชาติกลาง ๆ ไม่ได้กินรสจัดแบบทางใต้ เขาจึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับการทานอาหารเผ็ดมากนัก

“เจี่ยเจียไม่แสบท้องหรือขอรับ”

“ขึ้นชื่อว่าพริกอย่างไรก็ทำแสบไปทั้งร่าง ก็ไม่รู้เจี่ยเจียจะยึดมั่นอันใดนัก แต่เอาเป็นว่าให้กลับไปทานรสจืดก็ทำไม่ได้แล้ว”

ที่จริงข้าก็เคยมีความคิดจะหยุดทานพริกเช่นกัน กลัวน้องริซซี่ถามหา

“เจี่ย มาอยู่กับท่านครั้งนี้ ข้าต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”

ฮุ้ยจื้อถูกเลี้ยงดูแบบเข้มงวด นอกจากข้ารับใช้แล้วเขาไม่มีสหายเลยแม้แต่คนเดียว เวลาทั้งหมดใช้ไปกับการร่ำเรียน ความคาดหวังจากผู้อาวุโสภายในตระกูลทำให้เขาทั้งกดดันและไม่มีช่วงเวลาเล่นสนุก

สิบห้าปีมานี้ เขาคิดว่าตนเองสูญเสียช่วงเวลาตอนเป็นเด็กไปหมดแล้ว จึงได้ขออนุญาตผู้อาวุโสทั้งหลายขอเวลาเดินทางท่องเที่ยว เก็บเกี่ยวประสบการณ์สักเล็กน้อยแล้วค่อยกลับจวนไปทำหน้าที่ของตนเองต่อไป

ล่าเจียวเข้าใจสถานการณ์ของเขาดี “มาครั้งนี้จะอยู่นานเพียงใดล่ะ”

“หนึ่งปีขอรับ”

ล่าเจียวพยักหน้ารับ หนึ่งปีสำหรับนางแล้วน้อยเกินไป แต่สำหรับท่านปู่ท่านย่ามันคงนานมาก

ผู้อาวุโสอยากให้ฮุ้ยจื้อรับราชการ เวลาทั้งชีวิตของเขาคือการร่ำเรียนเตรียมสอบขุนนาง นั่งอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน ได้ออกจากห้องน้อยครั้งมาก

“ไหนยื่นแขนมาให้เจี่ยเจียดู”

มือเล็กแบมือยื่นออกมาด้านหน้า ฮุ่ยจื้อก็ยื่นแขนออกไปอย่างไม่อิดออด แม้จะแอบสะดุ้งน้อย ๆ ตอนที่พี่สาวเลิกแขนเสื้อของเขาขึ้น แต่ไม่นานก็ควบคุมตนเองให้กลับมาปรกติได้

“ดูสิ ไม่ตากแดดเลยใช่หรือไม่ ผิวขาวซีดเป็นแวมไพร์แล้วเนี่ย”

ล่าเจียวขมวดคิ้ว เพราะสีผิวของฮุ้ยจื้อเหมือนคนอมโลก หน้าซีดเซียว ต่างจากนางที่ผิวหน้าอมชมพูดูสุขภาพดี ตัวเล็ก แต่ดูแข็งแรงกว่าน้องชายที่ตัวสูงลิ่วทว่าดูไร้เรี่ยวแรง

“แวมไพร์คืออันใดหรือขอรับ”

สีหน้าสงสัยไม่เข้าใจของเขาช่างน่ารักนัก ล่าเจียวจึงอดใจไม่ไหว ต้องอธิบายให้เขาฟังจนได้

ดวงตากลมโตมองโดยรอบ ก่อนที่จะทำไม้ทำมือให้ฮุ้ยจื้อยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ เสียงกระซิบข้างหูทำเอาเขาแอบรู้สึกจักจี้ ทว่าถ้อยความที่ได้ยินกลับทำให้ตะลึงได้มากกว่า

“ผะ ผีดูดเลือด!” เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรกล่าวเสียงดังไป จึงกระซิบถาม “เจี่ยเจียเคยเห็นผีดูดเลือดหรือขอรับ”

“เคยสิ! แวมไพร์ชอบดูดตรงนี้”

นิ้วเล็กชี้ไปที่ต้นคอขาวผ่องของตนเอง “พวกเขาชอบดูดเลือดสด แต่จากประสบการณ์การดูอนิเมะของเจี่ยเจีย ส่วนมากพระเอกแวมไพร์ก็มักจะได้ เอ๊ย…ก็มักจะลงเอยด้วยดีกับนางเอกสาวตาหวาน ทำให้เป็นเรื่องฟินไปเสียงั้น”

สีหน้าตั้งคำถามของน้องชายทำให้ล่าเจียวรู้สึกยุ่งยากใจขึ้นมา ยิ่งอธิบายอีกฝ่ายยิ่งทำหน้างง

“ขออนุญาตวางอาหารขอรับ”

ยังดีที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารและน้ำชามาให้พอดี เป็นการตัดตอนต่อความยาวสาวความยืด!