บทที่ 8 ข้าชอบสตรีหน้าตาน่ารัก

บทที่ 8

ข้าชอบสตรีหน้าตาน่ารัก

วันนี้เป็นอีกครั้งที่ไช่โต่วฟุทิ้งพี่ชายให้ไปงานเลี้ยงสังสรรค์เพียงลำพัง ถามว่ารู้สึกผิดหรือไม่…

ไม่เลยสักนิดเดียว! เพราะข้าไม่มีทางไปร่วมงานเลี้ยงพร้อมกับเขาแน่ อีกอย่างต้าเกอกำลังจะขึ้นเป็นเจ้าเมืองคนต่อไป การทำตัวให้ชินกับเรื่องงานเลี้ยงไว้ก็ถือเป็นการซ้อมรับตำแหน่ง

ร่างสูงบอบบางของไช่โต่วฟุเดินมาที่เรือนนอนของตน เอ่ยสั่งเสียงเบากับบุรุษร่างหนาผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง

“ข้าขอเปลี่ยนชุดสักประเดี๋ยว เตรียมรถม้าไว้ที่ด้านหลังจวนด้วย เราจะไปค้างที่หนานไฮ้สักสองสามคืน”

“ขอรับคุณชายเล็ก”

ติงตงองครักษ์คนสนิทโค้งตัวลงให้อย่างนอบน้อม เขาเติบโตภายใต้ตระกูลไช่มาตั้งแต่ 4 หนาว อายุไล่เลี่ยกับไช่หลุน

“วันนี้จะใส่ชุดสีอะไรดี”

ไช่โต่วฟุเอ่ยด้วยน้ำเสียงนึกสนุก เมื่อเปิดหีบใส่ผ้าที่ด้านในบรรจุชุดสีสันสวยงามมากมายอยู่ในหีบ มือเรียวบางก็หยิบชุดสีชมพูกับสีฟ้าออกมาอย่างละหนึ่งชุด คิดอยู่สักพักว่าจะใส่ชุดไหน ก่อนที่จะตัดสินใจหยิบชุดสีชมพูปักลายบุปผาสีเหลืองและสีฟ้าออกมา

ชุดสีชมพู ปักลวดลายบุปผา อาจจะสงสัยกันว่าเหตุใดเขาต้องใส่ชุดนี้เหล่านี้แทนการใส่ชุดสีน้ำเงินหรือสีดำที่ขับให้คนใส่ดูน่าเกรงขามขึ้น

นั่นเป็นเพราะข้าไม่อยากดูน่าเกรงขามอย่างไรเล่า!

เสียงลือเสียงเล่าอ้างจากชาวเมืองกล่าวถูกแล้ว ใบหน้าของไช่โต่วฟุงดงามราวกับสตรี ร่างกายดูอ่อนแอไม่สมกับที่เป็นตระกูลก่อตั้งสมาคมจอมยุทธ์

ไช่โต่วฟุไม่ได้ป่วยตั้งแต่เด็ก ตรงข้ามกัน ร่างกายของเขาแข็งแรงมาก แม้จะดูบอบบางราวกับสตรีแต่สามารถต่อสู้และใช้วรยุทธ์ได้ อาจไม่ได้เก่งกาจเท่าไช่หลุน แต่ก็ไม่ตายเพราะคมดาบใครโดยง่าย

“งดงามยิ่ง ข้าสงสารสตรีนัก”

เมื่อแต่งตัว แต่งหน้า เขียนคิ้ว แต้มชาดเสร็จ ไช่โต่วฟุก็มายืนอยู่หน้ากระจกทองเหลืองดูความเรียบร้อยของตนเอง

การแต่งกายเป็นสตรีคือสิ่งที่เขาทำเป็นงานอดิเรก เขาไม่ได้กายเป็นชายแต่หัวใจเป็นหญิง เพียงแค่ชื่นชอบของสวยงาม น่ารักกระจิริด แน่นอนว่านั่นย่อมหมายถึงสตรีด้วยเช่นกัน

เขาเคยตั้งปณิธานเอาไว้ สตรีที่เขาจะแต่งงานมีบุตรด้วยในอนาคต หากหน้าตาไม่น่ารักจิ้มลิ้มหรืองดงามน้อยกว่า

ข้าขออยู่เป็นโสดตลอดชีวิต

“ติงตง”

เสียงเรียกทำให้ร่างหนาหันหน้าไปมอง ติงตงพลันชะงักกับภาพที่เห็นตรงหน้า ริมฝีปากอ้าค้างเสียอาการอย่างชัดเจน

“งดงามมากขอรับคุณชาย”

เป็นอีกครั้งที่เขาต้องตะลึงกับรูปโฉมของคุณชายเล็กในคราบสตรีเช่นนี้ เขากล้าบอกได้เลยว่าตั้งแต่มีชีวิตมายี่สิบกว่าปี ยังไม่เคยเห็นผู้ใดหน้าตางดงามเท่าคุณชายเล็กของเขามาก่อนเลย

สี่ยอดพธูแห่งเมืองหลวงหรือ นับเป็นอะไรได้!

แววตาเหม่อลอยของคนสนิททำให้คนที่ถูกชมหัวเราะออกมา ไม่วายหยอกล้อเขาด้วยการหมุนกายไปรอบหนึ่ง พร้อมย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อย

“ขอบคุณสำหรับคำชมเจ้าค่ะคุณชาย”

กล่าวจบก็เดินนำติงตงไปที่รถม้าซึ่งจอดรออยู่ที่หลังจวนติดกับสวนไผ่ ทุกครั้งที่ไช่โตว่ฟุแต่งกายเป็นสตรี มักจะให้คนเตรียมรถม้าไว้ที่หลังจวนเพื่อปิดบังสายตาสอดรู้จากชาวบ้านและบ่าวรับใช้ภายในจวน

เพราะเรื่องที่เขาแต่งกายเป็นสตรี นอกจากไช่หลุนและคนของเรือนโต่วฟุแล้วก็ไม่เคยมีผู้ใดเห็นหรือรับรู้มาก่อน

ไช่โต่วฟุชอบเรือนท้ายจวนก็เพราะอย่างนี้ เงียบสงบเพราะบ่าวทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เดินเข้ามาในอาณาเขตท้ายจวน การอยู่คนเดียวเงียบ ๆ นอกจากจะทำอะไรสะดวกแล้ว ยังสามารถเล่นสนุกแอบทำอะไรลับหลังผู้อาวุโสภายในตระกูลได้อีกด้วย

การเดินทางจากเมืองตงไฮ้ไปหนานไฮ้ใช้เวลาไม่นานเพราะพื้นที่ของแคว้นไม่ได้กว้างใหญ่นัก วันปกติสามารถสัญจรได้โดยไม่ติดขัด ทว่าวันนี้เหมือนจะไม่ใช่วันปกติ

“วันนี้มีคนเข้าเมืองหนานไฮ้เยอะนัก เขาจัดงานอะไรขึ้นเป็นพิเศษหรือไม่ติงตง”

ครานี้เสียงที่กล่าวถามขึ้นถูกดัดให้เป็นเสียงหวานแบบสตรี มือเรียวบางเปิดม่านหน้าต่างรถม้าแอบยื่นหน้าออกไปดูเส้นทางด้านหน้าเล็กน้อยจึงเห็นว่าทางเข้าด้านหน้าเมืองมีรถม้ายาวเหยียดจอดอยู่บนถนน ขยับเขยื้อนได้ทีละนิด

“อาจเป็นเพราะมีคนรอเข้าเมืองตกค้างจากอาทิตย์ที่แล้วขอรับ ได้ข่าวว่าอาทิตย์ก่อนพายุเข้า ผู้คนจึงเลี่ยงเดินทางเข้าเมืองกันในช่วงนั้น ข้าน้อยผิดเองขอรับที่ไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับคุณชายก่อน เอ้ย...คุณหนู”

ติงตงตีปากตนเองที่เผลอเรียกคุณชาย แต่ไช่โต้วฟุก็ไม่ได้ตำหนิอันใดเขา

“อ้อ เป็นเช่นนั้น” รับคำเสียงเบาพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

รออยู่เกือบครึ่งชั่วยามรถม้าคันหรูหราที่ไช่โต่วฟุนั่งอยู่ถึงได้แล่นมาจอดยังหน้าประตูเมือง ก่อนเข้าเมืองทหารยามจะตรวจค้นรถม้าอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อมั่นใจว่าจะไม่มีผู้ใดแอบกระทำการผิดกฎหมาย เช่น แอบบรรทุกสิ่งที่ไม่ควรนำเข้าเมืองมา

“ลงจากรถม้าด้วย”

ทหารเฝ้าประตูเมืองสั่งเสียงเข้ม หากเป็นคนของเมืองหนานไฮ้สามารถเข้าเมืองไปได้อย่างง่ายดายเพียงแค่ยื่นป้ายประจำตัวให้เท่านั้น แต่หากเป็นคนของเมืองอื่นต้องขอตรวจตรารถม้า

วันนี้ป้ายประจำตัวที่ไช่โต่วฟุพกมาย่อมไม่ใช่ป้ายตัวจริงอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้ผู้ใดสงสัยถึงตัวตนก็จำต้องละทิ้งความสบายจากอภิสิทธิ์ความเป็นบุตรของเจ้าเมืองมาใช้วิธีการแบบปุถุชน

“นี่เจ้าค่ะ ป้ายประจำตัวของข้า” มือขาวเนียนดั่งหยกยื่นป้ายประจำตัวให้ทหารยาม มือหยาบกร้านรับไปดูพร้อมกับจดชื่อคนเข้าเมืองในวันนี้ไปด้วย

ระหว่างรอให้ตรวจค้นรถม้า สายตาของไช่โตว่ฟุก็มองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปสะดุดตาเข้ากับสตรีใบหน้าจิ้มลิ้มผู้หนึ่ง มันจะดูน่าเอ็นดูกว่านี้ หากนางผู้นั้นไม่อมไม้น้ำตาลปั้นคาปากไว้ แก้มใสพองออกมาจากก้อนน้ำตาลที่มีขนาดใหญ่

‘ยินดีต้อนรับ นี่พี่สาวเจ้าไง ฮุ้ยจื้อ!’ นี่คือข้อความที่เขาเห็นจากป้ายกระดาษในมือของสตรีผู้นั้น คำถามของเขาในตอนนี้ก็คือ…นางมายืนถือป้ายอะไรอยู่หน้าประตูเมือง!