Ep 13 สร้างเรื่อง

Ep 13 สร้างเรื่อง

มายูขับรถมาที่ภัตตาคารหรูใจกลางเมือง เพราะที่นี่เหมาะสำหรับคุณหนูอย่างเธอ ความจริงวันนี้ควรมากับยาคุชิต่างหาก

หญิงสาวเลือกโต๊ะวีไอพีที่มีความเป็นส่วนตัวสูงเพราะมาคนเดียว

ในระหว่างที่กำลังนั่งรออาหารอยู่นั้น ดวงตาเฉี่ยวเหลือบไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่มีลักษณะคล้ายกับผู้ชายที่เธอเกลียด มายูไล่มองทั่วแผ่นหลังแกร่งก่อนไปหยุดที่รอยสักซึ่งเป็นภาษาโรมันอยู่บนหลังฝ่ามือใหญ่

ชัดเจนเลย!

นั่นมันไอ้คริส!

มายูกรอกตาไปมาด้วยความเบื่อหน่าย ชาติที่แล้วไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ไปไหนถึงเจอแต่มัน

ซักพักมีสาวสวยเดินเข้ามาที่โต๊ะของคริสพรางฉีกยิ้มหวาน ก่อนเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกับคริส ทั้งสองหัวเราะคิกคักจนมายูแอบเบ้ปากใส่

“เหอะ! กินข้าวเสร็จคงไปเอากันล่ะสิท่า” มายูเบือนหน้าหนีและเป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานนำน้ำส้มมาเสิร์ฟพอดี ดวงตาเฉี่ยววาววับเป็นประกายเมื่อเห็นแก้วน้ำส้ม

ริมฝีปากบางที่เคลือบด้วยลิปสีแดงฉูดฉาดเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปคว้าแก้วน้ำส้ม วันนี้แหละไอ้คริสจะได้เห็นฤทธิ์ของคุณหนูมายู!

มือเรียวหยิบน้ำส้มแล้วเดินไปที่โต๊ะของคริสทันที

“สวัสดีค่ะคุณคริส รอนานไหมคะ” ดาจองฉีกยิ้มหวานพรางเลื่อนเก้าอี้ลงนั่ง

“ไม่ครับ” คริสคลี่ยิ้มให้ดาจองสาวสวยที่พึ่งเดินทางมาจากประเทศเกาหลีใต้ “คุณดาจองทานอะไรมารึยังครับ”

“ยังเลยค่ะ”

“ดีเลย งั้นถือซะว่ารับประทานอาหารมื้อกลางวันเป็นเพื่อนผมก็แล้วกัน” คริสกวักมือเรียกพนักงานเพื่อรับออร์เดอร์

ดาจองคลี่ยิ้มให้คริสก่อนก้มหน้าเลือกเมนูอาหาร แต่ในระหว่างที่กำลังเลือกเมนูอยู่นั้น จู่ๆมีสาวสวยเซ็กซี่อยู่ในชุดเดรสรัดรูปสีดำเดินมาหยุดที่โต๊ะ

ทันทีที่คริสเห็นหญิงสาวคนนั้นถึงกับต้องชะงัก

“ไม่คิดว่าจะมาเจอเพื่อนที่นี่” มายูคลี่ยิ้มให้ แต่มันเป็นยิ้มที่แฝงไปด้วยความอันตราย

“มายู”

“ขอบคุณที่จำชื่อฉันได้ ปกติไม่เคยได้ยินนายเรียกชื่อฉันเลย” มายูหันไปทางดาจองที่กำลังนั่งส่งยิ้มเจื่อนๆให้ “นี่คงเป็นผู้หญิงของคริสสินะ”

“เออ...”

“ฉันเป็นเพื่อนของคริสค่ะ ชื่อมายู ยินดีที่ได้รู้จักนะ” มายูคลี่ยิ้มให้ดาจองอย่างเป็นมิตร แต่ทว่าสายตาของมายูกลับสวนทาง

“ฉะ...ฉันชื่อดาจองค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

คริสแอบกลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้มายูจะมาแผลงฤทธิ์อะไรหรือเปล่า เพราะดูจากสายตาแล้วไม่น่าไว้ใจ

มายูปรายตามองคริสที่กำลังนั่งเงียบ เธอเลิกคิ้วขึ้นเพื่อกวนประสาทคริส

“ทานอาหารให้อร่อยนะ” มายูคลี่ยิ้มให้ก่อนยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาจิบ แต่ทันใดนั้นแก้วน้ำส้มก็หล่นจากมือของเธอไปโดนหัวของดาจองเต็มๆ

พรึ่บบบ!!!

ปึก!!!!

“ว้ายยยยย!!!” เนื้อตัวของดาจองเปียกปอนไปด้วยน้ำส้ม จนชุดเดรสสีขาวของเธอกลายเป็นสีส้ม

“มายู!!” คริสขึ้นเสียงใส่มายูทันที เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ

“อุ้ย ขอโทษนะพอดีแก้วมันลื่น” มายูจีบปากจีบคอด้วยท่าทางกวนประสาท

“คุณดาจองเป็นอะไรมากไหมครับ” คริสรีบหยิบทิชชูซับน้ำส้มออกจากผมของดาจองทันที พรางปรายตามองมายูด้วยสายตาวางโรจน์

แต่มายูกลับแสยะยิ้มด้วยความสมเพช พรางเบ้ปากใส่ดาจอง ก่อนเดินสะบัดผมออกไปจากโต๊ะ

คริสขบกรามแน่นไม่คาดคิดว่ามายูจะกล้าทำแบบนี้กับดาจอง คิดว่าพ่อใหญ่แล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรอ!

“ขอโทษแทนเพื่อนผมด้วยนะครับคุณดาจอง”

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” ดาจองหน้าเสียเล็กน้อย อุตส่าแต่งตัวสวยมาหาคริส สุดท้ายกลับเละไม่เป็นท่าเพราะโดนน้ำส้มหกใส่

คริสพ่นลมหายใจหนักๆพรางกวักมือเรียกพนักงานเพื่อขอผ้ามาช่วยซับน้ำส้มออกจากชุดช่วยดาจอง

มายูทำไว้แสบนัก เห็นทีต้องกลับไปจัดการซะแล้ว!

พรึ่บบบ!!!

มายูกระโดงลงบนโซฟาทันทีที่ถึงห้อง เสียงหัวเราะด้วยความสะใจดังลั่น

“ฮ่าๆๆๆๆ สะใจจริง” หญิงสาวเบ้ปากพรางกอดอกนั่งบนโซฟา “ดาจองก็ดาจองเถอะ เจอมายูเข้าไปเป็นไงล่ะ”

ยิ่งคิดยิ่งขำเมื่อนึกถึงสภาพผู้หญิงของคริสที่เนื้อตัวอาบไปด้วยน้ำส้ม

“เหอะ! ทำมาเรียกคุณดาจงคุณดาจอง แต่กับฉันเรียกมึงกู ไอ้ผู้ชายปากหมา!” มายูยกขาขึ้นพาดบนโต๊ะแก้ว ก่อนเอนตัวนอนด้วยท่าทางสบาย

สะใจเป็นบ้าเลยที่ได้แกล้งไอ้คริส โดนเอาคืนซะบ้าง เป็นไงล่ะ!

ปึ้ง! ปึ้ง! ปึ้ง!

เสียงเคาะประตูดึงปึ้งตามระดับอารมณ์ของคนเคาะและคงไม่ใช่ใครที่ไหน เสียงเคาะรัวๆแบบนี้ต้องเป็นไอคริสแน่นอน

“มีอะไรหรอ” มายูเปิดประตูออกไปทักทายคริสพรางฉีกยิ้มหวานเยิ้ม ในขณะที่คริสมองด้วยความไม่พอใจ

“มึงทำอะไรลงไป!” ปกติคริสไม่เคยจริงจังแบบนี้ แสดงว่ายัยดาจองต้องเป็นผู้หญิงของมันล่ะสิท่า แต่คนอย่างมายูไม่กลัวหรอกนะ

“มันเป็นอุบัติเหตุ”

“กูรู้ว่ามึงตั้งใจ!” คริสมองมายูด้วยสายตาวาวโรจน์ ทั้งที่ความจริงแทบอยากบีบคอหญิงสาวให้ตายคามือ

“แล้วไง ก็เรื่องมันผ่านไปแล้ว” มายูกอดอกมองพิงขอบประตูด้วยความท้าทาย

“มึงควรไปขอโทษคุณดาจอง”

“แล้วทำไมฉันต้องลดตัวไปขอโทษผู้หญิงชั้นต่ำของนายด้วย” มายูเลิกคิ้วถาม

“ดาจองไม่ใช่ผู้หญิงของกู แต่เขาคือลูกค้าที่กูกำลังจะร่วมลงทุนด้วย มึงทำให้กูเสียลูกค้าเข้าใจไหม!”

กึก!

มายูชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด นึกว่ายัยดาจองเป็นผู้หญิงของมันซะอีก

“ละ...แล้วไง” คนตัวเล็กเริ่มเหงื่อตกเพราะทำให้คริสเสียลูกค้า รู้ดีว่าคริสจริงจังเรื่องงานแค่ไหน

“มึงควรมีกาลเทศะมากกว่านี้ คุณดาจองคือซีอีโอรายใหญ่ของเกาหลีใต้ พ่อมึงกับกูต้องการคุณดาจองมาร่วมทำงานด้วย แต่มึงกลับทำให้กูสูญเสียรายได้มหาศาล”

“...” มายูเม้มปากจนเป็นเส้นตรงลึกๆแล้วแอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน แต่ต้องกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดเอาไว้เพราะไม่อยากเสียหน้า “ก็ไปเรียกคุณดาจองมาสิ แล้วฉันจะขอโทษ”

“เหอะ!” คริสหัวเราะในลำคอกับท่าทางที่ไม่รู้สึกผิดของมายู ทั้งๆที่เธอเป็นคนสร้างเรื่อง เพราะกว่าเขาจะโน้มน้าวคุณดาจองได้ใช้เวลาเกือบหนึ่งปี แต่กลับต้องมาพังไม่เป็นท่าเพราะมายู “มึงคิดว่ามันง่ายหรอ ผู้หญิงอย่างมึงต้องเจอแบบนี้”

“ว้ายยยยยย!!!!”

——————————-