บทที่ 5 ความกลัวที่ไม่มีใครรู้

ท้องฟ้าเหนือปั๊มน้ำมันทวีกิจเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำสนิท แต่แสงไฟจากสปอร์ตไลต์และป้ายไฟนีออนยักษ์ยังคงสว่างไสว บ่งบอกว่าที่นี่คืออาณาจักรที่ไม่เคยหลับใหลของคุณนายเอมอร ภายในห้องทำงานชั่วคราว เสียงเครื่องปรับอากาศครางเบา ๆ เคล้าไปกับเสียงปลายปากกาที่กนกอรใช้ขีดเขียนลงบนไอแพดอย่างตั้งใจ

เอมอรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสร้งทำเป็นตรวจเอกสารเงินกู้ แต่สายตาเจ้ากรรมกลับคอยแต่จะเหลือบมองสถาปนิกสาวที่นั่งอยู่มุมห้องเป็นระยะ ตั้งแต่เหตุการณ์ประกาศความเป็นเจ้าของเมื่อวานนี้ ความประหม่าแปลก ๆ ก็เข้าจู่โจมเอมอรทุกครั้งที่สบตาคู่สวยหลังกรอบแว่นนั้น

“ตายจริง จะสามทุ่มแล้ว” เสียงสดใสของกนกเอ่ยขึ้น ตามด้วยการหันไปมองอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้กัน

“พี่อรไม่กลับบ้านเหรอคะ ดึกมากแล้วนะ” กนกอรสบตาอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ

“งานฉันยังไม่เสร็จ เธอจะกลับก็กลับไปก่อน” เอมอรตอบเสียงแข็ง ทั้งที่ในใจอยากให้อีกฝ่ายอยู่ต่อ

“แน่ใจเหรอคะว่าพี่จะให้กนกกลับก่อน?” อีกฝ่ายถามเหมือนรู้ทัน

“แน่ใจสิ ฉันไม่ได้พิศวาสเธอขนาดนั้น”

“อ้อ...เพิ่งรู้นะคะว่า คนไม่พิศวาสกัน เค้าประกาศความเป็นเจ้าของได้ชัดขนาดนั้น”

“นี่! จบเรื่องนั้นไปได้แล้ว” เอมอรหน้าร้อนผ่าว กำลังจะอ้าปากด่าแก้อาการเขิน แต่ทว่า...

พรึ่บ!

ทุกอย่างดับวูบลงในพริบตา!

เสียงเครื่องปรับอากาศเงียบสนิท แสงไฟนีออนที่เคยสว่างจ้าหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ความเงียบงันที่เกิดขึ้นกะทันหันนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงวีนแตกของคุณนายเอมอรเสียอีก

“อ้าว ไฟดับเหรอเนี่ย” กนกเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

ทว่าไม่มีเสียงตอบรับจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มหอบถี่และเสียงตะกุกตะกักเหมือนคนกำลังควานหาอะไรบางอย่างด้วยความลนลาน

“พี่คะ”

กนกอรเริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ เธอรีบเปิดแฟลชจากโทรศัพท์มือถือ แสงสีขาวนวลตัดผ่านความมืดไปที่โต๊ะทำงาน และภาพที่เห็นทำให้หัวใจของสถาปนิกสาวกระตุกวูบ

คุณนายเอมอรผู้สง่างามและน่าเกรงขาม บัดนี้กำลังนั่งคุดคู้ มือทั้งสองข้างกำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าซีดเผือดมีเม็ดเหงื่อผุดพราย ดวงตาเบิกโพลงมองไปในความมืดอย่างหวาดระแวง ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

“พี่เอมอร!” กนกรีบถลาเข้าไปหา เธอวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะเพื่อให้แสงสว่างกระจายทั่วบริเวณ ก่อนจะคุกเข่าลงข้าง ๆ เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ “พี่เป็นอะไรคะ หายใจลึก ๆ นะกนกอยู่นี่แล้ว”

“มืด... มันมืดเกินไป กนก อย่าไปนะ”

เสียงของเอมอรสั่นเครือและแผ่วเบาราวกับเด็กหลงทาง มือที่เคยชี้นิ้วสั่งคนนับร้อยกลับคว้าหมับเข้าที่มือของกนกอรแล้วบีบแน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต

กนกอรเข้าใจในวินาทีนั้นว่า ภายใต้สูทตัวเนี้ยบและความหยิ่งทะนง เอมอรซ่อนปมบางอย่างที่ฝังรากลึกเกี่ยวกับความมืดเอาไว้ เธอไม่รอช้า กนกอรค่อย ๆ ดึงร่างสั่นเทาของคุณนายให้ลุกขึ้นอย่างเบามือ

“ไปนั่งพักที่โซฟานะคะ ตรงนั้นกว้างกว่า พี่จะไม่อึดอัด... มาค่ะ กนกประคองเอง”

คนอายุน้อยกว่าโอบเอวเอมอรไว้หลวม ๆ นำทางผ่านความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากมือถือ เมื่อถึงโซฟาตัวยาว เธอก็จัดแจงให้เอมอรนั่งลง แต่คุณนายกลับไม่ยอมปล่อยมือเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว กนกอรจึงต้องนั่งลงข้าง ๆ ระยะห่างที่เคยมีหายไปจนไหล่ของทั้งคู่เบียดชิดกัน

“หายใจเข้าลึก ๆ ค่ะพี่ กนกไม่ไปไหน กนกอยู่นี่...”

กนกอรเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนที่ซึมลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟัง เธอเอื้อมมืออีกข้างไปลูบหลังมือของเอมอรเบา ๆ อย่างปลอบประโลม

ในความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงลมพัดใบไม้ข้างนอก ความตื่นตระหนกของเอมอรค่อย ๆ สงบลง กลิ่นหอมสะอาดจากตัวของสถาปนิกสาวและไออุ่นที่แผ่ออกมาทำให้เธอเริ่มรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ความมืดที่เคยน่ากลัวกลับกลายเป็นฉากหลังที่ทำให้ประสาทสัมผัสอย่างอื่นชัดเจนขึ้น

เอมอรค่อย ๆ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ เธอเริ่มได้ยินเสียงบางอย่าง เสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัว แต่คราวนี้มันไม่ได้เต้นเพราะความกลัว และเมื่อเธอลองเงี่ยหูฟังดี ๆ เธอได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงที่เต้นในจังหวะที่สอดประสานกัน...มันมาจากคนข้าง ๆ

“ดีขึ้นมั้ยคะ” กนกอรเอียงหน้ามาถาม ใบหน้าของเธอห่างไปเพียงไม่กี่คืบ แสงแฟลชจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสร้างเงาตกกระทบที่ทำให้ใบหน้าหวานนั้นดูงดงามราวกับภาพวาด

“อื้ม ดีขึ้นแล้ว ขอบใจนะ” เอมอรเอ่ยเสียงแผ่ว เธอยังไม่กล้าขยับตัวมากนัก เพราะกลัวว่าคนข้าง ๆ จะปล่อยมือจากกัน “ฉัน...ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้”

“ทุกคนมีมุมที่อ่อนแอทั้งนั้นค่ะ” กนกอรตอบกลับด้วยเสียงนุ่มละมุน

“และมุมอ่อนแอก็ไม่ได้ทำให้พี่ดูไม่ดีเลยนะคะ กลับกัน กนกมองว่ามันทำให้พี่ดูเป็นมนุษย์ปกติด้วยซ้ำ”

กนกอรขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือที่เคยลูบหลังมือเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของคุณนายอย่างทะนุถนอม สายตาคู่สวยหลังกรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเอมอร แววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนและโหยหาในเวลาเดียวกัน

เอมอรเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้ขนาดนี้มาก่อน พ่ายแพ้ต่อความอ่อนหวาน พ่ายแพ้ต่อความใส่ใจ และพ่ายแพ้ต่อคนที่มีอายุห่างกับเธอถึงสิบปีคนนี้

ใบหน้าของทั้งคู่ค่อย ๆ เลื่อนเข้าหากันอย่างช้า ๆ ราวกับมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น ลมหายใจอุ่น ๆ รดใบหน้าของกันและกัน เอมอรหลับตาลงอย่างช้า ๆ ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก ริมฝีปากที่เคยแต่พ่นคำด่าทอบัดนี้เผยอออกเล็กน้อยเพื่อรอรับสัมผัสจากคนตรงหน้า

อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น...

“คุณนายครับ! ไฟดับทั้งปั๊มเลยครับ เดี๋ยวผมไปเช็กคัทเอาท์ให้นะครับ!”

เสียงตะโกนพร้อมแสงไฟฉายกระบอกใหญ่จากลูกน้องที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาในออฟฟิศทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันทันที!

พรึ่บ! แสงไฟในห้องกลับมาสว่างโร่ในวินาทีต่อมา

เอมอรรีบจัดสูทของตัวเองในเดี๋ยวนั้น ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอรีบลุกขึ้นยืนทำทีเป็นตรวจเอกสารบนโต๊ะอย่างลนลาน “เออ! ไปดูให้เรียบร้อย! ทำไมทำงานช้าแบบนี้ฮะ!”

กนกอรแอบถอนหายใจยาวพลางยิ้มขำ ๆ เธอหยิบไอแพดขึ้นมาถือไว้ตามเดิม แววตาเสียดายฉายวับเพียงครู่เดียวก่อนจะกลับมานิ่งสงบตามสไตล์สถาปนิกมาดเนี้ยบ

“ไฟมาแล้ว...งั้น กนกขอตัวกลับก่อนนะคะพี่อร พรุ่งนี้กนกจะรีบมาตรวจงานแต่เช้าเลยค่ะ”

กนกอรเน้นคำว่าตรวจงานพร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้คุณนายที่กำลังยืนหันหลังให้ เอมอรไม่ยอมหันกลับมามอง เธอเพียงแค่โบกมือไล่ส่ง ๆ

“ไปเลย ดึกมากแล้ว รีบกลับเถอะ”

และทันทีที่เสียงประตูปิดลง คุณนายเอมอรก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือเรียวสวยแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบา ๆ หัวใจยังคงเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก

‘เกือบไปแล้วเอมอร... แกเกือบจะเสียศูนย์ให้เด็กนั่นไปจริง ๆ แล้ว’

ทว่าในความสับสนนั้น ลึก ๆ ในใจของคุณนายสายฟาดกลับมีความรู้สึกหนึ่งเด่นชัดขึ้นมา

ความรู้สึกเสียดายที่คนงานคนนั้นดันโผล่มาถูกเวลาจนเกินไป!