บทที่ 6 ฉันไม่คบเด็ก

นับตั้งแต่กนกอรก้าวเข้ามาทำงานที่ปั๊มทวีกิจ ดูเหมือนว่าคุณนายเอมอรก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว เธอกลายเป็นคนใจเย็นขึ้น ไม่ออกคำสั่งเผด็จการกับลูกน้อง ความเอาแต่ใจและนิสัยขี้เหวี่ยงขี้วีนก็เหมือนจะลดลงไปมาก

ส่วนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงอยู่ในเส้นของผู้ร่วมงานเพียงเท่านั้น

แสงไฟจากโคมไฟระย้าคริสตัลในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูใจกลางเมือง สะท้อนกับเครื่องเพชรบนคอของคุณนายเอมอรจนระยิบระยับ ค่ำคืนนี้เป็นการรวมตัวของเหล่าสมาคมนักธุรกิจหญิงระดับแนวหน้า เอมอรอยู่ในชุดสูทสีแดงไวน์ตัดเย็บเข้ารูปที่ดูภูมิฐานและทรงพลัง เธอถือแก้วแชมเปญไว้ในมือพลางปั้นหน้ายิ้มรับคำทักทายจากบรรดาคุณนายและนักธุรกิจคนอื่น ๆ อย่างคล่องแคล่วตามประสาคนในสังคมชั้นสูง

“นั่นคุณนายเอมอรนี่คะ แหม...ช่วงนี้ดูผ่องใสขึ้นนะคะ ได้ข่าวว่าปั๊มน้ำมันกำลังรีโนเวทใหม่ใหญ่โตเชียว” คุณนายท่านหนึ่งในกลุ่มเอ่ยทักขึ้น

“ค่ะ งานกำลังเดินหน้าไปได้ด้วยดี” เอมอรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความภาคภูมิใจ

“อ้อ... ฉันแอบเห็นในเฟซบุ๊กที่มีคนลงภาพไซต์งาน เห็นสถาปนิกที่คุมงานสวยมากเลยนะคะ ดูเด็กอยู่เลย คุณนายไปหามาจากไหนคะเนี่ย?”

หัวใจของเอมอรกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า สถาปนิก ภาพใบหน้าหวานของกนกอรตอนที่อยู่ใต้แสงไฟฉายในค่ำคืนแห่งความทรงจำผุดขึ้นมาในหัวจนเธอต้องรีบจิบแชมเปญเพื่อดับความประหม่า

“นั่นสิเอมอร ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกันนะ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง สายสมร เพื่อนสนิทในชุดเดรสสีสุภาพเดินนิ่ง ๆ เข้ามาร่วมวง แววตาของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความล้อเลียนอย่างปิดไม่มิด

“เห็นว่าไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ถึงขั้นพากันไปทานข้าวในสวนสองต่อสองด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“สมร! พูดอะไรของแก” เอมอรเอ็ดเพื่อนเบา ๆ ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวเพราะสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาอย่างสนใจ

“ฉันก็แค่พูดไปตามที่ได้ยินมา ในตลาดน่ะเค้าเม้าท์กันว่าคุณนายเอมอรสายโหดกำลังแพ้ทางสถาปนิกสายหวาน หรือว่าคราวนี้เพื่อนฉันจะเปลี่ยนใจมา ‘กินเด็ก’ กับเขาบ้างแล้วล่ะจ๊ะ?”

สายสมรยังคงขยี้ต่ออย่างสนุกปาก ตามประสาเพื่อนที่รู้ทันกันทุกอย่าง เสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มคุณนายรอบข้างทำให้เอมอรเริ่มรู้สึกอึดอัด ความหยิ่งทะนงที่เป็นเกราะคุ้มกันเธอมาตลอดหลายสิบปีเริ่มทำงาน เธอไม่ชอบให้ใครมองว่าเธอกำลังเสียอาการหรือกำลังทำในสิ่งที่เธอเคยตราหน้าคนอื่นไว้ โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์กับคนที่อายุน้อยกว่า

“เหลวไหลกันไปใหญ่แล้วค่ะทุกคน” เอมอรวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะข้างตัว เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดขาดเพื่อกู้ศักดิ์ศรีคืนมา

“กนกอรก็แค่สถาปนิกที่มาทำงานให้ปั๊มดูดีขึ้นก็เท่านั้น มันคืองาน... ไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นเลย”

“จริงเหรออร ไม่มีอะไรเกินเลยจริงอะ?”

สมรยังคงเซ้าซี้ เธอรู้จักเพื่อนคนนี้ดี และมั่นใจว่าความรู้สึกของเอมอรในตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว

“พอได้แล้วสมร!” เอมอรเสียงดังขึ้นเล็กน้อยจนกลุ่มคุณนายเงียบเสียงลง “ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็คือไม่มี อีกอย่าง ยัยนั่นอายุน้อยกว่าฉันตั้งสิบปี รุ่นน้องรุ่นนุ่งทั้งนั้น ฉันไม่คบเด็กให้ปวดหัวหรอก นิสัยเด็ก ๆ เดี๋ยวก็งอแง เดี๋ยวก็เอาแต่ใจ เสียเวลาทำมาหากินเปล่า ๆ ฉันชอบอะไรที่มัน 'ระดับเดียวกัน' มากกว่า”

เอมอรเน้นย้ำคำว่าระดับเดียวกันเพื่อกลบคำพูดของตัวเองที่เคยพูดไว้ให้ดูหนักแน่นมากขึ้น และคำพูดที่พ่นออกมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบและต้องการเอาชนะคำนินทา ทำให้เอมอรไม่ได้สังเกตเลยว่าที่ทางเข้าห้องจัดเลี้ยง ร่างเพรียวในชุดสูทสีเทาอ่อนที่เธอมักจะชมในใจว่าดูดีเหลือเกิน ตอนนี้ยืนนิ่งเป็นหินอยู่ตรงนั้น

กนกอรตั้งใจจะเอาเอกสารสัญญาจ้างฉบับแก้ไขด่วนมาให้เอมอรเซ็น เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้เช้าคุณนายต้องรีบไปติดต่อธนาคาร เธออุตส่าห์รีบเคลียร์งานและขับรถมาที่โรงแรมนี้ด้วยหัวใจที่พองโตเพียงเพราะอยากเห็นหน้าอีกฝ่ายหลังจากเหตุการณ์ในความมืดคืนนั้น

แต่คำว่า แค่สถาปนิกที่มาทำงาน บวกกับคำว่า ฉันไม่คบเด็กให้ปวดหัวหรอก กลับพุ่งเข้าปักกลางอกของเธอราวกับเหล็กแหลมที่เจ็บไปทั้งหัวใจ

กนกอรยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความเจ็บจี๊ดแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ มือที่ถือซองเอกสารสั่นเทาจนเธอต้องกำมันไว้แน่น ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มละมุนบัดนี้เรียบเฉยจนดูน่ากลัว แววตาหลังกรอบแว่นสั่นระริกเพียงครู่เดียวก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ลึกสุดขั้ว

เธอตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะรับรองด้านหน้า ยื่นซองเอกสารให้พนักงานต้อนรับที่ทำหน้าสงสัย “ฝากให้คุณนายเอมอรที่อยู่ในงานด้วยค่ะ บอกว่าสถาปนิกเอามาส่งให้”

กนกอรหมุนตัวเดินจากไปทันที ท่ามกลางความวุ่นวายของงานเลี้ยงที่เธอไม่อยากจะมีส่วนเกี่ยวข้องอีกต่อไป เธอเดินก้าวฉับ ๆ ไปที่ลานจอดรถ ลมหนาวปะทะหน้าแต่กลับไม่หนาวเท่าหัวใจที่เพิ่งถูกบดขยี้ด้วยถ้อยคำดูถูกจากคนที่เธอเริ่มจะวางหัวใจไว้ในมือ

‘คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก เด็กมันน่าปวดหัวมากใช่มั้ย ได้ค่ะ...งั้นคุณจะได้เจอกับคำว่าระดับเดียวกันแบบที่ต้องการ’

หลังจากกนกเดินออกไปจากงาน เจ้าหน้าที่ภายในงานจัดเลี้ยงรีบตามหาคุณนายเอมอรเพื่อส่งเอกสารสำคัญ

“คุณนายคะ มีเอกสารมาส่งค่ะ” พนักงานเดินเข้ามาหาเอมอรที่ยังคงยืนหน้านิ่งอยู่ในกลุ่มเพื่อน

“เอกสารอะไร?” เอมอรรับซองมาด้วยความสงสัย ทันทีที่เห็นชื่อบริษัทและลายมืออันคุ้นเคยที่จ่าหน้าซอง หัวใจของเอมอรก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“ใครเอามาส่ง” เอมอรถามเสียงสั่น พลางกวาดสายตาไปรอบห้องอย่างลนลาน

“ผู้หญิงที่ใส่สูทสีเทาค่ะ ท่าทางดูรีบร้อน เธอบอกแค่ฝากเอกสารให้คุณนาย แล้วก็รีบเดินออกไปเลยค่ะ”

เอมอรหน้าซีดเผือด เธอหันไปสบตากับสายสมรที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าเป็นความกังวลเช่นกัน เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนไม่สู้ดีนัก ความอวดดีที่มีเมื่อครู่หายวับไปราวกับถูกดูดออกไปจากร่าง

“กนก...กนกอรมาที่นี่เหรอ” เอมอรพึมพำกับตัวเอง เธอรีบสาวเท้าวิ่งออกจากห้องจัดเลี้ยงโดยไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น เธอวิ่งไปจนถึงหน้าโรงแรม แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงท้ายรถเก๋งสีขาวที่คุ้นตาแล่นออกสู่ถนนใหญ่ไปอย่างรวดเร็ว

เอมอรยืนหอบหายใจอยู่หน้าทางเข้าโรงแรม ซองเอกสารในมือกำแน่นจนยับยู่ยี่ ความวิตกกังวลเข้าจู่โจมเธออย่างหนักจนแทบจะยืนไม่อยู่

จะมาก็ไม่บอก มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมต้องรีบกลับ เอกสารซองเดียวแค่เอามาให้ด้วยตัวเองมันยากมากมั้ง หรือว่า...จะได้ยินในสิ่งที่ฉันพูด

เอมอรรีบกดเบอร์โทรออกชื่อของกนกอรในทันที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงการตอบรับจากระบบฝากข้อความ หญิงสาววัยสี่สิบหกรีบเดินไปที่รถของตัวเองด้วยท่าทางเหมือนคนเสียสติ เมื่อเข้าไปในรถเธอก็ทุบพวงมาลัยด้วยความโกรธตัวเองอย่างที่สุด

“บ้าชะมัด! หวังว่าเธอจะไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดนะกนก...อันที่จริง ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องพูดออกไปแบบนั้น” เอมอรพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ค่ำคืนที่ควรจะรุ่งโรจน์ในสังคม กลับกลายเป็นค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดของคุณนายเอมอร เธอเพิ่งรู้ซึ้งในนาทีนั้นเองว่า คำพูดที่พ่นออกไปเพื่อรักษาหน้าตาเพียงไม่กี่นาที กำลังจะพรากใครบางคนไปจากเธอ

คนที่เข้ามาเปิดประตูหัวใจที่ปิดตายสนิท

คนที่อยู่ข้างกันในค่ำคืนที่มืดมิด

คนที่หาร้านอร่อยไว้ให้ ใส่ใจสุขภาพของเธอ

คนที่กล้าจับมือ ปลอบใจ และอยู่ข้าง ๆ

ดูเหมือนตอนนี้ เอมอรกำลังจะทำคนแสนดีคนนั้นหลุดมือไปซะแล้ว...