บทที่ 3 เข้าเรือนหอ

เมื่อมาถึงจุดหมายแล้ว ทั้งสองก็ต่างลงจากรถ เชสเดินไปคว้าจับแขนของโซฟี่ไว้ ก่อนจะพาเธอให้ตามตนไป

“ฉันเดินไปเองก็ได้นะคะคุณเชส ไม่ต้องจับฉันแบบนี้ก็ได้ค่ะ” เธอพูดขณะปล่อยตัวเดินตามชายหนุ่ม ไม่ได้ขัดขืน

“ชักช้า” เขาตอบกลับสั้น ๆ โดยไม่ได้หันมามองหญิงสาว

“…”

ไม่มีคำพูดใดเปล่งออกมาจากปากของทั้งคู่ต่อ จนเชสพาคนตัวเล็กไปถึงห้องนอนของตนในที่สุด

คนตัวใหญ่เหวี่ยงร่างบางให้ไปหยุดยืนหน้าเตียงขนาดคิงไซซ์ เธอต้องนำมือสองข้างเท้ายันพื้นเตียงไว้ ตั้งหลักให้ตนเอง

เชสเดินเข้าไปใช้มือข้างหนึ่งจับบีบก้นภรรยาสาวเต็มมือ ทำให้เธอต้องรีบพลิกตัวกลับมามองเขา พลันนำมือปิดบั้นท้ายตัวเองไว้

“คุณเชส..” เอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงอ่อนหวานอย่างปกติ แสร้งทำเป็นว่าตกใจ มีสายตาหวั่นกลัว

“ตกใจอะไร เดี๋ยวยังไงเธอก็ต้องโดนฉันจับมากกว่านี้อยู่ดี”

“…”

“นอนลงไป ฉันไม่อยากใช้กำลังกับเธอไปมากกว่านี้ อ่อนแอแบบเธอเดี๋ยวจะกลัวจนร้องไห้ตัวสั่น ฉันขี้เกียจรำคาญ”

“ทำไมเราต้องมีลูกด้วยกันด้วยคะ”

“นี่สรุปไม่รู้จริง ๆ เหรอ เหอะ แล้วเธอคิดว่าเราจะแต่งงานกันไปทำไม แต่งไปเดี๋ยวก็หย่า ถ้าแต่งเฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลย รอแค่เวลาหย่า สู้ไม่ต้องแต่งตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าเหรอ”

“…”

“ก่อนจะยอมตกลงมาเป็นเจ้าสาว ไม่คิดบ้างเหรอถามจริง”

“ฉันไม่มีสิทธิ์เลือกค่ะ ฉันต้องทำตามที่คุณพ่อคุณแม่ฉันขอ”

“…”

“เขาไม่บอกอะไรฉันเลย บอกแค่ว่าฉันต้องแต่งงานกับคุณ 1 ปี เพราะคุณพ่อคุณอยากเห็นคุณเป็นฝั่งเป็นฝาบ้าง เพราะคุณเจ้าชู้ ไม่ยอมคบกับผู้หญิงคนไหนเป็นตัวเป็นตนสักที”

“นั่นก็ส่วนหนึ่ง จริง ๆ พ่อฉันอยากมีหลานอีกนอกจากโชน ลูกของพี่ชายฉัน แฟนน้องสาวเธอ เขาอยากเห็นฉันมีลูกด้วย”

“แต่ผู้หญิงตอนท้องแล้วต้องเสียสละหลายอย่างมากนะคะ ทั้งร่างกายที่ต้องแบ่งไปให้ลูก ไหนจะเวลา อารมณ์ แล้วฉันไม่ได้อยากท้อง ไม่ได้อยากมีลูกกับคุณด้วย ทำไมพวกคุณถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้คะ”

“พ่อฉันให้คนมาช่วยดูแลเธออยู่แล้วถ้าเธอท้อง ไม่ต้องห่วงหรอก”

“คุณเป็นผู้ชายกันก็พูดง่ายสิคะ แค่ทำแล้วก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้หญิงที่ต้องอดทนอุ้มท้องอีกหนึ่งชีวิตที่พวกคุณเอาใส่เข้ามาให้ 9 เดือน พวกคุณไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงรู้สึกยังไง”

“…”

“ฉันจะบอกคุณพ่อคุณแม่ของฉันค่ะ ว่าฉันไม่เต็มใจจะท้องกับคุณ พวกเขาไม่บอกฉันก่อนเพราะคงคิดว่าฉันอาจจะยอม แต่ถ้าฉันไปบอกว่าไม่ยอม พวกเขาต้องยกเลิกเรื่องที่ฉันต้องท้องกับคุณให้ฉันแน่ ๆ”

“เห็นติ๋ม ๆ เรียบร้อยแบบนี้ สู้คนน่าดูเลยนะโซฟี”

“ฉันชื่อโซฟี่ค่ะ”

“ชื่อเธอมันภาษาอังกฤษ เรียกแบบไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ เรื่องมาก”

“คุณควรจะให้เกียรติเจ้าของชื่อนะคะ ไม่ใช่เอาแต่ที่ตัวเองคิด”

“นี่ดุฉันเหรอ”

“หรือถ้าจะเอาตามที่คุณบอก งั้นฉันเรียกคุณว่าคุณเชษฐ์บ้าง คุณโอเคไหมคะ”

“นี่เธอ แบบนั้นมันไม่เหลือความเป็นอังกฤษเลยนะ”

“ก็หนึ่งชื่อ หลายโทนเสียงไงคะ”

“กล้ามากนะ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”

“คุณเป็นสามีของฉัน ฉันรู้แค่นี้ค่ะ”

“…” ทำไมจู่ ๆ เลือดก็สูบฉีดใบหน้ามากขึ้นจนเขารู้สึกเห่อร้อนแบบนี้ แค่เพราะเธอพูดว่าเขาเป็นสามีเธอเท่านั้น

“ฉันขออนุญาตไปโทร.คุยกับคุณพ่อคุณแม่ฉันก่อนนะคะ” โซฟี่บอกแล้วก็จะเดินออกจากห้องนี้ไป แต่เชสกลับยกแขนขวางทางเธอไว้ ทำให้คนตัวเล็กต้องหยุดชะงักลง

“คุยตรงนี้นี่แหละ ฉันจะฟังด้วย”

“…”

“มองฉันอยู่ทำไม เอาโทรศัพท์มาโทร.สิ”

“ฉันเพิ่งเห็น คุณร้อนอีกแล้วเหรอคะ ทำไมหน้าแดง”

“ฮะ?”

โซฟี่มองเขานิ่งอีกครู่หนึ่งก็นำมือถือมาเปิดกล้องหน้า หันหน้าจอไปทางชายหนุ่ม

“ดูสิคะ”

เชสมองตัวเองในโทรศัพท์แล้วก็หันหน้าหลบพลันกระแอมในลำคอเบา ๆ นำมือจับคอเสื้อตัวเองขยับไปมา พัดให้พอมีลมกระทบใบหน้า

“ใช่ บ้านนี้โคตรร้อนเลย” เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่ามันเขินอะไรกับอิแค่คำว่า สามี จากปากเธอ แต่คงเป็นเพราะตอนนี้เธอสวยมาก เขาเลยรู้สึกอ่อนไหวได้ง่าย ๆ เดี๋ยวรอให้โซฟี่เป็นนางเฉิ่มก่อน อาการเขาคงจะตรงข้ามกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง

เชสปลดกระดุมสูทเพื่อถอดชุดนอกของตนออก คลายความร้อนให้ได้ผลมากขึ้น จากนั้นก็โยนมันไปไว้บนที่นอน

โซฟี่ที่กำลังจะกดต่อสายโทรศัพท์หาบุพการี เห็นดังนั้นก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำมันไม่เรียบร้อย จึงไปหยิบเสื้อสูทของชายหนุ่มมาพาดแขนตนไว้

“อย่าวางบนเตียงสิคะ เสื้อนี้คุณใส่มาหลายชั่วโมง ผ่านฝุ่นผ่านเหงื่อคุณมา เดี๋ยวเตียงสกปรกหมด” ไม่ได้พูดดุแต่อย่างใด เสียงที่ใช้นั้นอ่อนหวานดังเดิม

“ถามจริง นมเธอนี่ทำมาไหม” ถามหลังจากที่สายตามองเนื้อเนินสาวตอนที่เธอโน้มตัวก้มลงหยิบชุดเขาเมื่อครู่

โซฟี่รีบยกมือปิดเนินอกตนเองทันที เขานี่เผลอหน่อยไม่ได้เลย ตาไวชะมัด

“มันใหญ่เด่นมาก ผิดกับตัวเธอที่เล็กทั้งตัวแบบนี้”

“คุณแม่ให้มาค่ะ”

“..เหลือเชื่อเลย”

“คุณเลิกลวนลามฉันทางสายตาได้ไหมคะ แค่แต่งชุดโชว์เนื้อหนังแบบนี้ฉันก็ลำบากใจจะแย่แล้ว ยังมาโดนคุณมองแบบนี้อีก” ความจริงเธอไม่ได้ลำบากใจเลย เพราะชุดนี้เธอเลือกเอง

“ก็มันดึงดูดสายตาขนาดนี้ ฉันไม่ได้จะมอง ตามันก็มองเอง”

โซฟี่มองเขาโดยไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะจับนำเสื้อสูทบนแขนมากางปิดบริเวณเหนือหน้าอกตนแทน โดยพาดตัวผ้าถึงบ่าเพื่อกันตก

เชสมองการกระทำของคนตัวเล็กอึ้ง ๆ นี่เธอไม่อยากให้เขามองหน้าอกตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ อย่างน้อยเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นสามีไหม ผู้หญิงอะไร ไม่เห็นเป็นอย่างที่เขาคิดเลย ดูเหมือนเรียบร้อย แต่ก็ไม่ได้เรียบร้อยขนาดนั้น ไม่ซื่อบื้ออย่างบุคลิกเลยสักนิด

“นี่ แล้วเอาเสื้อฉันไปคลุมตัวแบบนั้น ไม่กลัวสกปรกแล้วหรือไง”

“ก็ยังดีกว่าสายตาของคุณค่ะ” พูดตอบพลันกดโทร.ออกหามารดาอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก

“นี่เธอ” เขายอมไม่ได้ ที่โซฟี่บอกมานั้น มันแสดงว่าเธอบอกว่าสายตาเขาสกปรกยิ่งกว่าเสื้อของเขา

โซฟี่ยกนิ้วชี้ปิดปากตนเองพลันหันมามองเขา เชิงบอกให้ชายหนุ่มเงียบเสียง

“…” เชสปิดปากตนเอง ก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ หันหน้ามองไปด้านข้างแล้วแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเล็กน้อย งงว่าทำไมมาเฟียอย่างเขาที่ปกติเป็นคนคอยสั่งคนอื่นตลอด ต้องมาทำตามเธอแบบนี้ด้วย

แต่ก็เพราะเธอกำลังจะคุยโทรศัพท์ไง การที่เขาไม่พูดแทรกก็ถือว่าเป็นคนมีมารยาทดี ..ใช่ เขาแค่เป็นคนที่มีมารยาท ไม่ได้ยอมเธอสักหน่อย

“ฮัลโหลค่ะมัม” โซฟี่พูดสายหลังจากที่ปลายทางรับสายแล้ว

“เปิดลำโพงด้วย” เชสบอกเธอเบา ๆ ระวังไม่ให้เสียงเข้าสายโทรศัพท์

หญิงสาวชำเลืองตามองผู้พูด ก่อนจะยอมทำตามที่เขาบอกแต่โดยดี

เวลาผ่านไป..

เชสไปข้างนอก ส่วนโซฟี่ยังคงอยู่ที่เรือนหอ ซึ่งเป็นบ้านที่อยู่อาศัยของเธอและเขาเช่นเดิม และตอนนี้กำลังโทรศัพท์คุยกับ เมย์ เพื่อนสนิทของเธออยู่

“แด๊ดกับมัมกูใจร้ายมากเลย เขาบอกยังไงกูก็ต้องมีลูกกับนายเชสภายใน 1 ปี แต่ต้องทำแค่ตอนที่กูสมยอมเท่านั้น ห้ามขืนใจ แต่กูจะยอมได้ไง กูไม่ได้ชอบพออะไรนายนั่น แล้วมันก็ไม่ใช่งานที่กูต้องทำด้วย อีกอย่างนะ ทำไปกูก็ท้องไม่ได้ เพราะกูฝังยาคุมไว้”

[แด๊ดกับมัมมึงไม่รู้ใช่ไหม เรื่องฝังยาคุม]

“ไม่รู้ กูไม่ได้บอกใครเลย กูแอบไปฝังมา”

[ถ้ามึงอยากหย่ากับเขา มึงก็ต้องถอดยาคุมออกแล้วปล่อยท้องนะฟี่]

“แต่กูไม่อยากท้องอะเมย์ ถ้าท้องหุ่นกูเสียแน่ ๆ กูไม่เข้าใจแด๊ดมัมเลย บอกให้กูดูแลหุ่นมาตลอดตั้งแต่เด็ก ทำไมถึงมายอมให้กูท้องกับผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ก็ไม่รู้”

[กูเข้าใจมึง แต่จะทำยังไงได้ล่ะโซฟี่]

“…”

[หรือจะหนีไปเลยดีไหม]

“กูดูเป็นคนที่ทำอะไรแบบนั้นเหรอ”

[..ก็ไม่]

“ถ้ากูจะหนี กูหนีไปตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เพราะกูมีโซเฟีย น้องรักกูมาก กูไม่อยากให้น้องเป็นห่วง”

[…]

“เฮ้อ ช่างมัน มันจะเป็นยังไงก็ปล่อยให้มันเป็นไป ยังไงกูก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”

[แง กอด ๆ มึงนะ เกิดเป็นมึงนี่ชีวิตยากจริง ๆ]

“ชีวิตกูเป็นของแด๊ดกับมัมตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว กูไม่เคยได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย ที่ได้ใช้ก็ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เปิดเผยไม่ได้ แล้วนี่ต้องมาถอดยาคุมอีก ที่มีบัดดี้คงต้องยกเลิกไป ทำคลิปทำแอ็กเองคนเดียว”

[ก็ใส่ถุงยางสิมึง]

“มันก็ไม่ได้ป้องกันได้ดีเท่าฝังยาคุมอะ ..ยังไงไว้กูจะดูอีกทีแล้วกัน”

[สู้ ๆ นะฟี่ มีอะไรคุยกับกูได้เสมอ]

“ขอบคุณมึงนะ กูออกมาจากงานแต่งได้ไม่นานก็โทร.หาเลย”

[ก็ห่วงเพื่อน กลัวโดนเสือกินตับ]

“หึ”

[ฮ่า ๆ เออ แล้วเห็นมึงบอกว่าตอนคุยกับแด๊ดมัมมึงเมื่อกี้ ผัวมึงก็ฟังด้วยหนิ แล้วเขาว่าไง]

“เข้าทางนางไง พอกูวางสายก็เกลี้ยกล่อมกูใหญ่ กูเลยแกล้งทำเป็นรู้สึกว่าเมนส์มา นางก็เลยยอมหยุด นี่ออกไปข้างนอกละ บอกไปหาอะไรทำแก้เซ็ง”

[หลังจากนี้จัดลุคยัยเฉิ่มไปหนัก ๆ ฟี่ แค่เห็นเขาก็หมดอารมณ์แล้ว จะได้ถ่วงเวลาไปได้หน่อย วันนี้เขาอยากกินมึงจัดเพราะมึงสวย แถมชุดเจ้าสาวยังโชว์ซะขนาดนั้น]

“กูจัดอยู่แล้ว เบื่อพวกขี้หงี่ จะจืดให้ลืมความแซ่บวันแรกเลย”

[เลิศเลยล่ะ]

“แค่นี้นะ กูจะไปเปลี่ยนชุด ทำมื้อเย็นรอนางกลับบ้าน จะเสิร์ฟแต่เมนูจืด ๆ ให้เลย หมั่นไส้”

[ฮ่า ๆ ๆ เบา ๆ ค่ะสาว เดี๋ยวเขารู้ธาตุแท้มึงหมด]

“หน้าหวาน ๆ กูช่วยไว้หมดละ ยิ้มหน่อยเขาก็ไม่รู้ความคิดกูแล้ว”

[ตัวมัม]

“หึ แค่นี้มึง ไว้เจอกัน”

โปรดติดตามตอนต่อไป..