บทที่ 2 เข้าพิธี

“พี่ฟี่~~” เสียงอันสดใสของ โซเฟีย เอ่ยเรียกพี่สาวพลางวิ่งเข้ามากอดโซฟี่เข้าเต็มแรง จนตัวคนตั้งรับเสียหลักเอนถอยไปด้านหลังเล็กน้อย

โซฟี่หัวเราะในลำคอเบา ๆ มือก็กอดน้องสาวสุดที่รักตอบ

ไม่นานนักทั้งสองก็ถอนกอดออกจากกัน โซเฟียมองพี่สาวพร้อมกับน้ำตาคลอในกระบอกตา รู้สึกห่วงโซฟี่อย่างบอกไม่ถูก เมื่อผู้ชายที่เธอต้องเคียงคู่ ไม่ใช่ผู้ชายที่เธอรัก

“โซเฟีย” โซฟี่พูดกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมยกมือลูบเช็ดน้ำตาให้แผ่วเบา

“พี่เจอเขาหรือยัง เขาเป็นยังไงบ้าง ดุเหมือนที่คนเขาบอกกันไหม”

“ก็คงงั้น แต่ไม่เป็นไรนะ เฟียไม่ต้องห่วง พี่รับมือได้”

“..ถ้าเขาทำเกินกว่าเหตุ พี่บอกเฟียนะ เฟียจะให้โชนจัดการเขา” โซเฟียเข้ากอดพี่สาวอีกครั้ง โชน แฟนหนุ่มของเธอที่ยืนมองสองพี่น้องแสดงความรักกันก็อมยิ้มบาง ๆ เอ็นดูแฟนสาวที่ตอนนี้เหมือนเด็กน้อยอ้อนพี่สาว

“หึ แฟนเฟียก็หลานเขาไม่ใช่เหรอ”

“ไม่รู้ล่ะ ถ้าโชนไม่จัดการเขาให้ เฟียจะเลิกกับโชน”

“อ้าว” ชายหนุ่มด้านหลังได้ยินแล้วก็ร้องออกมาเบา ๆ

“อย่าไปทำให้โชนเขาเดือดร้อนเลย เขารักเฟียมากนะ”

“หงึก”

“พี่ไม่เป็นอะไรหรอก พี่จะไม่ยอมให้เขาทำร้ายอะไรพี่แน่นอน”

โซเฟียผละกอดออก พลันเผลอหลุบตามองหน้าอกพี่สาว

“นมใหญ่จัง” เธอหลุดพูดอย่างแพ้เสียงในหัว ทำเอาโซฟี่ต้องยิ้มกริ่มด้วยความเอ็นดู

“ได้แต่งหน่อย ไม่กั๊กเลยนะเนี่ยคนสวยของเฟีย”

โซฟี่ยกมือนำนิ้วชี้ปิดปากตนให้โซเฟียไม่พูดเสียงดังทั้งที่ปากยังไม่เก็บรอยยิ้มลง ทำเอาโซเฟียขำคิกคักเบา ๆ ตามประสาคนทะเล้นขี้เล่น

“งั้นเฟียไม่กวนแล้ว รอดูคนสวยในพิธีนะคะ”

“เดินในงานดี ๆ นะ อย่าซนให้โชนเขาปวดหัวล่ะเรา”

“นายนี่รับมือเฟียได้สบาย ๆ อยู่แล้ว พี่ไม่ต้องห่วงหรอก”

โชนเข้ามาโอบไหล่โซเฟียแล้วยื่นหน้าจูบแก้มเธอไปหนึ่งครั้ง

“อื้ออ มาทำอะไรตรงนี้ล่ะโชน” โซเฟียถามแฟนหนุ่ม

“รับมือเธอให้พี่ฟี่ดูไง”

“ฮ่า ๆ ๆ” โซฟี่หัวเราะเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูทั้งสอง

โซเฟียเอาคืนด้วยการจูบแก้มโชนกลับ จากนั้นก็วิ่งหนีไปทางอื่นทันที ชายหนุ่มยิ้มมองตามหลังเธอ พลันจะรีบตามไป

“ไปนะครับพี่ฟี่ ขอให้โชคดีนะครับ”

“ขอบคุณนะจ๊ะ โชนรีบตามเฟียไปเถอะ ทะเล้นจริง ๆ”

เมื่อถึงเวลาเริ่มพิธี แขกเหรื่อนั่งประจำที่กันแล้ว เชสก็เข้ามายืนรอเจ้าสาวซึ่งจะเดินเข้าสู่พิธีมาภายหลังที่แท่นพิธี

เขานึกย้อนถึงคำพูดของมารดา ที่เธอบอกว่ายังไม่ให้เขาจูบจริง เนื่องจากฝ่ายเจ้าสาวยังไม่พร้อม ขอให้ใช้นิ้วบังไว้เนียน ๆ

คิดแล้วเชสก็ยกยิ้มมุมปาก จู่ ๆ ภาพหน้าอกของหญิงสาวก็เด้งขึ้นมาในหัวอัตโนมัติ เป็นภาพติดตาเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ เชสส่ายหน้าเบา ๆ พลางกระแอมในลำคอ ปรับอารมณ์ความคิดของตนให้กลับสู่สภาวะปกติ

เพียงไม่นานก็ถึงเวลาที่เจ้าสาวเดินเข้าพิธีมา ควงคู่กับบิดาของเธอ เมื่อถึงตัวเจ้าบ่าว เชสก็กางศอกข้างหนึ่งออก บอกเธอเป็นนัยว่าให้มาควงแขนตน

พิธีกรกล่าวเปิดพิธี ครู่เดียวก็ได้เวลาที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องกล่าวคำปฏิญาณต่อกัน โดยเป็นฝ่ายชายที่เริ่มพูดก่อน

“ข้าพเจ้า นายรชตะ ฐากูร ขอรับนางสาว..” เขาหยุดคำพูดไป พลันถลึงตามองหญิงสาวตรงหน้าเล็กน้อย เธอจึงนึกฉงนกับท่าทีของเขา

“เธอชื่ออะไร” เขาถามเสียงกระซิบกับเจ้าสาวของตน

“คะ”

“ชื่อไง ชื่ออะ”

“อ้อ.. ชื่อโซฟี่ค่ะ”

“ฮะ? โซฟี”

“มะ-” หญิงสาวยังไม่ทันได้แก้คำพูดของเขา ชายหนุ่มก็เอ่ยคำปฏิญาณต่อ เธอจึงนึกเคืองอยู่ในใจ เธอชื่อโซฟี่ ไม่ใช่โซฟี ช่วยเน้นเสียงด้วย ถ้าไม่ยอมเรียกให้ถูก ก็ไปมีเมียเป็นคนที่ชื่อโซฟีจริง ๆ เลยไป

พิธีดำเนินต่อไป จนถึงเวลาที่พิธีกรประกาศอย่างเป็นทางการถึงสถานะที่เปลี่ยนไปของทั้งสอง และหลังจากนั้นคู่บ่าวสาวก็ต้องทำการจุมพิตแสดงความรักกันต่อหน้าผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี

เชสจับให้คนตัวเล็กข้างกายหันหน้าเข้าหาตน พลันมองดวงตาคู่สวยด้วยแววตาเป็นประกาย ราวกับเสือร้ายกำลังจ้องมองเหยื่อเลิศรส เขาจับเชยคางเธอขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยื่นหน้าไปเพื่อจะประกบริมฝีปากแนบสนิท

โซฟี่เห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะใช้นิ้วกั้นปากของกันและกัน ทันทีที่ปากหนาเกือบจะประทับกับปากเธอ คนตัวเล็กก็แกล้งหันหน้าหลบไปด้านข้างแล้วจามเสียงดังออกมา

ทำเอาคนดูที่รอลุ้นภาพน่าประทับใจอยู่ต้องตกใจและเสียดายไปตาม ๆ กัน

โซฟี่ขอไมโครโฟนจากพิธีกรมาจ่อปากพูดบอกแขกในงาน

“พอดีวันนี้ดิฉันไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ ขออนุญาตข้ามขั้นตอนการจูบไปนะคะ กลัวเจ้าบ่าวติดหวัดค่ะ”

เชสได้ยินอย่างนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปากขำเบา ๆ ข้ออ้างเธอนี่ฟังขึ้นมากเลย คิดแล้วก็คว้าสิ่งในมือหญิงสาวมาถือต่อ

“ผม ในฐานะสามีของเธอ ผมไม่กลัวติดหวัดหรอกครับ เพราะยังไงผมก็ติดเธอไปแล้ว อาการหนักกว่าอีก”

“ฮิ้ววว!” แขกทั้งหลายพากันร้องพูดแซวคู่บ่าวสาว

“ให้พี่จูบเถอะนะโซฟี่ แค่แป๊บเดียว คิดซะว่าไม่มีคนดูอยู่”

เธอส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ตอบ

“ทำไมล่ะ กลัวอะไร” เขาลดไมค์ลงจากปากแล้วถามเสียงเบา

“ก็คุณจะจูบฉันจริงหนิคะ”

“ก็เป็นผัวเมียกันแล้ว จะกลัวอะไร”

“เราไม่ได้รักกัน ฉันไม่ได้พิศวาสคุณ ใครจะจูบลงล่ะคะ”

“มองแค่ว่าฉันหล่อก็พอ แค่นี้ก็ทำให้อยากจูบแล้วไม่ใช่เหรอ”

“…” หญิงสาวมองเขานิ่ง คิดในใจว่าเจ้าบ่าวเธอหลงตัวเองชะมัด

“มา รีบ ๆ จูบให้มันจบ ๆ เถอะ” เชสบอกแล้วก็เอื้อมมือไปจับต้นแขนเล็ก จะดึงเธอให้เข้ามาประชิดมากขึ้น ทว่าโซฟี่กลับไอถี่ออกมาขัดจังหวะ จนดูท่าจะไม่ดี

“เอ่อ ผมว่าคงต้องทำตามที่เจ้าสาวบอกแล้วล่ะครับ” พิธีกรพูดขึ้น “ขอรบกวนให้ทุกคนไปจินตนาการความหวานของทั้งคู่กันเองได้เลยนะครับ ขอบคุณคร้าบ”

เชสมองพิธีกรหนุ่มพูดตาเขม็งอย่างไม่พอใจ พลางถอนหายใจออกมา

“ตอนนี้จบพิธีแล้ว เชิญคู่บ่าวสาวเดินออกจากพิธีได้เลยนะครับ”

เชสจับมือเจ้าสาวให้มาควงแขนตน ก่อนจะพาเดินออกจากบริเวณพิธีไปด้วยกันอย่างไม่รีรอ

“ไม่อยากจูบกับฉันขนาดนั้นเลยดิ” เชสถามหลังจากเดินมากับโซฟี่จนลับสายตาคนอื่นแล้ว

คนตัวเล็กไม่ได้พูดคำใดตอบเขา มองสบตาชายหนุ่มแล้วก็หลุบตามองต่ำหลบสายตาเขา

“ฉันถาม ทำไมไม่ตอบ”

“อ้าวคู่นี้ มายืนอะไรกันตรงนี้” วิลเลียม บิดาของโซฟี่ที่เดินตามออกมาเอ่ยทัก “โน่น ออกมาแล้วก็ไปที่รถโน่นสิ”

“จะไปกันแล้วเหรอคะ” โซเฟียที่วิ่งตามมาถามขึ้น ก่อนจะเข้ากอดแขนพี่สาวหลวม ๆ “ดูแลตัวเองดี ๆ นะพี่ฟี่ อย่าให้เขาทำอะไรพี่นะ”

โซฟี่จับมือน้องสาวซึ่งจับแขนตนอยู่กุมเบา ๆ พลางอมยิ้มแล้วพยักหน้าให้เป็นการตอบรับ

“พี่ต้องไปแล้ว ไว้เราโทร.คุยกันนะเฟีย” บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะเปลี่ยนไปมองโชน เชิงฝากให้เขาดูแลน้องสาวตนเองต่อ โชนเข้าใจที่โซฟี่ต้องการดี จึงค่อย ๆ จับโซเฟียให้ถอยหลังมา แล้วโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ

โซฟี่ไหว้สวัสดีผู้ใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนมาโบกมือลาโซเฟียต่อ จากนั้นก็หันตัวเดินเคียงคู่กับเชส เพื่อไปขึ้นรถยนต์ซึ่งจอดรออยู่ไม่ไกล

“อาเธอนี่บุคลิกน่าหมั่นไส้จัง” โซเฟียพูดกับโชนขณะมองดูคู่บ่าวสาวของงานเดินจากไป คนฟังจึงรีบยกมือนำนิ้วชี้ปิดปากเธอเชิงบอกแฟนสาวให้ระวังคำพูด สายตาเขามองผู้ใหญ่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พลางยิ้มเจื่อนให้ไป

“ขอโทษแทนเฟียด้วยนะครับคุณย่า”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ก็จริงอย่างที่หนูโซเฟียว่านั่นแหละ หึ” ธาริณีพูดตอบด้วยรอยยิ้มดูใจดี โซเฟียยิ้มเจื่อนพลางยกมือพนมไหว้เธอไป

เชสกับโซฟี่ขึ้นรถกันมาแล้ว เชสเป็นคนขับ ส่วนโซฟี่นั่งอยู่เบาะข้าง ไม่มีการพูดคุยกันระหว่างทางแต่อย่างใด

กระทั่งเวลาผ่านไป เชสจึงพูดขึ้นก่อน

“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันจะพาเธอไปไหน”

คนถูกถามไม่ตอบ ได้แต่นั่งนิ่ง ตามองทางข้างหน้าไปอย่างนั้น

“อย่ามากวนประสาท ฉันคุยด้วยทำไมไม่ตอบ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ”

“ทำไมฉันต้องถามคะ ในเมื่อยังไงคุณก็จะพาฉันไปที่เรือนหอของพวกเราอยู่แล้ว”

“หึ ฉันอาจจะพาเธอแวะไปที่อื่นก่อนก็ได้”

“..คุณพิศวาสฉันเหรอคะ”

“ใจเย็น คนอย่างฉันเหรอจะพิศวาสเธอ เธอไม่ใช่สเปกฉันเลยสักนิด”

โซฟี่ได้ยินแล้วก็คิดในใจ ว่าเมื่อกี้ตอนที่เขาเจอกับเธอครั้งแรก ลูกชายเขายังตื่นตาตื่นใจออกนอกหน้าอยู่เลย แล้วนี่ทำมาเป็นพูด

“ถ้าไม่ได้ต้องเข้าพิธีแต่งงาน เธอก็จะหน้าจืด ๆ แต่งตัวเชย ๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ เหอะ ฉันจะให้ค่าผู้หญิงแบบเธอไปทำไม เสียเวลา เสียสายตา”

“…”

“ฉันพาเธอไปเรือนหอของเราที่พ่อฉันเตรียมไว้ให้เลยแล้วกัน เดี๋ยวพาไปที่อื่นก่อนแล้วเธอจะสำคัญตัวเองเกินไป”

“ตอนนี้คุณสนใจฉัน เพราะแค่ฉันแต่งหน้าแต่งตัว เหมือนผู้หญิงที่คุณเคยผ่านมา เดี๋ยวฉันกลับไปเปลี่ยนชุด ลบเครื่องสำอาง คุณก็คงมองฉันเป็นเหมือนหมูเหมือนหมา”

“หึ รู้ตัวก็ดี จะได้เตรียมใจไว้ เพราะฉันจะทำอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ คนอย่างฉัน ถ้าผู้หญิงไม่น่าสนใจ ไม่ควรค่าพอให้เสียเวลา ฉันจะไม่ลดตัวไปเกลือกกลั้วด้วยเลย”

“…”

“กลับไปแล้วเธอก็อย่าเพิ่งทำอะไรกับตัวเองแล้วกัน”

“ทำไมคะ”

“ฉันต้องเอาเธอ”

“คะ..”

“อะไร เธอไม่รู้เหรอ ที่แต่งงานนี่ เราต้องมีลูกด้วยกัน”

“…”

“ถ้าไม่มี ครบ 1 ปีก็ไม่ได้หย่าตามที่ฉันต่อรองกับพ่อไว้ได้ เพราะฉะนั้นเธอต้องรีบมีลูกกับฉัน ครบ 1 ปีแล้วจะได้รีบไปไกล ๆ จากชีวิตฉัน ไม่อยู่ให้ฉันรกหูรกตาอีก”

“…”

“ตามนี้ อยู่ชุดนี้ หน้านี้ไป จนกว่าฉันจะแตกในใส่เธอ จำไว้”

โปรดติดตามตอนต่อไป..