บทที่ 4 จูบแรก

ณ ผับแห่งหนึ่ง

เชสเข้าร้าน และเดินตรงมายังโต๊ะของกลุ่มเพื่อน ซึ่งพวกเขาได้นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“คนนัดมาสายสุดเลยนะครับ” เลโอ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนพูดขึ้น

“รถติด” เชสตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ว่าง

“เพิ่งแต่งงานยังไม่พ้นวัน มึงก็ทิ้งเมียมึงมาหาความสุขนอกบ้านแล้ว ไม่เสียชื่อเจ้าพ่อมาเฟียขี้หงี่จริง ๆ”

“ใครมันตั้งฉายานั้นให้กู” เชสถามอย่างไม่ชอบใจ พลันนำขวดเหล้าบนโต๊ะซึ่งเหล่าเพื่อนสั่งมาไว้ เทของเหลวภายในนั้นใส่แก้วของตน ก่อนจะยกดื่ม

“ก็หรือไม่จริง พักจากเรื่องงานทีไร มึงก็เติมสาวตลอด”

เชสไม่ได้ตอบ เขากระดกสิ่งมึนเมาดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะวางมันกระแทกโต๊ะลง

“มึงอารมณ์เสียอะไรวะเชส” ลูคัสถาม

“เมียกูแม่งยากฉิบหาย คิดว่าจะติ๋ม ๆ ซื่อ ๆ แต่ไม่เลย ทำตัวน่ารำคาญ ยอมเอากับกูให้มันจบ ๆ ก็หมดเรื่อง ท้องแล้วจะได้ไม่ต้องรอให้เสียเวลานานไปกว่านี้ ไม่อยากหย่ากับกูหรือไง เล่นตัวอยู่ได้”

“แหม เห็นเมียสวยหน่อยอยากรีบตอกใจจะขาดเลยนะมึง นี่ถ้าเมียมึงไม่สวยไม่ตู้มแบบนั้น กูว่ามึงไม่หงุดหงิดที่เขาเล่นตัวงี้แน่”

“อะไร ความสวยยัยนั่นไม่มีผลเลยสักนิด ไม่ว่าใครจะมาเป็นเมียกูกูก็อยากรีบเอาให้ท้อง จะได้จบ ๆ แยกย้ายกันไปเร็ว ๆ เผื่อพ่อได้หลานแล้วจะยอมให้กูหย่าเร็วกว่า 1 ปี อยู่แบบนี้กูไม่มีอิสระเลย”

“ทำไมจะไม่มี มึงกับเมียมึงไม่ได้รักกันหนิ ก็แค่มีสถานะผัวเมียกันเฉย ๆ ถ้ามึงจะยังมาคั่วสาวอื่น ก็ไม่ถือเป็นการนอกใจนอกกายป้ะ” คริส เพื่อนอีกคนเอ่ยตามความคิด

คนฟังทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ลูคัสจะเอ่ยต่อ

“มันก็ใช่ แต่ว่าถ้าจะคิดงี้ มึงต้องบอกเมียมึง คุยให้รู้เรื่อง ว่ามึงจะไม่ได้มีแค่เขา ถึงจะไม่ได้รักกันก็เถอะ ควรคุยบอกเขาก่อน เดี๋ยวเขาคิดมาก ถือเรื่องนี้ ถ้ามึงไปควงสาวอื่นให้เขาเห็น เขาจะไม่พอใจเอา”

“อีกอย่างนะเชส งานแต่งมึงคนรู้เยอะ มึงจะมีสาวอื่นมึงก็ต้องระวัง คนนอกครอบครัวมึงเขาไม่รู้กันว่ามึงกับเมียมึงแต่งงานกันแค่ในนาม เดี๋ยวถ้าเขามาเห็นว่ามึงอยู่กับผู้หญิงคนอื่น เขาจะคิดว่ามึงนอกใจเมียมึงได้” เลโอเสริม

“เนี่ย แล้วกูมีอิสระกี่โมงวะ ก่อนแต่งกับหลังแต่งแม่งต่างกันขนาดนี้ กูต้องคอยระวัง ไม่ได้ทำอย่างสบายใจเหมือนตอนก่อนมีเมีย ไอ้เหี้ย” เชสพูดอย่างไม่สบอารมณ์ พลันนำกำปั้นทุบโต๊ะระบาย

“ใจเย็นมึง” คริสพูดยับยั้งอารมณ์เพื่อนหนุ่ม

ทั้งสี่คนเงียบกันไป บ้างก็ดื่มของเหลวฤทธิ์ร้อนในแก้ว บ้างก็หันมองดูบรรยากาศโดยรอบ ส่วนเชส ได้แต่นั่งขมวดคิ้วเข้มนิ่ง อย่างคนกำลังใช้ความคิด

“ผู้หญิงโต๊ะโน้นมองมึงอยู่อะ สนใจไปชนแก้วกับเขาไหมเชส จะได้อารมณ์ดีขึ้น” ลูคัสบอกเพื่อนหนุ่ม

“ก่อนจะทำงั้น กูควรบอกเมียกูก่อนไม่ใช่เหรอ อย่างที่มึงบอก”

“เออก็ดี แล้วไง มึงจะโทร.หาเขาเหรอ”

“โทร.แล้วกลัวคุยไม่รู้เรื่อง กูจะกลับไปคุยที่บ้าน”

“อ้าว แต่มึงเพิ่งมาถึงนี่ยังไม่ถึง 10 นาทีเลยนะไอ้เชส”

“จริง ตดยังไม่ทันหายเหม็นเลย”

“คนแบบยัยนั่นคุยแค่เสียงไม่ได้หรอก ต้องเห็นหน้าด้วย เดี๋ยวทำหน้าไม่พอใจใส่กู กูจะได้จัดการได้”

“ถ้าอยากเห็นหน้า ก็วิดีโอคอลไง”

“บอกแล้วไงว่ากูอาจจะจัดการยัยนั่น เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่แค่ได้เห็น แต่ต้องได้สัมผัสด้วย”

“ทำมาเป็นพูดว่าสัมผัส ใจจริงมึงอยากจะจับเขาตอกอะดิ”

“เดี๋ยวก็รู้ ว่าเป็นเมนส์จริงไหม” เชสพูดโดยไม่ได้มองกลุ่มเพื่อน แต่มองตรงไปข้างหน้าอย่างคิดกับตัวเอง พลันกระตุกยิ้มมุมปากเบา ๆ

“ฮะ?” เหล่าเพื่อนเอ่ยด้วยความสงสัยกัน แต่ก็รู้ว่าไม่ควรเข้าใจ เพราะเชสไม่ได้คุยกับพวกตน

X

BadBitchPh @badbitchph

เหงาจัง อยากครางดังๆ แก้เหงา

.

.

CL @sksjiwwk

นัดกันมั้ยคับคนสวย

ชอบเสว @sohxrny

ถ่ายคลิปลงนัวเน้ดสิคะ พี่รออยู่

Emmy @Emmyyyy

หนูชอบนมพี่มากกกกกกกก

ระหว่างที่โซฟี่เล่นมือถือบนโต๊ะอาหาร เพิ่งได้โพสต์ข้อความ และกำลังอ่านคอมเมนต์จากแฟนคลับ เธอก็ได้ยินเสียงรถยนต์ดังเข้ามาในหู หญิงสาวกดออกแอปพลิเคชันพลันปิดหน้าจอโทรศัพท์ลง จากนั้นก็เดินไปดูที่หน้าต่างบ้าน

“กลับมาเร็วจัง หายเซ็งแล้วหรือไง” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นก็หมุนตัวกลับไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารดังเดิม

ไม่นานนักเชสก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร ทันทีที่เห็นหญิงสาวจากด้านข้าง เขาก็หยุดเดินลง

เธอมัดผมหางม้าต่ำ ใส่เสื้อยืดสีครีมและกางเกงวอร์มขายาวสีดำ สภาพตรงข้ามกับตอนก่อนเขาออกจากบ้านไปโดยสิ้นเชิง

คนตัวสูงเดินต่อ ก่อนจะมาหยุดยืนที่ฝั่งตรงข้ามที่นั่งหญิงสาว เพื่อดูหน้าเธอชัด ๆ

“เหอะ ลบเครื่องสำอางหมดแล้วหน้าซีดอย่างกับผีเลย”

“ทำไมคุณกลับมาเร็วจังคะ”

เขาดึงเก้าอี้ออกเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงไป

“ฉันมีเรื่องจะคุยตกลงกับเธอ”

“…”

“แต่กินก่อนก็ได้ จะได้คุยทีเดียว”

“..ค่ะ”

“นี่เธอทำกับข้าวเสร็จแล้วนั่งรอฉันกลับมากินด้วยเหรอ”

“ค่ะ ตั้งใจว่าจะรอถึง 1 ทุ่ม ถ้าคุณยังไม่กลับ ฉันจะทานก่อน”

เชสฟังแล้วก็พยักหน้าเบา ๆ

“เปิดฝาชีสิ จะได้กิน” เขาบอกเธอ

โซฟี่ทำตามที่เชสบอก ทันทีที่ชายหนุ่มเห็นอาหารเบื้องหน้าแล้ว เขาก็มัดปมคิ้วเล็กน้อย

“แกงจืด ผัดผัก ปลาทู ไข่ตุ๋น ทำไมมันมีแต่ของจืด ๆ แบบนี้อะ” เชสถามหญิงสาวด้วยความไม่พึงใจ

“ถ้าคุณไม่ชอบ ก็แค่ไม่ต้องทานค่ะ”

“…”

“ตรงนี้ มันก็ล้วนมีแต่ของจืด ๆ”

“..อ้อ นี่คือเธอจะบอกว่ารวมตัวเองด้วยใช่ไหม จะไม่ยอมให้ฉันเอาเลยจริง ๆ สินะ”

“…”

“แล้วยังไง จะอยู่เป็นเมียฉันแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่มีลูก ไม่หย่ากับฉันเหรอ”

“ตอนนี้ฉันไม่พร้อมจริง ๆ ค่ะ เพราะคุณยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน แต่อยู่ ๆ ไปเดี๋ยวก็คงโอเคได้”

“เหอะ เห็นหน้าจืด ๆ แบบนี้ฉันก็เอาไม่ลงเหมือนกัน ตอนทำจริงคงต้องทำแต่ท่าหมา”

“…”

“แล้วทำไมไม่ใส่แว่น ใส่กระโปรงยาวถึงตาตุ่มล่ะ จะได้เป็นป้าเฉิ่มสมบูรณ์แบบ”

“..ถ้าคุณจะทานก็ทานก่อนเถอะค่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว” โซฟี่พูดพลางเอื้อมมือจับช้อนกลาง ตักอาหารใส่จานตนเอง

ช้อนกำลังจะเข้าปาก แต่เชสก็พูดขึ้นขัดจังหวะเธอก่อน

“ฉันตักไข่ตุ๋นไม่ถึง เธอหยิบมันแล้วเดินมาตรงนี้หน่อย”

“เดี๋ยวฉันตักให้ก็ได้ค่ะ”

“ไม่ ฉันจะตักเอง”

“…”

“เร็วสิ ชักช้าอาหารเย็นหมด”

คนตัวเล็กยอมทำตามที่ชายหนุ่มบอกแต่โดยดี หยิบชามไข่ตุ๋นเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนข้าง ๆ คนตัวสูง

เชสคว้าจับข้อมือเธอแล้วนำเก้าอี้ข้างกายถอยออก ดึงให้เจ้าของร่างบางนั่งลงไปบนเก้าอี้นั้น

“คุณเชส” เธอเรียกชื่อเขางง ๆ ทว่าชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรแล้วลุกยืนเอื้อมไปหยิบจานข้าวของหญิงสาวมาวางด้านหน้าให้เธอ

“นั่งกินตรงนี้ เธอจะได้หนีฉันไปไหนไม่ได้” พูดพลันตักกับข้าวมาใส่จานให้ภรรยา เธอเห็นก็ชะงักด้วยความฉงนเล็กน้อย ก่อนจะพูดตอบเขาไปต่อ

“ขอบคุณที่ตักให้ค่ะ แต่ฉันจะหนีคุณไปไหนได้ล่ะคะ ยังไงเราก็ต้องอยู่บ้านนี้ด้วยกัน”

“หน้าตาเธอดูเอือมฉันจะตาย กินเสร็จคงรีบลุกไป” บอกพลางตักไข่ตุ๋นใส่จานตัวเอง

“ยังไงฉันก็ต้องรอคุยกับคุณ ตามที่คุณบอกไว้ตอนแรกอยู่ดีค่ะ”

“ไม่ปฏิเสธด้วยว่าเอือมฉัน” เชสเอ่ยเรียบ ๆ พลันตักอาหารเข้าปากทาน

“…”

“เหอะ เธอนี่เหลือเชื่อจริง ๆ เธอเป็นคนยังไงกันแน่ฮะโซฟี?”

“ฉันบอกให้คุณเรียกฉันว่าโซฟี่ไงคะ คุณเชษฐ์”

“นี่” เขาหันมามองหน้าเธอ พลางกลืนอาหารในปากลงคอไป

“คะคุณเชษฐ์”

“…” ชายหนุ่มมองหญิงสาวตาเขม็งด้วยความไม่ชอบใจ ทว่าเธอกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วตักอาหารในจานของตนทานต่อ

เห็นคนข้างกายยังคงมองตนเองไม่เลิก จึงหันไปมองเขาอีกครั้งแล้วอมยิ้มให้บาง ๆ เชสหลุบสายตามองริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ ก่อนจะพูดต่อ

“เรียกฉันอีกทีสิ”

“คะ”

“เธอเรียกฉันว่าอะไร”

“..คุณเชษฐ์-” ยังไม่ทันได้พูดหางเสียง โซฟี่ก็โดนเขาประกบปากจูบเข้าอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวเบิกตาโตขึ้น ก่อนจะกะพริบตาถี่ด้วยความตกใจ เขางับบริเวณมุมปากของเธอแผ่วเบา จากนั้นก็ถอนจูบออกมามองใบหน้าสวย

“เม็ดข้าวติดมุมปากเธอ ฉันเลยใช้ปากเช็ดให้ ถือเป็นการลงโทษเธอไปในตัว ที่ลองดีกับฉัน”

“…” โซฟี่กะพริบตามองเขานิ่ง ไม่ได้พูดอะไรตอบ

“ห้ามลุกหนี ห้ามทำอะไรทั้งนั้น กินข้าวให้หมด”

โซฟี่หยิบทิชชูบนโต๊ะมาซับเช็ดเนื้อปากตนเองเบา ๆ จนทั่ว ก่อนจะจับช้อนส้อมทานอาหารต่อ ทำเอาคนมองอยู่รู้สึกเหลือเชื่อไม่น้อย เธอรังเกียจเขาขนาดนั้นเลยสินะ

“ฉันน่าจะเป็นจูบแรกของเธอ แต่ทำไมเธอดูชิลจังอะ ไม่ตื่นเต้นอะไรเลยหรือไง”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าตัวเองเป็นจูบแรกของฉันคะ”

“ก็ฉันรู้มาว่าทั้งชีวิตเธอไม่เคยมีแฟน พ่อแม่เธอไม่ให้เธอมองผู้ชายคนไหน ห้ามมีความรัก”

“..ค่ะ” โซฟี่ตอบด้วยน้ำเสียงดูสลดลง ไม่ได้มองหน้าเขา

เชสเห็นปฏิกิริยาของหญิงสาวแล้วก็ยิ่งประหลาดใจ

“..ถึงจะไม่ตื่นเต้นตกใจ เธอก็ควรจะโกรธฉันหน่อยสิ ฉันจูบเธอไม่บอกอะไรก่อนเลยนะ”

“ฉันแค่ไม่แสดงออกค่ะ ในใจก็โกรธ แต่จะทำยังไงได้ คุณไม่เป็นสุภาพบุรุษจูบฉันไปแล้ว”

“…”

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ คุณมีอะไรจะคุยกับฉัน ถ้าพร้อมแล้วก็คุยมาได้เลยนะคะ”

“รอฉันกินให้เสร็จก่อน”

“…”

“ถ้าอยากให้เร็ว ๆ ก็ป้อนฉัน”

“ฉันรอก็ได้ค่ะ ไม่ได้รีบไปทำอะไรต่อ”

“…” ตอนแรกดูรีบจะตาย แต่พอเขาบอกให้ป้อน เธอกลับเลือกที่จะรอแทน แล้วพูดหน้านิ่งด้วย แสบจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้

แบบนี้ แผนของเขามันจะได้ผลไหมเนี่ย

โปรดติดตามตอนต่อไป..