บทที่ 2

ซูเสี่ยวถังซ่อนผลตรวจครรภ์ไว้ให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องรับแขก วันนี้เธอไม่แม้แต่จะเอ่ยเรียกใครสักคน ซึ่งต่างจากท่าทีในอดีต

เมื่อก่อนเธอมักคิดอย่างไร้เดียงสาว่า ขอเพียงดูแลพ่อแม่สามีให้ดี เป็นภรรยาที่รู้ความและเอาใจใส่ สักวันหนึ่งสามีก็ต้องมองเห็นความดีของเธอ

แต่ความจริงกลับตบหน้าเธออย่างแรง

ต่อให้เธอควักหัวใจออกมาประคองไว้ตรงหน้าคนตระกูลลู่ คนตระกูลลู่ก็อาจไม่ชายตามองด้วยซ้ำ

ห้าปีที่ทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว ถึงเวลาที่ต้องเอาคืนมาแล้ว

เห็นได้ชัดว่าวันนี้ลู่เฉินกลับมาก็เพื่อจัดการธุระ ดังนั้นจึงเหลือบมองป้าหวังแล้วสั่งว่า “ป้าหวัง พาแม่ออกไปหน่อย”

ซูเสี่ยวถังที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ในดวงตาของเธอกลับมีความเย็นชาเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ลู่เฉินเป็นผู้ดูแลกิจการทั้งหมดของตระกูลลู่ และบริหารบริษัทได้อย่างยอดเยี่ยม

นิสัยของเขาก็ดี เขากตัญญูและอ่อนโยนต่อผู้ใหญ่ เขามีน้ำใจและรักษามิตรภาพต่อเพื่อน เขาให้รางวัลและลงโทษอย่างชัดเจนต่อลูกน้อง และเขาก็ดูแลเอาใจใส่พนักงานเป็นอย่างดี...

ทุกคนที่เคยติดต่อกับเขาต่างพูดถึงเขาในทางที่ดีเป็นเสียงเดียวกัน เพื่อนที่รู้จักร่วมกันมากมายต่างบอกว่า ที่ซูเสี่ยวถังได้แต่งงานกับลู่เฉิน คงเป็นเพราะชาติที่แล้วเธอช่วยกอบกู้ทางช้างเผือกเอาไว้

แต่กลับมีเพียงซูเสี่ยวถังคนเดียวที่ไม่เคยได้รับความดีของลู่เฉิน

ตอนเดินผ่านข้างซูเสี่ยวถัง หลินซิ่วจูก็หยุดลงกะทันหัน แล้วตำหนิว่า “ถ้ายังท้องลูกชายไม่ได้อีก ฉันจะคอยดูว่าเธอจะมีหน้าไปพบหน้าบรรพบุรุษตระกูลลู่ได้ยังไง?”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเสี่ยวถังคงเงียบแล้วอดทนผ่านไป

แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไปแล้ว

ซูเสี่ยวถังมองหลินซิ่วจู ในแววตาไม่มีความประจบเอาใจเหมือนที่ผ่านมาอีก ก่อนจะถามกลับอย่างเฉียบคมว่า “แม่ แม่กับฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เรื่องจะท้องลูกชายหรือลูกสาวเป็นความรับผิดชอบของฉันคนเดียวเหรอคะ?”

ในความทรงจำ ซูเสี่ยวถังเป็นคนขี้กลัวและยอมคนมาตลอด หลินซิ่วจูจึงคิดว่าการควบคุมลูกสะใภ้คนนี้เป็นเรื่องง่ายแสนง่าย แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้เธอจะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

แต่หลินซิ่วจูก็ไม่คิดจะตามใจเธอแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นตบหน้าซูเสี่ยวถังทันที “พูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง? คุกเข่าลงแล้วขอโทษฉัน”

หลินซิ่วจูย่อมรู้ดีว่าซูเสี่ยวถังรักลู่เฉินมากแค่ไหน

ซูเสี่ยวถังยอมทิ้งศักดิ์ศรี ทิ้งหน้าตา กระทั่งยอมเป็นหมารับใช้คนตระกูลลู่เพื่อลู่เฉิน

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากฝืนยอมจำนนเพื่อรักษาความสงบอีกแล้ว

แววตาของซูเสี่ยวถังที่มองหลินซิ่วจูหม่นลง เธอไม่พูดอะไร เพียงก้าวเข้าไปหมายจะตบคืน

แต่ฝ่ามือยังไม่ทันถึงตัวหลินซิ่วจู มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าเอาไว้กลางอากาศเสียก่อน

ขณะเดียวกัน เสียงคำรามต่ำที่เต็มไปด้วยการตำหนิก็ดังขึ้นข้างหู “ซูเสี่ยวถัง เธออาละวาดพอหรือยัง?”

ซูเสี่ยวถังเงยหน้าขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาองอาจของลู่เฉินสะท้อนเข้ามาในสายตา แววตาเย็นเยียบของเขามองมาที่ซูเสี่ยวถังราวกับมีหนามทิ่มแทง

เมื่อก่อนใบหน้านี้เคยทำให้ซูเสี่ยวถังคลั่งไคล้ แต่ตอนนี้เมื่อมองอย่างละเอียดอีกครั้ง กลับเริ่มรู้สึกรังเกียจขึ้นมาเสียแล้ว

คนคนหนึ่งจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

เรื่องที่ว่าไม่รัก นอกใจ ใช้ความเย็นชาทำร้ายกันก็ยังพอว่า แต่ทำไมถึงใจร้ายถึงขั้นใช้เธอเป็นเครื่องมือผลิตลูกได้?

ทั้งยังไม่สนใจความเสี่ยงจากภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือดตอนที่เธอคลอดลูกคนแรก แล้วจะให้เธอมีลูกคนที่สองอีก นี่เขาอยากเอาชีวิตเธอหรือไง?

พอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ซูเสี่ยวถังก็รู้สึกคลื่นไส้

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ลู่เฉินกลับสะบัดมือเธอออกอย่างแรงทันที พร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มว่า “วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ เรื่องลูกคนที่สองไว้ค่อยว่ากันเดือนหน้า”

พูดจบ เขาก็ประคองแขนหลินซิ่วจูแล้วเดินออกไปข้างนอก

หลินซิ่วจูหันกลับมาด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง ราวกับกำลังพูดว่า ลูกชายที่ฉันคลอดมาก็ต้องเข้าข้างฉันอยู่แล้ว เธอก็แค่คนนอก ไม่รู้ฐานะตัวเองหรือไง?

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเสี่ยวถังคงเสียใจจนร้องไห้ที่ลู่เฉินไม่ปกป้องเธอ แต่ตอนนี้เธอเหมือนจะชินเสียแล้ว กลับไม่รู้สึกผิดหวังแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าลู่เฉินกำลังจะเดินพ้นห้องโถงออกไป ซูเสี่ยวถังก็รีบเรียกเขา “ลู่เฉิน”

ซูเสี่ยวถังเป็นคนที่เมื่อตัดสินใจแล้วก็ไม่เปลี่ยนคำ เมื่อเธอตัดสินใจจะหย่าแล้ว ก็ต้องเดินไปในทิศทางนั้นให้ถึงที่สุด

รักลู่เฉินมานานแปดปี ซูเสี่ยวถังเหนื่อยมามากพอแล้ว

เขามองไม่เห็นความดีของเธอ และไม่เคยคิดจะประคับประคองชีวิตแต่งงานกับเธอให้ดี ที่เขายอมแต่งงานกับเธอก็เพียงเพราะเธอท้องก่อนแต่ง และเขาคิดว่าตัวเองควรรับผิดชอบเท่านั้น

ชีวิตแต่งงานของพวกเขาเป็นเหมือนสุสาน แต่คนที่ถูกขังอยู่ข้างในกลับมีเพียงซูเสี่ยวถังคนเดียว

ที่จริงเธอควรตาสว่างตั้งนานแล้ว

ลู่เฉินหยุดฝีเท้าอยู่ตรงหน้าประตู ซูเสี่ยวถังคิดว่าเขากำลังฟังเธอพูด จึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันไม่อยากใช้ชีวิตกับคุณอีกแล้ว เราหย่ากันเถอะ”

ทันทีที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา ซูเสี่ยวถังรู้สึกโล่งอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แต่ในตอนนั้นเอง ลู่เฉินกลับยกโทรศัพท์แนบหู ไม่รู้ว่าคนปลายสายพูดอะไร ก่อนจะได้ยินเสียงร้อนรนของเขาตอบว่า “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

หลังวางสาย ลู่เฉินก็ประคองหลินซิ่วจูหายลับออกไปจากห้องโถงของจิ่นหยวน

ส่วนคำพูดที่เธอเพิ่งพูดออกมาและคิดว่าจะทำให้ตัวเองหลุดพ้น กลับไม่มีใครเก็บไปใส่ใจเลยสักคน

หลังจากป้าหวังไปส่งคนเสร็จแล้วกลับมา เมื่อเห็นซูเสี่ยวถังยังยืนเหม่อลอยอยู่ในห้องรับแขก จึงเรียกอย่างประหลาดใจว่า “คุณนายคะ?”

ซูเสี่ยวถังได้สติ หันตัวเดินไปนั่งที่โซฟา พร้อมสั่งป้าหวังว่า “ป้าหวัง ช่วยทำมื้อเย็นให้ฉันสักชุดนะ”

เมื่อก่อน ไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็ลงมือทำด้วยตัวเองทั้งหมด เพียงเพราะหวังว่าจะทำให้ลู่เฉินเกิดความผูกพันและพึ่งพาเธอ

ตอนนี้เธอเหนื่อยแล้ว ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งเธอก็เคยเป็นคนที่ไม่ต้องหยิบจับงานบ้านอะไรเลย และเป็นคนที่พ่อแม่กับพี่ชายทะนุถนอมไว้ในอุ้งมือ คอยรักคอยเอาใจมาตลอด

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ซูเสี่ยวถังก็ขึ้นไปยังห้องหนังสือชั้นบนเพื่อเตรียมข้อตกลงหย่าหนึ่งฉบับ

ตระกูลซูไม่ได้เป็นครอบครัวธรรมดา ซูเสี่ยวถังเองก็เป็นแพทย์ศัลยกรรมเด็ก ที่จริงเธอไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน และมีความสามารถมากพอที่จะมอบอนาคตที่ดีให้เหยาเหยา

แต่ตลอดห้าปีที่เธอไม่แย่งชิงและไม่โวยวาย สิ่งที่ได้กลับมาคือความเย็นชาและไร้เยื่อใยจากสามี

ดังนั้นเธอจึงเขียนไว้ในข้อตกลงอย่างชัดเจนว่า ต้องแบ่งรายได้หลังแต่งงานของลู่เฉินให้เธอครึ่งหนึ่ง และทุกเดือนยังต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูเหยาเหยาเพิ่มเติมอีกสิบล้าน

แต่พอพูดถึงเหยาเหยา ซูเสี่ยวถังก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกอยากอยู่กับใคร?

เขียนข้อตกลงหย่าไปได้ครึ่งหนึ่ง ซูเสี่ยวถังรู้สึกว่ายังไงก็ควรถามความสมัครใจของเหยาเหยาก่อน จึงนำข้อตกลงที่ยังเขียนไม่เสร็จออกจากจิ่นหยวนไปด้วย

หลังจากเหยาเหยาเกิด ลู่เฉินก็ซื้อวิลล่าหลังหนึ่งให้เหยาเหยา ซูเสี่ยวถังลาออกจากงานมาดูแลลูกสี่ปีเต็ม หลังจากนั้น จึงกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งอีกครั้ง

เมื่อการงานเปลี่ยนไป เวลาที่ซูเสี่ยวถังได้อยู่กับลูกก็ค่อย ๆ ลดน้อยลง

โดยเฉพาะช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เธอไปฝึกอบรมเพิ่มเติมที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดในจังหวัดข้างเคียงมาตลอด

ช่วงนี้ที่ได้เจอลู่เฉินสองครั้ง ก็เพราะเธอยังคงหลงรักจนหน้ามืด ถึงได้คิดอย่างโง่เขลาว่าจะใช้ลูกคนที่สองผูกหัวใจสามีที่ไม่ยอมกลับบ้านเอาไว้

ทั้งที่ไม่มีเวลา เธอก็ยังฝืนแลกเวรกับเพื่อนร่วมงาน เข้าเวรดึกติดกันสามคืน กว่าจะแลกวันว่างมาได้หนึ่งถึงสองวัน

แต่เธอกลับไม่เคยคิดเลยว่าการมีลูกคนที่สองไม่ใช่เรื่องที่เธอจะทำสำเร็จคนเดียวได้ ต่อให้เธอไม่มีเวลาว่าง ลู่เฉินก็เป็นฝ่ายไปหาเธอได้เหมือนกัน

เพียงแต่เวลาส่วนใหญ่ของลู่เฉินมอบให้เย่หนานเซิงไปแล้ว

ซูเสี่ยวถังเรียกรถไปคฤหาสน์เยว่หยวน ตอนนั้นเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

ทันทีที่ลงจากรถ อินสตาแกรมก็แจ้งเตือนมาว่า... คนที่คุณดูบ่อย ‘เสี่ยวเย่’ โพสต์วิดีโอใหม่แล้ว