บทที่ 3

เธอไม่ได้อยากดู แต่สุดท้ายก็ยังกดเข้าไปตามความเคยชิน

ในวิดีโอยังคงมีเพียงภาพเดียว เป็นภาพลู่เฉินก้มตัวนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเย่หนานเซิง

ข้อความประกอบเขียนว่า “ดื่มไปนิดหน่อย โดนลมหนาวเข้า แค่ฉันโทรไป คุณก็มาหาแล้ว ดีจังเลยที่ตอนนี้มีคุณอยู่ด้วย”

เมื่อซูเสี่ยวถังเห็นสิ่งเหล่านี้ หัวใจก็เจ็บขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ในเมื่อพวกเขารักกันมากขนาดนั้น เธอควรจะใจกว้างกว่านี้หน่อย แล้วปล่อยให้พวกเขาสมหวังดีไหม?

ถ้าหย่า เธอขอแค่ลูกสาวกับส่วนแบ่งทรัพย์สินที่เธอควรได้รับ เธอไม่เอาอะไรทั้งนั้นนอกจากสองอย่างนี้

ซูเสี่ยวถังเก็บโทรศัพท์ แล้วก้าวเข้าไปในห้องรับแขก

ป้าเหลียงเห็นเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณนาย?”

“เหยาเหยาล่ะ?”

“คุณหนูกำลังเล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่ชั้นบนค่ะ”

ทันทีที่ป้าเหลียงพูดจบ เสียงประหลาดใจของลู่เหยาก็ดังลงมาจากชั้นบน “แม่?”

ไม่ได้เจอลูกสาวมานาน ซูเสี่ยวถังรู้สึกหน่วงอยู่ในอก เธอรีบก้าวขึ้นชั้นบนไปกอดลูกสาว ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้า ประคองใบหน้าลูกไว้แล้วหอมไม่หยุด

พอหอมเสร็จ เธอกำลังจะอ้าปากถามอะไรบางอย่าง ซูเสี่ยวถังก็เห็นลู่เหยายกมือขึ้นเช็ดหน้าตัวเองไม่หยุด จนผิวที่ถูกถูแดงถึงยอมหยุด

หัวใจของซูเสี่ยวถังเหมือนถูกบางอย่างขวางไว้ คำพูดที่มาถึงปากถูกกลืนกลับลงไปทั้งอย่างนั้น

เธอมองลูกสาวด้วยดวงตาชื้น ๆ ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายจนบอกไม่ถูก

แต่ซูเสี่ยวถังยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่เหยาก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “แม่ กลับมาพอดีเลย หนูกำลังจะโทรหาแม่อยู่พอดี หนูกำลังจะเข้าอนุบาลแล้ว หนูอยากไปโรงเรียนอนุบาลหยางกวางที่ปากถนนตงเจีย”

พอพูดถึงโรงเรียนอนุบาลตงเจีย ดวงตาของลู่เหยาก็เป็นประกาย

ซูเสี่ยวถังรู้สึกสงสัยเล็กน้อย แต่เมื่อลูกสาวยืนกรานว่าอยากไป เธอก็ไม่อยากขัดใจ ยิ่งไปกว่านั้นก็เป็นแค่โรงเรียนอนุบาล ถ้าไม่เหมาะค่อยเปลี่ยนใหม่ก็ได้

ดังนั้นเธอจึงตอบตกลง “งั้นก็ไปเรียนที่ตงเจียก็แล้วกัน”

ลู่เหยาได้ยินก็เด้งตัวขึ้นด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะแม่ แม่ดีที่สุดเลย”

พอเห็นลูกสาวมีความสุข คำพูดบางอย่าง ซูเสี่ยวถังก็ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร

เธอเอื้อมมือลูบท้องโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วถามลู่เหยาอย่างจริงจังว่า “เหยาเหยาอยากมีน้องชายหรือน้องสาวไหม?”

ลู่เหยาดูเหมือนอยากกลับเข้าห้องแล้ว แต่ก็ยังคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “หนูอยากได้น้องชาย”

หัวใจของซูเสี่ยวถังพลันเจ็บแปลบ เธอถามทั้งที่ดวงตาเปียกชื้นว่า “แล้วถ้าแม่กลัวล่ะ?”

แม้ความเสี่ยงจากภาวะน้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือดจะผ่านพ้นไปนานแล้ว แต่ปมในใจของเธอกลับไม่เคยผ่านพ้นไปเลย

ลู่เหยามองซูเสี่ยวถัง ก่อนจะตอบอย่างจริงจังว่า “งั้นแม่ก็อย่าเห็นแก่ตัวขนาดนั้นสิ แม่ก็คลอดเหยาเหยามาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ชั่วขณะนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสก ๆ ซูเสี่ยวถังยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าซีดเผือด กระทั่งขยับตัวยังทำไม่ได้

ผ่านไปสักพักใหญ่ เธออ้าปากขยับริมฝีปากอยู่นาน กว่าจะเปล่งเสียงออกมาถามว่า “แล้วเหยาเหยาไม่กลัวว่าจะเสียแม่ไปเหรอ?”

ตั้งแต่ลู่เหยาเกิด ซูเสี่ยวถังก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาตลอด ทั้งกลางวันกลางคืน ต้องคอยกล่อมนอน ป้อนนม ดูแลทุกอย่าง

ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอแทบไม่เคยได้นอนเต็มอิ่มสักคืน

ตอนนี้เธอเพียงอยากถามลูกสาวดูว่ายังรักเธออยู่หรือเปล่า

แต่ซูเสี่ยวถังกลับเห็นลู่เหยาขมวดคิ้วอย่างชัดเจน “โอ๊ย หนูจะไปนอนแล้ว”

พูดจบ ลู่เหยาก็วิ่งกลับเข้าห้องนอนแล้วปิดประตู

ซูเสี่ยวถังยืนอยู่ตรงปากบันไดราวกับกลายเป็นหินไปทั้งตัว ร่างกายเย็นเฉียบ

ไม่นาน เสียงร่าเริงของลู่เหยาก็ดังออกมาจากในห้องนอน “น้าเซิงเซิง หนูไปโรงเรียนอนุบาลตงเจียได้แล้วนะ ต่อไปพอน้าเลิกงานก็มารับหนูได้เลย น้าเซิงเซิงจะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก”

“แล้วก็ ๆ น้าเซิงเซิงห้ามมีน้องชายหรือน้องสาวกับพ่อนะ หนูได้ยินแม่บอกว่าการคลอดลูกอันตรายมากเลย จะเสียเลือดเยอะ แล้วก็อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตด้วย ให้แม่เป็นคนทำเรื่องคลอดน้องชายเถอะ แม่เคยคลอดเหยาเหยามาแล้ว แม่ไม่กลัวหรอก”

“หนูคิดถึงน้าเซิงเซิงจัง อยากฟังน้าเล่านิทาน แล้วก็อยากกอดน้าด้วย...”

ซูเสี่ยวถังยืนอยู่หน้าประตู เมื่อนึกถึงตอนที่เมื่อครู่เธอหอมลูกสาวแล้วลูกสาวมีท่าทีต่อต้าน หัวใจก็เจ็บปวดราวกับแตกเป็นเสี่ยง ๆ

เธอเคยคิดว่าถ้าเธอกับลู่เฉินหย่ากัน อย่างน้อยลูกสาวก็ยังเป็นของเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ลูกสาวก็ยังเลียนแบบลู่เฉิน เลือกสนิทกับคนนอกมากกว่า

ที่แท้ในชีวิตแต่งงานของเธอกับลู่เฉิน การทุ่มเทและเสียสละของเธอก็เป็นเพียงเรื่องตลก ไม่มีใครสนใจเลยว่าอดีตเธอเคยทำอะไรมา

ผ่านไปเนิ่นนาน ซูเสี่ยวถังถึงค่อยลากร่างอันอ่อนล้าลงมาชั้นล่าง

ป้าเหลียงเห็นเธอมีท่าทีเหม่อลอยไร้เรี่ยวแรง จึงเดินเข้ามาหมายจะถามอะไรบางอย่าง แต่ถูกเธอโบกมือปัดกลับไป

ทันทีที่ออกจากคฤหาสน์เยว่หยวน ซูเสี่ยวถังก็โทรหาลู่เฉิน

โทรไปสองสามครั้งก็ไม่มีใครรับสาย แต่ซูเสี่ยวถังไม่ยอมแพ้ ยังคงโทรต่อไปเรื่อย ๆ

ที่จริงปกติ ถ้าเธอโทรไปหนึ่งถึงสองครั้งแล้วปลายสายไม่รับ เธอก็จะไม่โทรต่อแล้ว

แต่คืนนี้เธอกลับเหมือนคนเสียสติ โทรซ้ำไปไม่หยุด

ในที่สุดลู่เฉินก็รับสาย “ฉันกำลังยุ่ง มีอะไร...”

แต่ลู่เฉินยังพูดไม่ทันจบ ซูเสี่ยวถังก็ขัดขึ้นว่า “ฉันจะเจอคุณเดี๋ยวนี้ ทันที”

ซูเสี่ยวถังที่อยู่ปลายสายเหมือนคนเสียสติ ตะโกนคำรามใส่ลู่เฉิน

รอจนซูเสี่ยวถังค่อย ๆ สงบลงเล็กน้อย ลู่เฉินถึงเอ่ยว่า “มีอะไรไว้รอเดือนหน้าค่อยเจอกันแล้วค่อยพูด”

พูดจบ เขาก็กดวางสายอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อได้ยินเสียงตู๊ด ๆ จากปลายสาย ซูเสี่ยวถังกลับร้องไห้ไม่ออกเลยแม้แต่หยดเดียว

ลู่เฉินก็เป็นแบบนี้ ทำให้เธอไม่มีแม้แต่ที่ให้ระบายความโกรธ

ตลอดห้าปีนี้ ซูเสี่ยวถังเหนื่อยเหลือเกิน

การแต่งงานครั้งนี้ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องหย่า

แต่เธอก็ยังต้องแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวมาให้ได้

ต่อให้ตอนนี้ลูกสาวจะสนิทกับเย่หนานเซิงมากกว่า เธอก็ยังต้องพยายามดูสักตั้ง

เธอเป็นคนที่คลอดลูกสาวมา และเป็นคนที่อดหลับอดนอนเลี้ยงดูมานับคืนไม่ถ้วน เธอไม่มีวันยกให้คนอื่นง่าย ๆ เด็ดขาด

พอตัดสินใจแน่วแน่ รถโรลส์-รอยซ์ของลู่เฉินก็เบรกหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์เยว่หยวน

ซูเสี่ยวถังหันไปมองตามเสียง เธอเห็นลู่เฉินนั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับผ่านกระจกหน้ารถ ส่วนเย่หนานเซิงนั่งอยู่ข้างคนขับ บนตักอุ้มช่อดอกไม้ไว้หนึ่งช่อ

ลู่เฉินเองก็เห็นเธอ ทั้งสองสบตากันจากระยะไกลอย่างเงียบงันไร้ถ้อยคำ

สำหรับการมีอยู่ของเย่หนานเซิง เมื่อก่อนซูเสี่ยวถังไม่กล้าโวยวาย แต่ตอนนี้เธอกลับดูแคลนที่จะโวยวายเสียด้วยซ้ำ

หลังจากเงียบกันอยู่นาน ลู่เฉินถึงเปิดประตูรถลงมา เขาทำเหมือนไม่เห็นซูเสี่ยวถัง แล้วกำลังจะเดินไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้เย่หนานเซิง

แต่ซูเสี่ยวถังก็เอ่ยเรียกเขาไว้ “ลู่เฉิน เรามาคุยกันหน่อยสิ”

ลู่เฉินไม่สนใจ ยังคงเอื้อมมือไปจะเปิดประตูรถให้เย่หนานเซิง แต่ซูเสี่ยวถังก็พุ่งเข้ามาสองสามก้าวแล้วปัดมือเขาออก พร้อมเอ่ยด้วยความโกรธว่า “ลู่เฉิน คุณจะดีกับใครก็ได้ แต่เหยาเหยาเป็นลูกที่ฉันคลอดออกมา คุณมีสิทธิ์อะไรให้คนนอกเข้ามาแทรกระหว่างฉันกับลูก?”

ในที่สุด ลู่เฉินก็มองซูเสี่ยวถัง เขามองเธอจากเบื้องบน ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำว่า “หนานเซิงเหมาะจะเป็นแม่มากกว่าเธอ”

พูดจบ ลู่เฉินก็ผลักเธอออก แล้วเปิดประตูรถ

ซูเสี่ยวถังยืนอยู่ที่เดิม ใช้เวลานานกว่าจะจับความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขาได้

เขาคิดจะให้ลูกของเธอยอมรับเย่หนานเซิงเป็นแม่อย่างนั้นเหรอ?