พระเอกนิยาย

ในขณะที่อวี๋เย่อิงกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดอยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูและเสียงของแม่บ้านจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้น

“คุณผู้หญิงคะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ วันนี้จะรับที่ห้องหรือลงไปรับด้านล่างดีคะ” คำถามที่บ่งบอกถึงความห่างเหินกันระหว่างร่างนี้และสามีได้เป็นอย่างดีดังขึ้น

เธอสูดหายใจเข้าปอดเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนที่จะใช้น้ำเสียงที่ปกติที่สุดตอบกลับไป “รับด้านล่างค่ะ เดี๋ยวฉันลงไป”

อวี๋เย่อิงเดินไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตา ก่อนที่จะเดินไปเลือกชุดที่จะใส่วันนี้ในห้องแต่งตัวอย่างไม่เร่งรีบ

เธอเลือกชุดที่ดูเรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างามของคุณหนูจากตระกูลใหญ่เอาไว้ได้เป็นอย่างดีและแต่งหน้าทำผมด้วยความประณีต ก่อนที่จะเดินลงไปยังห้องอาหารด้วยท่าทีที่มั่นใจเต็มเปี่ยม

เย่อิงทบทวนเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับร่างนี้มาอย่างครบถ้วนแล้ว นั่นทำให้เธอมั่นใจได้ในทันที ว่าตอนนี้เกิดเรื่องตลกขึ้นกับเธอที่เคยเป็นเพียงผู้เฝ้ามองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าเธอจะสงสัยว่าทำไมเธอต้องมาอยู่ที่นี่ แต่ซีอีโอสาวก็ไม่คิดว่าตนจะได้รับคำตอบจากเรื่องราวที่กำลังพบเจออยู่เช่นเดียวกัน

‘พระเอกของนิยายเรื่องนี้...จะเป็นยังไงกันนะ’ เธอคิดด้วยความสนใจ

เมื่อเดินมาถึงห้องอาหาร เย่อิงก็ได้พบกับสามีของร่างนี้ หรือก็คือกงเฉิงเซวียน พระเอกของนิยายเรื่องนี้นั่นเอง

ชายหนุ่มหน้าตาหมดจดดูเคร่งขรึมเงยหน้ามองภรรยาของตนด้วยแววตาราบเรียบ พลางเอ่ยขึ้น “สายแล้วนะ”

เย่อิงพิจารณาอีกฝ่ายแล้วนั่งลงพลางเอียงคอถามเขากลับตาใสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “แล้วยังไงเหรอคะ”

เฉิงเซวียนมองร่างงามตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดใจ วันนี้ดูเหมือนเธอจะตอบสนองเขาแปลกไปจากปกติเล็กน้อย พอคิดได้ดังนั้นเขาก็เลิกสนใจเธอไปในทันที เนื่องจากเธอไม่ใช่คนที่เขาควรให้ความสนใจมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนั่นเอง

บรรยากาศการร่วมโต๊ะมื้อเช้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบ ไม่มีการสนทนาใด ๆ ระหว่างทั้งสองนอกไปจากเสียงของช้อนกับส้อมที่กระทบจาน

เย่อิงสังเกตเห็นได้ในทันทีว่าพระเอกของเรื่องนี้นั้นไม่มองหน้าเธออีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาจดจ่อและสนใจอยู่กับแค่โทรศัพท์มือถือในมือเพียงเท่านั้น

นี่คือชีวิตหลังแต่งงานที่หลี่เย่อิงต้องเจอมาตลอดสองเดือนสินะ เพราะเขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น จึงไม่แปลกเลยที่ร่างนี้จะเชื่อเขาเรื่องที่เขาขอให้เธอค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะทำความรู้จักกับเขาไปก่อนหลังจากแต่งงาน รวมถึงเรื่องแยกห้องกันนอนตั้งแต่คืนแรกที่เธอแต่งเข้าด้วย

ใครจะคิดว่าการแสดงท่าทีให้เกียรติเธอของเขา แท้จริงจะเป็นเพียงแค่การพาตัวเองออกมาให้ไกลจากเธอที่เป็นภรรยาที่เขาไม่ได้รักไปได้กันเล่า

ในขณะที่ทั่วทั้งห้องอาหารถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกของความอึดอัดอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเฉิงเซวียนก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดไปในทันที

“ครับ อะไรนะ รอผม ผมจะไปเดี๋ยวนี้” เฉิงเซวียนรับสายแล้วเร่งรีบตอบกลับปลายสายด้วยท่าทีตื่นตระหนกอย่างลืมตัว

พอมองไปยังภรรยาแล้วเห็นว่าเธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจตนเองด้วยซ้ำก็รู้สึกโล่งอกระคนหงุดหงิดใจขึ้นมาพร้อมกันอย่างบอกไม่ถูก

“ผมต้องไปทำงานแล้ว” เขาเอ่ยออกมาทั้งที่ไม่รู้ว่าบอกเธอไปทำไมกัน

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยสีหน้างุนงง พลางตอบกลับไป “เชิญค่ะ ไม่ส่งนะ” ว่าจบแล้วมือก็ตักอาหารเช้าเข้าปากต่อทันที

กงเฉิงเซวียนรู้สึกเสียหน้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องที่เจออยู่อีกต่อไป เพราะเขามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่านั้นกำลังรอเขาอยู่ก่อนแล้วนั่นเอง

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

บรรยากาศภายในห้องอาหารคลายความตึงเครียดลงไปทันทีที่คู่สามีภรรยาแยกจากกัน

แม่บ้านและผู้คุ้มกันคนสนิทที่ตามหลี่เย่อิงมาจากบ้านตระกูลหลี่มองความเปลี่ยนแปลงของคุณหนูของพวกตนอย่างเงียบเชียบ

“พี่เมิ่งหลานคะ วันนี้ฉันจะไปเยี่ยมคุณปู่สักหน่อย บอกคนของเราเตรียมตัวเอาไว้ด้วยนะคะ” เย่อิงเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากจัดการมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว

“ได้ค่ะคุณหนู” ผู้คุ้มกันสาวรับคำสั่ง

“คุณปู่ย้ายโรงพยาบาลแล้วใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ ทางเราจัดการเรื่องนั้นให้นายท่านผู้เฒ่ากงเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ คุณหนูไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ” เมิ่งหลานตอบ

คุณปู่ที่หลี่เย่อิงพูดถึงอยู่นั้นแท้จริงแล้วคือปู่ของกงเฉิงเซวียน ผู้อาวุโสเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่จากทั้งสองตระกูล ทั้งยังเป็นคนตกลงกับคุณปู่ของหลี่เย่อิงเรื่องการแต่งงานของเธอและหลานชายของเขาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนอีกด้วย

เดิมที หลี่เย่อิง เป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลหลี่ผู้ครอบครองรูปลักษณ์สะกดผู้คนและฐานะอันแสนมั่งคั่ง แต่เธอกลับต้องรีบกลับจากเมืองนอกทันทีที่เรียนจบปริญญาโทเพื่อมาแต่งงานกับ กงเฉิงเซวียน ชายหนุ่มที่สาว ๆ ทั่วทั้งประเทศหมายปอง เพียงเพราะสัญญาของผู้อาวุโสที่ได้มอบให้กันไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนอย่างไม่อาจเลี่ยงเสียได้

ตระกูลกงนั้นยินดีและปลื้มใจมากที่สะใภ้ของพวกเขาคือเย่อิง เด็กสาวที่พวกเขาเห็นมาตั้งแต่ยังเล็ก ความมั่งคั่งของตระกูลกงเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลหลี่เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งพวกเขาทั้งสองตระกูลยังมีความใกล้ชิดกันเป็นพิเศษอีกด้วย ดังนั้นการเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงานกันจึงเป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างยินดีจากใจจริงกันเลยก็ว่าได้

น่าเสียดายที่ทั้งเย่อิงและเฉิงเซวียนไม่ได้สนิทสนมและพบเจอกันบ่อยเท่าที่ควร เนื่องจากการทั้งสองต่างก็เดินตามเส้นทางที่ตัวเองเลือก จึงไม่ได้มีโอกาสมาสร้างความสนิทสนมกันสักครั้งเลยนั่นเอง

แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้รู้สึกห่างเหินกันเสียเท่าไหร่ อีกทั้งพวกเขายังให้เกียรติกันและกันเช่นที่ตระกูลใหญ่ทั้งหลายมักแสดงออกต่อผู้ที่จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวอย่างครบถ้วนอีกด้วย

ชายหนุ่มและหญิงสาวแต่งงานกันตามคำสัญญาที่ปู่ของกงเฉิงเซวียนได้เคยมอบให้กับปู่ของหลี่เย่อิงตั้งแต่เมื่อครั้งที่เขายังมีชีวิตอยู่

เธอและเขาที่ไม่ได้เคยคบหาและศึกษาดูใจกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ มาก่อนจึงจำต้องทำตามความต้องการของผู้อาวุโสที่เคารพรักอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าตนเองจะต้องต่อต้านการตัดสินใจของผู้ใหญ่เช่นกัน นับว่าทั้งคู่รู้หน้าที่ของตนเองเป็นอย่างดีเลยทีเดียว

มาถึงก็ตึงเลยค่ะยัยน้องของเรา ฮ่าๆๆๆ

┑(￣▽￣)┍

ลุยเลยลูก สู้ๆ

o(^▽^)o