บังเอิญ

กงเฉิงเซวียนทราบดีว่าตระกูลใหญ่แบบพวกเขาจะทำอะไรย่อมต้องคิดถึงผลได้ผลเสียและมองข้ามเรื่องความรู้สึกส่วนตัวไปก่อนเป็นอันดับแรก แต่กับหลี่เย่อิงที่ถูกเลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหินนั้นไม่ได้คิดแบบชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย

เธอคิดเพียงแค่ว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องแต่งงานอยู่แล้ว อีกทั้งว่าที่สามีของเธอคนนี้เองก็ไม่ได้มีประวัติน่ากังวลเสียเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงทำเพื่อความสบายใจของพ่อแม่ที่ยังต้องเกรงใจนายท่านผู้เฒ่ากงที่เคยสนิทสนมกับครอบครัวของเธออยู่บ้างก็เท่านั้นเอง

ในสายตาของหลี่เย่อิง กงเฉิงเซวียนนั้นเป็นเหมือนพระเอกในนิยายที่เธอเคยอ่าน ๆ มาเมื่อครั้งยังเรียนอยู่ไม่มีผิด เขาหล่อเหลา สุขุม เด็ดขาดและให้เกียรติเธอมาโดยตลอด

ในตอนที่เธอและเขาแต่งงานกัน เขาถึงกับเว้นระยะห่างกับเธอ เพื่อให้เธอค่อย ๆ คุ้นเคยกับเขาก่อนที่จะขยับความสัมพันธ์กันให้มากขึ้นอย่างที่ควรจะเป็นโดยไม่คิดที่จะเร่งเร้าเธอเลยสักครั้งอีกด้วย

“ในเมื่อหลังจากนี้เราต้องเป็นครอบครัวเดียวกันไปตลอดชีวิตแล้ว งั้นคุณและผมก็มาค่อย ๆ สร้างความคุ้นเคยกันอย่างไม่รีบร้อนกันเถอะ ผมไม่อยากให้คุณไม่สบายใจที่จะต้องอยู่ที่นี่ตั้งแต่เริ่มต้น” เฉิงเซวียนเอ่ยกับเย่อิงในคืนวันที่พวกเขาทั้งสองคนแต่งงานกัน ก่อนที่เขาจะเดินไปอีกห้องแล้วยกห้องหอนี้ให้เธอใช้เป็นการส่วนตัวทันที

เรื่องนี้ทุกคนในบ้านตระกูลกงไม่ว่าจะเป็นนายท่านผู้เฒ่ากงหรือแม้กระทั่งกงเฉิน พ่อของเฉิงเซวียนเองต่างก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เฉิงเซวียนทำถูกต้องแล้ว เพราะการแต่งงานสายฟ้าแลบที่เกิดขึ้นตามความต้องการของผู้อาวุโสไม่ควรที่จะนำมาเป็นเหตุผลในการเร่งรัดความสัมพันธ์ของทั้งคู่ให้พวกเขาต้องรู้สึกอึดอัดใจกันจนมากเกินไปกว่านี้

อีกทั้งตระกูลใหญ่ ๆ หลายตระกูลเองที่แต่งกันโดยไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรัก ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็ล้วนแล้วแต่ให้เกียรติซึ่งกันและกันโดยการแยกห้องนอนกันก่อนในตอนแรกอย่างลับ ๆ เกือบทั้งนั้นเลยก็ว่าได้

หลี่เย่อิงอยู่ในบ้านของสามีหมาด ๆ ด้วยความสบายใจ พ่อสามีรักและเอ็นดูเธอมาก เนื่องจากเขาเองก็สนิทสนมกับพ่อของเธอพออยู่สมควร

ส่วนผู้อาวุโสของบ้านหรือก็คือกงฉีที่เป็นปู่ของกงเฉิงเซวียนเองก็ยินดีต้อนรับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของเขาอย่างมากเช่นเดียวกัน ในตอนนี้นับว่านายท่านผู้เฒ่ากงทั้งยินดีและหมดห่วงไปในเวลาเดียวกันเลยก็ว่าได้ ที่สามารถทำตามคำสัญญาที่ตัวเองเคยให้ไว้กับปู่ของหลี่เย่อิงผู้เป็นเพื่อนรักของเขาได้สำเร็จแล้ว

หลี่เย่อิงอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลกงในฐานะคุณผู้หญิงของบ้านอย่างสบายใจโดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าสิ่งที่เธอคิดมาตลอดนั้นมีบางอย่างที่ผิดพลาด

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

ซีอีโอสาวที่ในตอนนี้ได้กลายเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเพิ่งอ่านไปเรียบร้อยแล้วนั้น ขณะนี้เธอกำลังคิดเรื่องราวต่าง ๆ ภายในนิยายไปพร้อม ๆ กับเตรียมตัวเดินทางไปเยี่ยมนายท่านผู้เฒ่ากงอย่างที่เคยทำในทุก ๆ วันเพื่อไม่ให้การใช้ชีวิตของเธอเองเปลี่ยนไปจากเดิมมากเกินไปด้วยความรอบคอบ

แม้ว่าเธอนั้นจะไม่รู้เช่นกันว่าแท้จริงแล้ววันนี้นางร้ายของเรื่องต้องเดินทางไปเยี่ยมชายชราหรือไม่ก็ตามที

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เย่อิงต้องวัดดวงอยู่ไม่น้อยเลย เพราะในนิยายไม่ได้บอกรายละเอียดเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวละครนี้อย่างละเอียดนักเหมือนกับพระเอกนางเอกของเรื่องที่ทุกคนจับตามองและให้ความสำคัญนั่นเอง

หญิงสาวเดินออกจากคฤหาสน์มาขึ้นรถยนต์คันหรูพร้อม ๆ กับผู้คุ้มกันที่ติดตามมาจากตระกูลหลี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลชั้นนำของประเทศอย่างเอิกเกริก

ในขณะเดียวกัน เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดไปยังรายชื่อชื่อหนึ่งแล้วกดโทรออก

“สวัสดีค่ะคุณน้า คนของเราทางนั้นว่างอยู่ไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายรับสายแล้ว

“ทางเราพร้อมเสมอครับ คุณหนูมีอะไรให้รับใช้สั่งการมาได้เลยครับ” เสียงของชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้นอย่างสบาย ๆ

“ตามไปดูเฉิงเซวียนให้ฉันหน่อยสิคะ ฉันว่าวันนี้เขาดูแปลก ๆ เหมือนกำลังมีเรื่องยุ่งยากเกิดขึ้นกับเขาน่ะค่ะ” เธอออกคำสั่งอย่างคุ้นเคย

“ได้ครับคุณหนู เดี๋ยวผมจะรายงานไปเป็นระยะ ๆ นะครับ” หงเจ๋อรับคำสั่งพลางส่งสัญญาณเรียกคนสนิทตัวเองเพื่อมาสั่งการทันที

เมิ่งหลานนั่งฟังคุณหนูของตนสั่งการผ่านมือถือเรื่องสามีด้วยความรู้สึกงุนงงขึ้นมานิด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ว่าคุณหนูของเธอไปเป็นห่วงเป็นใยท่านประธานกงมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

+๐+๐+๐+๐+๐+๐+

กลุ่มของหลี่เย่อิงเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่นายท่านผู้เฒ่ากงพักฟื้นอยู่อย่างไม่รีบร้อน

ปกติแล้วหลี่เย่อิงจะเดินทางไปเยี่ยมชายชราในช่วงเย็น ๆ ของทุก ๆ วัน แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่หลี่เย่อิงคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทั้งยังมีหลายอย่างที่เธอรู้สึกว่าควรจะต้องรีบทำให้แล้วเสร็จโดยเร็วด้วย ดังนั้นแผนการเดินทางมาเยี่ยมชายชราของเธอในวันนี้จึงเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันไปโดยปริยาย

สถานการณ์ของนายท่านผู้เฒ่ากงในระยะนี้นั้นไม่ค่อยดีเท่าใดนัก เพราะหลังจากที่เย่อิงและเฉิงเซวียนแต่งงานกันได้เพียงไม่ถึงเดือน กงฉีที่เป็นดั่งผู้อาวุโสเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลกงก็คล้ายกับว่าจะหมดห่วงและไม่ต้องการต่อสู้กับโรคชราที่ตนเองกำลังเป็นอยู่อีกต่อไปแล้วเสียอย่างนั้น

เย่อิงและผู้ติดตามเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักพิเศษตึกใหม่ของโรงพยาบาลชั้นนำที่เธอเพิ่งปรึกษากับพ่อสามีให้ย้ายนายท่านผู้เฒ่ามาพักฟื้นที่นี่เพราะตึกนี้มีความทันสมัยและสะดวกสบายมากที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับที่อื่น ๆ อย่างไม่รีบร้อน

แต่ก่อนที่เธอจะเดินขึ้นไปยังห้องพักฟื้นตามที่พยาบาลบอกทาง หญิงสาวกลับพบเจอเข้ากับความบังเอิญที่น่าสนใจเข้าก่อนเสียได้

“พี่เฮ่อคะ สืบเรื่องที่เรากำลังเห็นอยู่ในตอนนี้มาให้ฉันทั้งหมดภายในวันนี้ค่ะ บอกเรื่องนี้กับน้าหงเจ๋อเอาไว้ด้วยนะคะ” หลี่เย่อิงสั่งการผู้คุ้มกันคนสนิทของตัวเองโดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากห้องพักผู้ป่วยห้องหนึ่งที่กำลังเปิดอยู่

ก่อนที่เธอจะละความสนใจจากตรงนั้นและเดินมุ่งหน้าไปยังห้องที่กงฉีพักรักษาตัวอยู่ต่อทันที

“ครับคุณหนู” ชายร่างสูงรับคำพลางมองไปยังห้องผู้ป่วยห้องนั้นแล้วขบกรามแน่นคล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์คุกรุ่นของตนเองไปด้วย

เขาเดินออกไปด้านนอกเพื่อติดต่อไปยังหัวหน้าของเขาหรือก็คือหงเจ๋อที่คุณหนูเอ่ยถึงอย่างรวดเร็วโดยให้คุณหนูขึ้นไปเยี่ยมนายท่านผู้เฒ่ากงพร้อมกับผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ไปก่อน

ยัยน้องของเราเจอแจ็คพ็อตตั้งแต่เริ่มเลยค่ะ

(°ㅂ° ╬)

สมมงคนแต้มบุญหมดมากเว่อร์ ฮ่าๆๆ

（╯－_－）╯