คุณสามีไร้ค่า เรามาหย่ากันเถอะ

คุณสามีไร้ค่า เรามาหย่ากันเถอะ

last updateLast Updated : 2025-08-28
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
92Chapters
7.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สามีของเธอคือพระเอกนิยาย เขามั่งคั่ง มีอำนาจและรักเดียวใจเดียว...แต่คนที่เขารัก ไม่ใช่เธอ! CEO สาวที่ถูกเตะเข้าไปในนิยายที่เพิ่งอ่านจบจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อบทที่เธอได้รับคือ…นางร้ายหมายเลข 1 มาร่วมเอาใจช่วยเธอไปพร้อม ๆ กันนะคะ

View More

Chapter 1

จาก CEO สู่นางร้าย

The hospital smelled like ozone and cheap floor wax, a scent that had become the backdrop of Elena’s life. Through the reinforced glass of the ICU, she watched the steady, rhythmic rise and fall of her mother’s chest. Every breath was a miracle purchased on credit—credit that had finally run out.

"Million dollars, Elena," the administrator had said that morning, his voice as dry as the paperwork he pushed across the desk. "The cardiac transplant, the post-op, the 24-hour care. We can’t carry the debt anymore."

Elena’s reflection in the glass looked like a ghost. At twenty-five, she should have been worrying about career ladders or bad dates. Instead, she was calculating the price of a life. Her father had walked out when she was five, leaving behind nothing but a mountain of bills and a daughter who learned too early that love didn’t put food on the table.

When her friend, Sarah, called with the "opportunity," Elena hadn't even hesitated.

"He’s old, Elena. And he’s... complicated. But he’s lonely. One night. That’s all he wants. He’ll pay enough to clear your mother’s ledger twice over."

She expected a monster. She expected a dark hotel room and a man who would treat her like a transaction. Instead, she found herself in the back of a black sedan with tinted windows, whisked away to a fortress-like estate on the outskirts of the city.

The man, Lorenzo Moretti, didn't look like a monster. He looked like a king in mourning. His hair was a silver-swept crown, his suits cost more than her mother’s house, and his eyes—dark and weary—carried the weight of a thousand secrets.

That first night, there was no fumbling with buttons or cold exchanges. Lorenzo had sat her down in a library that smelled of old parchment and bourbon. He had looked at her simple sundress and her shaking hands, and he had sighed.

"You look like the girl I was supposed to marry before the world turned red," he had whispered.

They had talked until the sun began to bleed through the curtains. He told her about the loneliness of the throne; she told him about the fear of the ICU. He never touched her. Not once. When the morning came, he didn't offer her a check for a night's work. He offered her a ring.

"Be my wife," he had said. "The world is afraid of me, which means no one will ever hurt you or your mother again. I don't need your body, Elena. I need the illusion of peace."

Three months later, the illusion was perfect.

Elena paced the length of the grand balcony, her silk robe fluttering in the evening breeze. Her mother was recovering in the East Wing, attended by the best private doctors money could buy. The debt was gone. The fear should have been gone, too.

But the Moretti estate was a silent place. Lorenzo was a "Gentleman Boss," a man who commanded respect through whispers rather than screams, but the men with submachine guns at the gates were a constant reminder of who she had married. He was kind to her, almost fatherly. He kissed her forehead, bought her emeralds, and then retired to his own wing of the house.

He was a man who lived in the past. And Elena was a woman living in a beautiful, silent tomb.

The silence broke at 6:00 PM.

The heavy iron gates groaned open. A motorcycle, black as a bruise, roared up the gravel driveway, cutting through the stillness of the estate like a blade.

Elena leaned over the railing, her heart tripping for a reason she couldn't explain. A man climbed off the bike. He was younger—much younger. He pulled off his helmet, shaking out dark, unruly hair that caught the dying light of the sun. He was lean, built with a predatory grace that made the air in Elena’s lungs feel thin.

"Who is that?" she whispered to herself.

"That," a voice said from behind her, "is my son, Dante."

Elena spun around. Lorenzo was standing in the doorway, a glass of scotch in his hand. There was a strange flicker in his eyes—pride, perhaps, mixed with a deep, unsettling dread.

"He’s been in Sicily for three years," Lorenzo continued, walking to her side. "Learning the family business. He’s impulsive. Brutal. Everything I tried to keep you away from."

Down in the driveway, as if sensing he was being watched, Dante looked up.

His eyes locked onto Elena’s. They weren't weary like his father’s. They were electric, burning with a sudden, terrifying hunger. He didn't look at her like she was a "porcelain doll" or a piece of art. He looked at her like she was a challenge.

Dante didn't wave. He didn't smile. He slowly licked his lower lip, his gaze traveling from her face down to the silk robe that clung to her curves, before turning to walk into the house.

Elena felt a shiver run down her spine that had nothing to do with the cold.

Dinner that night was an exercise in agony.

The dining room was cavernous, the table long enough to host a dozen people, yet only the three of them sat there. Lorenzo at the head, Elena to his right, and Dante directly across from her.

"The shipment from the docks was light, Father," Dante said, his voice a low, gravelly rasp. He wasn't eating. He was watching Elena move her fork. "You’ve gone soft in your old age. Too much time spent on... domestic comforts."

"Watch your tongue, Dante," Lorenzo said, his voice calm but laced with steel. "You are speaking to my wife. Your mother, in the eyes of this house."

Dante let out a short, sharp laugh that didn't reach his eyes. "My mother? She looks like she’s barely old enough to know how to drive, let alone run this house."

He leaned forward, his elbows on the table, invading Elena’s space without moving an inch closer. "Tell me, stepmother... how did a girl like you end up with a man who prefers ledgers to the bedroom? It must be very... lonely... for someone so young."

"Dante!" Lorenzo slammed his hand on the table. The crystal glasses rattled. "Apologize. Now."

Dante held Elena’s gaze for a heartbeat too long. The air between them felt thick, charged with a tension so heavy she felt like she might choke. It wasn't just anger. It was a recognition. A dark, visceral pull that defied every bit of gratitude she felt for the man at the head of the table.

"My apologies," Dante said, though his voice dripped with sarcasm. He stood up, knocking his chair back. "I’m tired from the trip. I think I’ll go find something to entertain myself."

He walked past Elena, and as he did, his hand brushed against her shoulder. It was a brief, intentional contact, but the heat of his skin through her dress felt like a brand.

He leaned down, his breath hot against her ear so only she could hear.

"I don't believe in illusions, Elena," he whispered. "And I always take what my father can't use."

He vanished into the shadows of the hallway. Elena looked at Lorenzo, who was rubbing his temples, looking every bit his age. He reached out and took her hand—his palm was dry and cool.

"Don't mind him," Lorenzo said softly. "He’s just a boy playing at being a man. You’re safe here."

Elena looked down at her hand in his. She didn't feel safe. For the first time since moving into this mansion, she felt like the walls were closing in.

She retreated to her room early, locking the door—a habit she hadn't felt the need for until tonight. She stood in front of the vanity, her hands trembling as she brushed her hair.

He’s just a boy, she told herself. He’s your husband’s son. You owe Lorenzo everything.

She reached for her glass of water, but her hand stopped mid-air.

Reflected in the mirror, she saw the shadows of her balcony. The glass door, which she was sure she had locked, was cracked open just an inch. The heavy velvet curtain shifted.

A pair of dark, predatory eyes watched her from the darkness of the terrace.

"You forgot to lock the outer door, Stepmother," a voice whispered from the shadows.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Daongok Namwann
Daongok Namwann
สนุกมากๆเลยค่ะ
2026-01-15 23:18:59
1
0
92 Chapters
จาก CEO สู่นางร้าย
แสงไฟจากเมืองใหญ่ในยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่เข้ามาในห้องทำงานบนชั้น 49 ของตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองอย่างเช่นทุก ๆ วันภายในห้องทำงานที่ใหญ่ที่สุดในตึกนี้ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นสีขาวและดำ ผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยชั้นวางหนังสือตำราทางธุรกิจและนิตยสารชั้นนำวางเรียงรายอยู่ อีกด้านหนึ่งของห้องถูกประดับด้วยภาพวาดศิลปะร่วมสมัยมูลค่ามหาศาลที่ไม่ได้มีเพียงแค่เงินก็สามารถหามาครอบครองได้บริเวณโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องนี้นั้น อวี๋เย่อิง หญิงสาวในวัย 30 ปี กำลังนั่งจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างขะมักขเม้นตามปกติร่างบอบบางของหญิงสาวเจ้าของห้องทำงานแห่งนี้สวมชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บมาอย่างประณีต ผมยาวสลวยสีดำขลับดูสุขภาพดีถูกมัดรวบเป็นหางม้าเอาไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อรวมเข้ากับใบหน้าเรียวงามที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมาอย่างพอเหมาะแล้วนั้น ส่งผลให้ภาพลักษณ์ของเธอดูเป็นคนมีความเฉลียวฉลาดและมั่นใจในตัวเองอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียวอวี๋เย่อิงเป็นซีอีโอสาวคนเก่งแห่งบริษัทเทคโนโลยีที่อยู่ในอันดับต้น ๆ ของประเทศ และด้วยความสามารถอันโดดเด่นและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเธ
Read more
พระเอกนิยาย
ในขณะที่อวี๋เย่อิงกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดอยู่นั้นเอง เสียงเคาะประตูและเสียงของแม่บ้านจากด้านนอกห้องก็ดังขึ้น“คุณผู้หญิงคะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ วันนี้จะรับที่ห้องหรือลงไปรับด้านล่างดีคะ” คำถามที่บ่งบอกถึงความห่างเหินกันระหว่างร่างนี้และสามีได้เป็นอย่างดีดังขึ้นเธอสูดหายใจเข้าปอดเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนที่จะใช้น้ำเสียงที่ปกติที่สุดตอบกลับไป “รับด้านล่างค่ะ เดี๋ยวฉันลงไป”อวี๋เย่อิงเดินไปอาบน้ำ ล้างหน้าล้างตา ก่อนที่จะเดินไปเลือกชุดที่จะใส่วันนี้ในห้องแต่งตัวอย่างไม่เร่งรีบเธอเลือกชุดที่ดูเรียบง่ายแต่ยังคงความสง่างามของคุณหนูจากตระกูลใหญ่เอาไว้ได้เป็นอย่างดีและแต่งหน้าทำผมด้วยความประณีต ก่อนที่จะเดินลงไปยังห้องอาหารด้วยท่าทีที่มั่นใจเต็มเปี่ยมเย่อิงทบทวนเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับร่างนี้มาอย่างครบถ้วนแล้ว นั่นทำให้เธอมั่นใจได้ในทันที ว่าตอนนี้เกิดเรื่องตลกขึ้นกับเธอที่เคยเป็นเพียงผู้เฝ้ามองเป็นที่เรียบร้อยแล้วแม้ว่าเธอจะสงสัยว่าทำไมเธอต้องมาอยู่ที่นี่ แต่ซีอีโอสาวก็ไม่คิดว่าตนจะได้รับคำตอบจากเรื่องราวที่กำลังพบเจออยู่เช่นเดียวกัน‘พระเอกของนิยายเรื่องนี้...จะเป็นยังไงกันนะ’ เธอคิ
Read more
บังเอิญ
กงเฉิงเซวียนทราบดีว่าตระกูลใหญ่แบบพวกเขาจะทำอะไรย่อมต้องคิดถึงผลได้ผลเสียและมองข้ามเรื่องความรู้สึกส่วนตัวไปก่อนเป็นอันดับแรก แต่กับหลี่เย่อิงที่ถูกเลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหินนั้นไม่ได้คิดแบบชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อยเธอคิดเพียงแค่ว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องแต่งงานอยู่แล้ว อีกทั้งว่าที่สามีของเธอคนนี้เองก็ไม่ได้มีประวัติน่ากังวลเสียเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงทำเพื่อความสบายใจของพ่อแม่ที่ยังต้องเกรงใจนายท่านผู้เฒ่ากงที่เคยสนิทสนมกับครอบครัวของเธออยู่บ้างก็เท่านั้นเองในสายตาของหลี่เย่อิง กงเฉิงเซวียนนั้นเป็นเหมือนพระเอกในนิยายที่เธอเคยอ่าน ๆ มาเมื่อครั้งยังเรียนอยู่ไม่มีผิด เขาหล่อเหลา สุขุม เด็ดขาดและให้เกียรติเธอมาโดยตลอดในตอนที่เธอและเขาแต่งงานกัน เขาถึงกับเว้นระยะห่างกับเธอ เพื่อให้เธอค่อย ๆ คุ้นเคยกับเขาก่อนที่จะขยับความสัมพันธ์กันให้มากขึ้นอย่างที่ควรจะเป็นโดยไม่คิดที่จะเร่งเร้าเธอเลยสักครั้งอีกด้วย“ในเมื่อหลังจากนี้เราต้องเป็นครอบครัวเดียวกันไปตลอดชีวิตแล้ว งั้นคุณและผมก็มาค่อย ๆ สร้างความคุ้นเคยกันอย่างไม่รีบร้อนกันเถอะ ผมไม่อยากให้คุณไม่สบายใจที่จะต้องอยู่ที่นี่ตั้งแต่เริ่มต้น” เฉิงเซวียน
Read more
ตาสว่าง
“คุณหนูคะ” เมิ่งหลานเรียกคุณหนูของตนเอาไว้คล้ายมีเรื่องคับข้องใจบางอย่างต้องการจะเอ่ย“คะ?”“เขาไม่รู้เหรอคะ ว่าเราย้ายนายท่านผู้เฒ่ากงมารักษาที่นี่แล้ว” เธอกลั้นใจถามออกไปอย่างอดไม่อยู่“ไม่รู้ค่ะ มีแค่ฉันกับคุณพ่อของเขาเท่านั้นที่รู้”“เอ่อ แล้วเรื่อง...”“ใจเย็น ๆ ค่ะ รอให้น้าหงเจ๋อกับพี่เฮ่อสืบเรื่องทั้งหมดมาก่อนแล้วเราค่อยคิดก็ยังไม่สาย” เย่อิงบอกกับคนสนิทด้วยน้ำเสียงราบเรียบเสียจนเมิ่งหลานเองก็ยังอ่านความคิดของเธอไม่ออก“ค่ะคุณหนู” ผู้คุ้มกันสาวเอ่ยแล้วเดินตามคุณหนูของตนไปเงียบ ๆเย่อิงรู้อยู่แล้ว ว่าพระเอกกับนางเอกของเรื่องเริ่มที่จะบ่มเพราะความสัมพันธ์กันอย่างจริงจังในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกับตอนที่เธอและกงเฉิงเซวียนแต่งงานกัน แต่เธอก็ไม่คิดมาก่อนว่าพวกเขาจะมีความรักอันลึกซึ้งให้แก่กันมาตั้งแต่ตอนนี้แล้วแม้แต่น้อย เพราะในนิยายที่เธออ่านนั้น กว่าที่หลี่เย่อิงจะรู้ความจริงและเนื้อเรื่องเริ่มดำเนินไปถึงตอนที่เธอว่าชีวิตคู่ของเธอมีหญิงสาวอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้องก็เป็นเวลาเกือบปีหลังจากที่เธอแต่งงานกับพระเอกของเรื่องไปแล้วนั่นเอง+๐+๐+๐+๐+๐+๐+หญิงสาวเปิดประตูเข้าไปยังห้องพิเศษที่ชายชราพัก
Read more
นางเอกนิยาย
เอกสารที่เธอเพิ่งได้รับมาจากพ่อนั้นเต็มไปด้วยรายละเอียดเกี่ยวกับกงเฉิงเซวียนและหญิงสาวอีกคนหนึ่ง หวงซืออิ๋ง นางเอกของนิยายเรื่องนี้หญิงสาวคนนี้มีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับกงเฉิงเซวียนตั้งแต่ที่เขายังไม่ได้แต่งงาน ความรู้สึกที่เฉิงเซวียนมีต่อเธอนั้น จะบอกว่าหลัก ๆ คือความอบอุ่นอ่อนโยนที่เธอมีเหมือนกับมารดาที่เขาโหยหามาโดยตลอดเพราะแม่ของเขาจากไปตั้งแต่ยังเล็กก็ไม่ผิดนักในสายตาของกงเฉิงเซวียน หวงซืออิ๋งนั้นน่าประทับใจที่มีความเข้มแข็งอยู่ในตัว เพราะเธอต้องต่อสู้มาเพียงลำพังหลังจากเสียมารดาไปมาโดยตลอดแต่ถึงอย่างนั้นความรู้สึกของพวกเขาทั้งสองก็ยังไม่ได้แน่นแฟ้นมาพอที่จะทำให้กงเฉิงเซวียนกล้าที่จะออกปากปฏิเสธการแต่งงานที่ผู้ใหญ่เจรจากันเอาไว้แล้วเช่นกัน เพราะคล้ายว่าหวงซืออิ๋งเองนั้นยังสงวนท่าทีที่มีต่อเขาอยู่ ผู้หญิงคนนี้ในตอนนั้นจึงมีน้ำหนักในใจของเขาน้อยกว่าคำสัญญาของครอบครัวและคำพูดของผู้อาวุโสตระกูลกงไปโดยปริยายแต่ก่อนที่กงเฉิงเซวียนจะแต่งงานได้เพียงสามวัน หวงซืออิ๋งกลับเพิ่งเริ่มรู้ใจตัวเองว่าเธอนั้นเผลอมอบหัวใจให้กับคนที่ไม่ควรจะรักเข้าให้แล้วเสียได้แล้วกงเฉิงเซวียนเองก็เพิ่งจะร
Read more
แสดงตัว
กงเฉิงเซวียนเมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลกงก็เก็บตัวอยู่ในห้องทำงานของตัวเองต่อทันที แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะแม้ว่าเขาจะเฉยชากับเย่อิงไปบ้าง แต่ตั้งแต่แต่งงานกันมา อีกฝ่ายไม่เคยที่จะละเลยการเข้ามาหาเขาที่ห้องทำงานพร้อมกับชาหอมกรุ่นเลยแม้แต่วันเดียวเช่นกันความเคยชินที่หายไปอย่างกะทันหันสร้างความประหลาดใจให้กับชายหนุ่มขึ้นมานิด ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถบอกตัวเองได้เหมือนกันว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้นั้นมันคืออะไร และเมื่อหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ชายหนุ่มก็หันกลับมาให้ความสนใจกับคนรักของตนเองเป็นหลักเช่นเดิมกงเฉิงเซวียนรู้สึกว่าเขารักหวงซืออิ๋งมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิต น่าเสียดายที่ทั้งเขาและเธอรู้ใจตัวเองในวันที่มันสายเกินไปจนทำให้ทั้งคู่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่นั่นกลับทำให้เขายิ่งอยากโอบประคองเธอเอาไว้บนฝ่ามืออย่างทะนุถนอมมากยิ่งขึ้นไปอีกเสียอย่างนั้น+๐+๐+๐+๐+๐+๐+ทางด้านของเย่อิงนั้นเธอยังไม่ได้คิดที่จะเคลื่อนไหวอย่างเอิกเกริกในตอนนี้ หญิงสาวต้องการข้อมูลที่เกี่ยวกับเฉิงเซวียนและซืออิ๋งมากกว่าที่เธอมีอ
Read more
ธุรกิจครอบครัว
กงเฉิงเซวียนฟังเสียงซุบซิบของพนักงานในบริษัทตนเองด้วยสีหน้าที่มืดครึ้มลงไปเรื่อย ๆเขาไม่ได้สนใจว่าพวกพนักงานจะชมความสวยของหลี่เย่อิงอย่างออกนอกหน้ามากเพียงใด แต่เข้ากำลังหงุดหงิดที่พนักงานไม่รู้ความพวกนี้กำลังพูดจาไม่ให้เกียรติหญิงสาวในดวงใจของเขาอย่างไม่เกรงกลัวอยู่ต่างหาก“ระเบียบของที่นี่คงจะหย่อนยานมากไปจริง ๆ” เฉิงเซวียนเอ่ยขึ้นพลางมองไปยังพนักงานที่ยืนออกันอยู่อย่างปราม ๆ“ก็ดูไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะคะ สนุกดีออก” เธอตอบกว้าง ๆ จนอีกฝ่ายแทบจะเดาไม่ออกเลยสักนิดว่าความหมายของคำว่าสนุกที่เธอเอ่ยออกมานั้นหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่“ผมคงพาคุณเดินเที่ยวได้เท่านี้ เพราะอีกไม่กี่นาทีต้องเข้าประชุมแล้ว” เขามองนาฬิกาบนข้อมือแล้วเอ่ย“งั้นฉันไม่กวนแล้วค่ะ แค่นี้ก็นับว่าเปิดหูเปิดตาแล้ว ไปนะคะ” เย่อิงตอบแล้วหมุนตัวเดินออกไปพร้อมผู้ติดตามโดยไม่ได้สนใจที่จะพูดคุยกับเฉิงเซวียนอีกต่อไปในทันทีหญิงสาวเดินออกจากออฟฟิศพลางสบตาทักทายกับพนักงานทุกคนที่อยู่ในบริษัทของเฉิงเซวียนด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มเป็นกันเองการแสดงออกของเธอดูพอเหมาะ ไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป ซึ่งนั่นเป็นเครื่องบ่งบอกได้เป็นอย่างด
Read more
ดูแล
ภายในวิลล่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ติดแม่น้ำสายใหญ่แถบชานเมือง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งกุมมือหญิงสาวเจ้าของดวงหน้าหวานซึ้งที่กำลังนอนอยู่บนเตียงกว้างด้วยท่าทีเป็นกังวลผ่านไปครู่ใหญ่ร่างเล็กที่หลับใหลอยู่ก็รู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้วว่าในตอนนี้เธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แพขนตางอนกระพริบเบา ๆ คล้ายผีเสื้อกำลังกระพือปีก ส่งให้หญิงสาวดูละมุนตามากยิ่งขึ้นอย่างไม่อาจห้ามชายหนุ่มมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเป็นกังวล หากเขามาหาเธอเร็วกว่านี้อาการของเธออาจจะไม่ทรุดลงมากอย่างที่เป็นอยู่ก็เป็นได้ การที่เขาต้องมาเห็นเธอล้มพับไปต่อหน้าต่อตาในตอนที่เขาเดินทางมาถึงที่นี่ทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมากกว่าเดิมไปโดยปริยาย“เฉิงเซวียน...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงถามขึ้นด้วยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง“ถ้าเลขาผมไม่รายงาน คุณก็ไม่คิดที่จะบอกผมเลยสินะ ว่าตัวเองป่วยหนักขนาดนี้” เขาไม่ตอบแต่เลือกที่จะตัดพ้ออีกฝ่ายออกไปแทน“คุณมีงานต้องทำ ฉันป่วยเล็กน้อยจะกล้ารบกวนคุณได้ยังไงคะ” หวงซืออิ๋งหลบตาชายหนุ่มก่อนที่จะตอบออกมาเสียงเบา“คุณทำเหมือนผมเป็นคนอื่น” เฉิงเซวียนว่า“เพราะคุณสำคัญสำหรับฉันมากต่
Read more
สูญเสีย
ในขณะที่ทุกชีวิตในนิยายเรื่องนี้กำลังดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อยโดยมีหลาย ๆ สิ่งเริ่มเปลี่ยนไป ความเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญของครอบครัวตระกูลกงก็เกิดขึ้นอย่างกะทันหันชนิดที่ไม่มีใครได้ตั้งตัวเป็นที่เรียบร้อยแล้วหลี่เย่อิงและกงเฉินผู้เป็นพ่อของกงเฉิงเซวียนเดินทางมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่นายท่านผู้เฒ่ากงพักรักษาตัวอยู่ด้วยความเร่งรีบ เนื่องจากกลางดึกคืนนี้จู่ ๆ ทางโรงพยาบาลก็โทรมาแจ้งว่าอาการของนายท่านผู้เฒ่ากงนั้นไม่สู้ดีนัก จึงอยากให้ทางครอบครัวเตรียมใจกันเอาไว้ด้วยเมื่อทางหลี่เย่อิงและกงเฉิงที่อยู่บ้านรู้ข่าวเข้าพวกเขาก็เร่งเดินทางเพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลด้วยความร้อนใจทันทีส่วนกงเฉิงเซวียนนั้นวันนี้เขายังอยู่ที่ต่างเมืองเพราะต้องไปเจรจาธุรกิจ ทำให้ข่าวของนายท่านผู้เฒ่ากงไปถึงเขาได้ช้ากว่าคนอื่น ๆ ไปโดยปริยาย“ใจเย็น ๆ นะคะคุณพ่อ คุณปู่อยู่ในมือหมอแล้ว ยังไงก็ต้องปลอดภัยแน่นอนค่ะ” หลี่เย่อิงเอ่ยปลอบพ่อสามีทันทีที่ทั้งคู่ขึ้นรถแล้วกงเฉินมองไปยังลูกสะใภ้ด้วยใบหน้าซีดเผือดแล้วเอ่ย “พ่อก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหมือนกันอิงอิง”ทั้งสองปลอบใจกันไปตลอดทางอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน การเดินทางไ
Read more
ตาบอด
หลี่เย่อิงเลิกคิ้วมองดูหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาหาตนเองและสามีด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ก่อนที่เธอจะได้พิจารณาอะไรไปมากกว่านั้น อีกฝ่ายก็เดินเข้ามาตรงหน้าของกงเฉิงเซวียน พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ ราวกับผู้ที่จากไปเป็นบิดาหรือญาติผู้ใหญ่ของตนเองก็ไม่ปานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เฉิงเซวียนคะ ฉันเสียใจด้วยนะคะ”“คุณป่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง ทำไมยังฝืนตัวเองมาที่นี่อีก” กงเฉิงเซวียนถามอีกฝ่ายออกมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล“วันไว้อาลัยนายท่านผู้เฒ่าวันสุดท้ายฉันจะไม่มาได้ยังไง อีกอย่างอาการของฉันก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” หวงซืออิ๋งตอบด้วยรอยยิ้มเศร้าทั้งสองสนทนากันโดยไม่ได้สนใจสายตาของคนรอบข้างที่กำลังมองมาเลยแม้แต่น้อย ทางหลี่เย่อิงเองก็เลือกที่จะไม่เอ่ยแทรกคนทั้งคู่เพื่อขัดการแสดงความรักของพวกเขาในตอนนี้เช่นเดียวกันสายตาของคนในงานมองไปยังการแสดงออกถึงความห่วงใยที่กงเฉิงเซวียนมีต่อหญิงสาวผู้มาใหม่ พลางมองไปยังหลี่เย่อิงผู้เป็นภรรยาของเขาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความสนใจในทันที+๐+๐+๐+๐+๐+๐+หลี่เย่อิงยืนมองพระเอกและนางเอกในนิยายที่ตนเองเคยอ่านแสดงความรักต่อกันราวกับว่าตัวเธอเองไม่มีความเกี่ยวข้องกับ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status