ตอนที่ 10 ใส่ตะกร้าล้างน้ำ

ซูหย่าเบิกตาโต “นี่เจ้า ห้ามนอนเตียงของข้านะ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้” ซูหย่าถลาเข้าไปดึงแขนของเขาให้ลุกขึ้น แต่นางไม่ได้ใช้วรยุทธ์จึงดึงคนตัวโตขึ้นมาไม่ได้

           “ทำไมจะนอนไม่ได้ ตอนอยู่ในเรือยังนอนได้เลย” เขาพูดเสียงงัวเงีย พร้อมทั้งหลับตาคล้ายคนง่วงนอนจริง ๆ ความจริงเขาก็ง่วงจริง ๆ นั่นแหละ อีกทั้งกลิ่นหอมในห้องนี้ชวนให้น่านอนยิ่งนัก

           ซูหย่ายืนเท้าเอว เอ่ยอย่างจนใจ “ตกลง”

           เซี่ยเหยียนเหวินหรี่ตามองนาง “ตกลงอะไร”

           นางเบื่อคนที่แกล้งโง่อย่างเขายิ่งนัก “ตกลงรับเจ้าเป็นสหายอย่างไรเล่า”

           “ดี” เขาดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง เหลือบมองกาน้ำชาในห้องแล้วเดินไปเทใส่ถ้วย “ดื่มชาสักถ้วยยอมรับการเป็นสหายของเรา”

           ทำไมเขาถึงเรื่องมากเช่นนี้นะ ถึงจะรู้สึกโมโหแต่ซูหย่าก็พยายามเก็บสีหน้า

           เซี่ยเหยียนเหวินรินชาเองแล้วยกขึ้นดื่ม สีหน้าเขาดูครุ่นคิด “เป็นชาที่ดีจริง ๆ” รสชาติหอมหวานละมุน นุ่มคอ มีรสเปรี้ยวนิด ๆ และฝาดเบา ๆ ที่ปลายลิ้นตามธรรมชาติ “ชานี้เป็นชาอะไร” เขารู้ว่าชานี้ไม่ได้ทำมาจากใบชา กลิ่นของมันหอมคล้ายดอกไม้

           “เป็นชาที่ทำมาจากดอกเหมยกุ้ย” วันนี้นางรู้สึกปวดท้องน้อยเพราะมีระดู มารดาจึงชงชากุหลาบมาให้

           “ซื้อมาจากที่ใด”

           “แม่ข้าเป็นคนทำเอง” หลิวเหม่ยหลิงมีความสามารถเรื่องการทำชาและชงชา ซูหย่าจึงแนะนำให้มารดาทำชาดอกไม้พวกนี้ขาย ที่สวนหลังบ้านยังปลูกกุหลาบ มะลิ และเก๊กฮวย 

           “แม่ของเจ้ามีชาดอกอะไรบ้าง” ชากุหลาบเขาไม่เคยดื่ม แต่มันรสชาติดีจริง ๆ เขารู้สึกสนใจขึ้นมาแล้ว

           “เจ้าจะอยากรู้ไปทำไม” ปกติเห็นสนใจแต่สุรากับนารี

           “ข้าแค่ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีชาดอกไม้ด้วย”

           “มีกุหลาบ มะลิ เก๊กฮวย และหอมหมื่นลี้”

           “อืม ช่างน่าสนใจจริง ๆ”

           “ดื่มชาหมดแล้วก็กลับไปซะ คราวหน้าไม่ต้อง…”

           นางพูดยังไม่ทันจบ เขาก็พูดดักขึ้นก่อน “คราวหน้าข้าจะมาอีก” พูดจบ แค่สะกิดปลายเท้าเขาก็ออกไปจากห้องของนางแล้ว 

           ซูหย่ายืนมองเงาร่างที่ห่างออกไปอย่างหงุดหงิดงุ่นง่าน นี่มันเวรกรรมอะไรของนางถึงต้องมาเจอกับบุรุษหน้าด้านเช่นเขา

           เมื่อกลับมาถึงจวน ลู่จื้อเผิงจึงถามผู้เป็นนาย “ทำไมนายน้อยถึงได้ตามตอแยบ่าวคุ้มภัยคนนั้นนักขอรับ”

           นั่นสินะเขาก็ไม่เข้าใจตนเองเหมืองกัน “ข้ารู้สึกว่าชีวิตมันน่าสนใจดี” อีกอย่างยามที่หนุ่มน้อยคนนั้นโดนเขาแกล้ง ก็น่ามองไม่น้อย มุมปากเขาคล้ายมีรอยยิ้ม 

           ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นแข็งค้าง คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน เขาชอบมองบ่าวน้อยคนนั้นอย่างนั้นรึ ไม่หรอก เขาไม่มีทางชอบผู้ชายอย่างแน่นอน แม้สตรีเขายังไม่คิดชอบ จะไปชอบบุรุษได้อย่างไร

           “แค่นี้หรือขอรับ” ลู่จื้อเผิงยังแปลกใจกับท่าทีของผู้เป็นนาย มันดูแปลกไปชอบกล เมื่อพูดถึงบ่าวคุ้มภัยใบหน้าเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

           “เหมือนเจ้าอยากจะเป็นคนดูแลคอกม้ามากกว่ารับใช้ข้าแล้วกระมัง” เซี่ยเหยียนเหวินมองเขาตาขวาง

           “ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ ข้าไม่ถามแล้วก็ได้” ลู่จื้อเผิงทำหน้าหงอยเหงาขึ้นมาทันที “ว่าแต่เทศกาลวันแช่น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่จะมาถึงนี้ นายน้อยจะทำอย่างไรขอรับ” รอยแผลเป็นที่หน้าท้องของเขายังชัดเจนอยู่เลย หากต้องเปลือยกายลงแช่น้ำ เขาก็ต้องถูกจับได้

           “ยังไม่ได้คิด” ความจริงเขายังคิดไม่ออกว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร 

           “หากองค์ชายรองรู้ว่าท่าน…”

           “มันต้องมีวิธีสิ” เขายังมีภารกิจที่ต้องทำอีกมาก จะให้เซี่ยหมิงเสียงมาทำลายไม่ได้

           สายตาของลู่จื้อเผิงเหลือบไปเห็นถุงหอมที่ห้อยอยู่บนเข็มขัดของเซี่ยเหยียนเหวินก็รู้สึกแปลกใจ “นายน้อยซื้อถุงหอมตั้งแต่เมื่อใดขอรับ ปกติท่านไม่ชอบถุงหอมมิใช่หรือ” เขาแพ้กลิ่นหอมฉุนของเครื่องประทินผิวและเครื่องหอมของสตรี เช่นนั้นเขาไปซื้อถุงหอมมาทำไม

           “ข้าขอให้ซูหย่าทำให้” เขาพูดตกไปคำว่ามารดาของซูหย่าเป็นคนทำให้ จึงทำให้ความหมายเปลี่ยนไปทันที

           “นี่ท่าน…”

           “ข้าหมายถึงข้าขอซื้อกับเขาเพราะกลิ่นนี้มันหอมสดชื่นดี ข้าชอบ”

           สีหน้าของลู่จื้อเผิงดูย่ำแย่ นายน้อยของเขาคงไม่ใช่พวกชายตัดแขนเสื้อหรอกกระมัง ปกติหากไม่ใช่มารดาหรือญาติผู้ใหญ่เย็บให้ก็คงเป็นสตรีในดวงใจ และคนที่เย็บถุงหอมให้กันย่อมหมายถึงคนที่มีความรู้สึกพิเศษต่อกันไม่ใช่หรือ

แย่แล้ว! เรื่องนี้ท่านโหวกับคู่หมั้นของนายน้อยจะรู้ไม่ได้เป็นอันขาด

จวนสกุลหลิว

           วันนี้จิวชางซึ่งเป็นนายอำเภอประจำอยู่ที่อำเภอเจิ้งติ้งได้เดินทางมาเจรจากับเสนาบดีหลิวเพื่อขอหลิวเหม่ยหลิงแต่งเข้าเป็นภรรยา เนื่องจากภรรยาเอกของจิวชางได้เสียชีวิตไปเมื่อห้าเดือนก่อน เดิมทีจิวชางเคยแอบชอบหลิวเหม่ยหลิง แต่เนื่องจากเขาต้องย้ายไปเป็นนายอำเภออย่างกะทันหัน เรื่องการสู่ขอหลิวเหม่ยหลิงมาเป็นภรรยาจำต้องยกเลิกไป 

           กระทั่งเขาได้แต่งกับภรรยาที่อำภอเจิ้งติ้ง และได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นด้วยกันจนให้กำเนิดทายาทชายหญิงถึงสองคน แต่ใครจะคาดคิดว่าหลังจากนางคลอดบุตรคนที่สองแล้วร่างกายของนางจะอ่อนแอลงอย่างมาก ผ่านไปสองปีภรรยาของเขาก็สิ้นใจ

เช่นนั้นเขาจึงคิดถึงหลิวเหม่ยหลิงเป็นคนแรก เมื่อสืบทราบว่านางยังไม่เคยมีข่าวแต่งงาน เขาจึงเดินทางมาที่เมืองหลวง เพื่อแต่งนางไปเป็นภรรยาเอกและช่วยเลี้ยงดูบุตรทั้งสองของเขา

           ฮูหยินผู้เฒ่าหลิว และเสนาบดีหลิวได้ฟังจุดประสงค์ของจิวชางก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่เสนาบดีหลิวเนรเทศบุตรสาวคนนี้ออกไปอยู่นอกเมือง พวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกับนางอีกเลย ถึงเวลาที่เขาจะต้องจับนางใส่ตะกร้าล้างน้ำเสียที

           แต่ก่อนจะส่งนางไปแต่งงานกับจิวชาง เสนาบดีหลิวต้องจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน

           เสนาบดีหลิวกล่าวกับจิวชางว่า “ตั้งแต่มารดาของนางจากไป นางก็ขอไปสวดมนต์ที่อารามบ่อยครั้ง แต่ละครั้งก็ไปนานเป็นเดือนสองเดือน พอข้าบอกว่าจะให้นางออกเรือน นางกลับขู่ว่าจะบวชชี ข้าเองก็จนปัญญาจึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เห็นนางเศร้าโศกเสียใจข้าก็มิอาจขัดขวาง เช่นนั้นใต้เท้าจิวโปรดรอสักหน่อย ข้าจะส่งคนไปรับนางกลับมาที่เมืองหลวงโดยเร็ว”

เพราะเกรงว่าจะเสื่อมเสียชื่อเสียง หลิวฮุ่ยหมิ่นจึงไม่ได้บอกความจริงกับจิวชาง ว่าแท้จริงแล้วตนขับไล่บุตรสาวคนนี้ออกไปอยู่นอกเมือง หาได้ไปสวดมนต์ที่อารามไม่

           “หากนางไม่ยอมแต่งกับข้า…”