All Chapters of คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Chapter 1 - Chapter 10

ชายแดนตะวันออกแคว้นฉู่ เมืองหนานจิง เรือส่งสินค้าของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินจอดเทียบอยู่ท่าเรือเทียนจิน“หัวหน้า พวกเราตรวจนับสินค้าเรียบร้อยแล้วขอรับ” ไป๋เทียนคั่วลูกน้องคนสนิทเอ่ยกับหัวหน้าขบวนคุ้มภัยเมื่อลำเลียงสินค้าลงบนเรือส่งสินค้าเสร็จสิ้นแล้ว “เช่นนั้นก็ออกเดินทางได้” หัวหน้าคุ้มภัยกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาฉายแววเย็นชาเป็นปกติ “ขอรับ” เจ้าของร่างค่อนข้างบอบบางของหัวหน้าคุ้มภัยกำลังจะเดินขึ้นไปบนเรือบรรทุกสินค้า กลับได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “ช้าก่อน” หัวหน้าคุ้มภัยหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนผู้นั้น คิ้วเรียวงามขมวดเล็กน้อย ดวงตาหรี่มองบุรุษที่สวมเครื่องแบบของทางการตรงหน้าคนผู้นั้นเอ่ยต่อ “ข้าคือเจ้าหน้าที่ของทางการ ขออนุญาตตรวจค้นเรือของเจ้าเพื่อหาตัวคนร้ายที่ลักลอบช่วยเหลือโจรกบฏ หวังว่าหัวหน้าคุ้มภัยจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี” ชื่อเสียงของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหิน น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก เพราะแม้แต่เจ้าของแผ่นดินแคว้นฉู่ ก็ยังให้ความเกรงใจอยู่หลายส่วน หัวหน้าคุ้มภัยครุ่นคิดครู่หนึ่ง หน่วยสอดแนมของสำนักคุ้มภัยจึงเดินเข้ามาก

เมื่อถึงเมืองจินหลิงท้องฟ้าก็มืดแล้ว มีเรือสำราญลำหนึ่งลอยอยู่ไม่ไกลจากเรือส่งสินค้าของสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินนัก เซี่ยเหยียนเหวินเปิดประตูออกไปอย่างเงียบงัน ซูหย่ายืนมองอยู่บนดาดฟ้าของเรือ รู้ได้ทันทีว่าเรือสำราญลำนั้นเป็นของเหล่าคุณชายและบรรดาเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ที่เดินทางมาท่องเที่ยวทางตะวันออกของแคว้น อีกทั้งยังมีหญิงคณิกาอีกหลายสิบคนไว้คอยปรนเปรอคุณชายเสเพลพวกนั้น ถึงกระนั้นนางก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับบุคคลเหล่านั้น เรือของสำนักคุ้มภัยแล่นผ่านเรือสำราญลำนั้นไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกัน บนเรือสำราญ เซี่ยเหยียนเหวินเข้ามาในห้องพักส่วนตัวแล้ว บ่าวรับใช้ลู่จื้อเผิงพูดออกด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายน้อยได้รับบาดเจ็บหรือขอรับ” มือยังช่วยเขาถอดอาภรณ์สีเข้มคล้ายชุดบ่าวไพร่ในเรือนออกอย่างรวดเร็ว ชุดนี้ค่อนข้างเล็กอยู่สักหน่อย เจ้าของชุดนี้คงเป็นหนุ่มน้อยกระมัง “ข้าไม่เป็นอะไร มีคนช่วยเอาไว้” “แล้วท่านเชื่อใจได้อย่างไรว่าคนของสำนักคุ้มภัยจะไม่หักหลังท่าน” มองเห็นธงโบกสะบัดไปมา ลู่จื้อเผิงก็ทราบแล้วว่าเป็นเรือของสำนักคุ

นับจากวันนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ซูหย่าก็เริ่มรับจ้างคัดตำรา ผ่านไปหลายเดือน นางถึงได้รู้ว่าซูหย่าเขียนนิยายขายด้วย นางรู้สึกทึ่งในความสามารถของบุตรสาวเป็นอย่างมาก แต่เรื่องนี้คนอื่นย่อมไม่รู้ เพราะหากคนอื่นรู้ว่าบุตรสาวของนางแต่งนิยายขายได้เงิน แน่นอนว่าย่อมนำภัยมาสู่ครอบครัว อีกทั้งใครจะเชื่อว่าเด็กผู้หญิงอายุเพียงเก้าปีจะเขียนนิยายได้จริง ๆ ซูเหย่าวางพู่กันแล้วลุกขึ้นไปสวมกอดมารดา “ข้ารู้ว่าร่างกายตนเองรับได้มากแค่ไหนเจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” ร่างกายนางฝึกยุทธ์อย่างสม่ำเสมอ นางย่อมแข็งแรงกว่าสตรีทั่วไป หลิวเหม่ยหลิงยื่นมือเกลี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้กับบุตรสาวอย่างเบามือ พลางเอ่ย “ตอนนี้เราก็ไม่ลำบากเท่าเมื่อก่อนแล้ว เหตุใดเจ้าต้องหักโหมทำงานหนักถึงเพียงนี้” ถึงไม่เคยถามว่าบุตรสาวขายนิยายได้เงินเท่าไร แต่เมื่อขายนิยายได้หนึ่งเรื่องนางก็จะมอบเงินให้มารดาหนึ่งร้อยตำลึงเสมอ ซึ่งมันมากพอที่จะอยู่ได้หลายปีเลยทีเดียว “ภายในปีนี้ข้าคิดว่าจะซื้อเรือนใหม่สักหลังเจ้าค่ะ ก็เลยต้องเร่งหาเงินสักหน่อย” ความจริงเงินที่ซูหย่ามีก็นับว่าเป็นคหบดีผู้หนึ่งในเมือง

วันต่อมาก่อนออกไปทำงานซูหย่าจึงเอ่ยกับมารดา “ท่านแม่ เย็บถุงหอมเพิ่มให้ข้าอีกได้หรือไม่เจ้าคะ” เรื่องที่สตรีในยุคนี้ต้องร่ำเรียน ซูหย่าล้วนทำได้ไม่ดีสักอย่าง มีอย่างเดียวที่พออวดคนอื่นได้ก็คือคัดอักษร เรื่องเย็บปักถักร้อย วาดภาพ และเพลงพิณล้วนไม่ต้องพูดถึง “แต่วันก่อนแม่เพิ่งเย็บให้เจ้าไม่ใช่หรือ” “ระหว่างทางข้าทำมันหายเจ้าค่ะ” นางไม่มีวันบอกมารดาเด็ดขาดว่าจะเอาไปให้เจ้าหน้าขาวนั่นหลิวเหม่ยหลิงมองไปที่เอวของบุตรสาวก็ไม่พบถุงหอมจริง ๆ “ได้ วันนี้ตอนเย็นแม่จะเย็บให้”“ข้ารักท่านแม่ที่สุดเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็สวมกอดมารดาด้วยความรักใคร่สองสัปดาห์ต่อมาซูเหย่าเขียนนิยายเสร็จแล้วจึงนำต้นฉบับมาส่งที่ร้านขายหนังสือเต๋อรุ่นถังซึ่งเป็นร้านประจำที่นางเคยขายนิยายให้ตั้งแต่แรก นางแต่งกายด้วยชุดบุรุษเหมือนที่เคยทำ เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางคุ้นเคยเป็นอย่างดี พอผู้ดูแลจางมองเห็นนางเดินเข้ามาในร้าน เขาจึงฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจคล้ายกับเจอถุงเงินขนาดใหญ่มาวางอยู่ตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น “ซูหย่า มีต้นฉบับมาส่งอีกแล้วหรือ” “ขอรับ” พูดพลางหยิบต้นฉบับยื่นส่งให

ครบสิบวัน ซูหย่าจึงเข้าไปลงนามสัญญากับร้านหนังสือเต๋อรุ่นถัง คนที่ทำหน้าที่นี้ยังคงเป็นผู้ดูแลจาง ซูหย่าอ่านสัญญาแล้วก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ขณะที่ซูหย่ากำลังพิมพ์ลายนิ้วมือลงในสัญญา ผู้ดูแลจางก็พลางอธิบาย “นิยายเรื่องนี้น่าสนใจยิ่งนัก เถ้าแก่จึงตัดสินใจพิมพ์มากกว่าเล่มอื่น ๆ อีกสามเท่า เช่นนั้นบัณฑิตฟู่เอินจะได้รับเงินมากกว่าครั้งก่อน ๆ” “ข้าเข้าใจแล้ว ฝากขอบคุณเถ้าแก่มู่หรงด้วย” ซูหย่ากล่าวเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับทอประกายระยิบระยับ “นายท่านยินดีรับงานเขียนของบัณฑิตฟู่เอินเสมอ” “หากมีโอกาส ข้าจะบอกท่านเจ้าสำนักให้” ซูหย่ารับเงินมาทั้งหมดสองพันตำลึง จากนั้นจึงนำเงินไปฝากไว้ที่ร้านแลกเงินทันที ผู้ดูแลจางจัดการเรื่องสัญญาเสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องของเจ้านาย เขาคำนับคราหนึ่ง ใบหน้าเรียบนิ่ง เอ่ยว่า “นิยายเรื่องนี้…” เขาพูดยังไม่จบประโยคมู่หรงเจียก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “ทำเหมือนเดิม” “แล้วจะพิมพ์เท่าไรดีขอรับ” ถามเหมือนจะพิมพ์เร็ว ๆ นี้ แต่ความจริงแล้วกว่าช่างสลักอักษรจะแกะแม