ตอนที่ 9 นิยายเรื่องใหม่

ครบสิบวัน ซูหย่าจึงเข้าไปลงนามสัญญากับร้านหนังสือเต๋อรุ่นถัง คนที่ทำหน้าที่นี้ยังคงเป็นผู้ดูแลจาง ซูหย่าอ่านสัญญาแล้วก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

           ขณะที่ซูหย่ากำลังพิมพ์ลายนิ้วมือลงในสัญญา ผู้ดูแลจางก็พลางอธิบาย “นิยายเรื่องนี้น่าสนใจยิ่งนัก เถ้าแก่จึงตัดสินใจพิมพ์มากกว่าเล่มอื่น ๆ อีกสามเท่า เช่นนั้นบัณฑิตฟู่เอินจะได้รับเงินมากกว่าครั้งก่อน ๆ”

           “ข้าเข้าใจแล้ว ฝากขอบคุณเถ้าแก่มู่หรงด้วย” ซูหย่ากล่าวเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับทอประกายระยิบระยับ

           “นายท่านยินดีรับงานเขียนของบัณฑิตฟู่เอินเสมอ” 

           “หากมีโอกาส ข้าจะบอกท่านเจ้าสำนักให้” 

           ซูหย่ารับเงินมาทั้งหมดสองพันตำลึง จากนั้นจึงนำเงินไปฝากไว้ที่ร้านแลกเงินทันที

            ผู้ดูแลจางจัดการเรื่องสัญญาเสร็จแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องของเจ้านาย

           เขาคำนับคราหนึ่ง ใบหน้าเรียบนิ่ง เอ่ยว่า “นิยายเรื่องนี้…”

           เขาพูดยังไม่จบประโยคมู่หรงเจียก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “ทำเหมือนเดิม” 

           “แล้วจะพิมพ์เท่าไรดีขอรับ” ถามเหมือนจะพิมพ์เร็ว ๆ นี้ แต่ความจริงแล้วกว่าช่างสลักอักษรจะแกะแม่พิมพ์ไม้เสร็จก็ใช้เวลาเป็นเดือน

           “สักสามหมื่น” หนังสือนิยายภายใต้นามฟู่เอินอย่างไรก็ขายได้อยู่แล้ว ไม่มีทางที่ร้านหนังสือของเขาจะขาดทุน อีกทั้งเรื่องนี้มีเนื้อหาที่น่าสนใจเป็นอย่างมาก

           “หากบัณฑิตฟู่เอินทราบเรื่องนี้ เกรงว่า…” ผู้ดูแลจางมีสีหน้าหนักใจ หากฟู่เอินทราบว่าตนถูกเอาเปรียบจะนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร

           “เขาไม่มีทางรู้หรอก” มู่หรงเจียกล่าวออกอย่างมั่นใจ “ส่วนมากเหล่านักประพันธ์ทั้งหลายล้วนมีโลกส่วนตัวสูง หวงแหนพื้นที่ของตนเองเป็นที่สุด อีกทั้งยังไม่ชอบออกมาพบปะผู้คน เช่นนั้นจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร” เขาพูดราวกับรู้จักพวกนักปราชญ์เป็นอย่างดี

           “แต่เขาเป็นถึงเจ้าสำนักคุ้มภัยเมฆาเหินนะขอรับ” คนในเมืองนี้ก็ทราบว่าเขาคือผู้มีอำนาจคนหนึ่ง 

           “แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็นหน้าบัณฑิตฟู่เอินสักคน ทุกอย่างล้วนให้รองเจ้าสำนักชิว และเจ้าคนคุ้มภัยคนนั้นทำให้ทุกอย่าง หรือแปดปีที่เจ้าทำสัญญากับเขา เคยเห็นหน้าเขาอย่างนั้นหรือ” มู่หรงเจียไม่รู้สึกกลัวคนผู้นี้แม้แต่น้อย

           “ไม่เคยขอรับ” เรื่องนี้เขาเถียงไม่ขึ้นจริง ๆ ตั้งแต่รับต้นฉบับนิยายจากเขามา ก็มีเพียงซูหย่าเท่านั้นที่คอยจัดการเรื่องทุกอย่างแทน พอเอ่ยถามบ่าวน้อยคนนั้นเขาก็บอกเพียงว่า คนผู้นั้นนำต้นฉบับมาวางไว้ที่หน้าบ้านของมันแล้วก็จากไปอย่างไร้ร่อยรอย มันเองเคยพบหน้ากับฟู่เอินเพียงครั้งเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ซูหย่าก็คงลืมหน้าตาเขาไปแล้ว

แม้จะรู้สึกไม่ค่อยวางใจ แต่จางเป่าก็ไม่กล้าเอ่ยเตือนผู้เป็นนายอีก

           ย่างเข้าเดือนสี่แม้ช่วงกลางวันจะอากาศร้อนจัดแต่ยามดึกสงัดเช่นนี้อากาศกลับเย็นสบายบางครั้งจนถึงขั้นหนาว ภายในห้อง ซูหย่ากำลังนั่งคิดโครงเรื่องของนิยายเรื่องถัดไป ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงก้อนหินกระทบกับหน้าต่าง คิ้วนางขมวดเล็กน้อยแล้วคลายออกเมื่อนึกขึ้นได้

นางถอนหายใจออกมาอย่างนึกรำคาญ สายตาเหลือบมองถุงหอมที่เคยเป็นของตนเพียงหนึ่งวัน เพราะนางต้องโกหกมารดาว่าอันเก่าหาย จำต้องเก็บอันนี้ไว้ให้เขา ส่วนนางก็ใช้อันใหม่ที่มารดาเย็บให้ มือเล็กรีบเก็บกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะลงไว้ในหีบไม้ดังเดิม 

           หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน

           มือขาวเนียนผลักหน้าต่างออกแล้วเดินหันหลังกลับโดยไม่มองหน้าเขา

           “เจ้าไม่ควรเดินหันหลังให้ข้าเช่นนี้” เซี่ยเหยียนเหวินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี พร้อมกับกระโดดข้ามหน้าต่างเข้ามาในห้องอย่างง่ายดาย

           “ทำไม เจ้าจะฆ่าข้ารึ” 

           “หากวันนี้ไม่ใช่ข้าล่ะ” 

           “ข้าไม่เคยมีศัตรู อีกอย่างข้าจำกลิ่นของเจ้าได้” กลิ่นเครื่องประทินผิวของสตรีช่างหอมฉุนน่าเวียนหัวยิ่งนัก ไม่รู้คนผู้นี้ทนมันได้อย่างไร คิดพลางนั่งลงบนเก้าอี้ประจำของตน

           ส่วนเซี่ยเหยียนเหวินนั่งลงบนเตียงนอนของซูหย่าอย่างน่าไม่อาย “เจ้าไม่ชอบหรือ” ไม่แปลกที่หนุ่มน้อยคนนี้จะไม่ชอบ เพราะเขาเองก็ไม่ชอบเหมือนกัน ไม่ใช่ไม่ชอบแต่ถึงขั้นแพ้กลิ่นพวกนี้เลยทีเดียว รวมถึงกลิ่นถุงหอมที่เหล่าสตรีทั้งหลายชอบใช้ด้วย

           ซูหย่ารู้สึกไม่ชอบใจที่เขานั่งลงบนเตียงนอนของนาง แต่ก็ระงับอารมณ์ขุ่นมัวเอาไว้ พลางโยนถุงหอมให้เขา “รับไปซะ หมดธุระของเจ้าแล้วก็กลับไปเสีย” นางไม่ชินสักนิด เมื่อต้องอยู่ในห้องกับบุรุษสองต่อสอง

           “ช่างไร้น้ำใจยิ่งนัก ชาสักถ้วยก็ยังไม่เคยได้ตกถึงท้อง” พูดพลางยกถุงหอมขึ้นดมอย่างชื่นใจ จากนั้นผูกมันไว้กับเข็มขัดของตน

           “ที่จวนหนานจิงซื่อจื่อขาดแคลนชาเพียงนั้นเชียวหรือ” ซูหย่าไม่คิดปิดบังว่ารู้จักตัวตนของเขาแล้ว

           เซี่ยเหยียนเหวินคลี่ยิ้มจาง ๆ “แสดงว่าเจ้าก็อยากรู้เรื่องของข้าเช่นกัน”

           “ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะนำความเดือดร้อนมาสู่ครอบครัวข้าก็เท่านั้น”

           “รู้แล้วอย่างไร ยังจะรับข้าเป็นสหายอยู่หรือไม่”

           “สหายของเจ้ามีอยู่ดาษดื่น ไยต้องตามมาตอแยข้า”

           “ที่เมืองหลวงข้าไม่เคยมีสหาย” ที่เมืองหลวงเขาไม่เคยสนิทใจที่จะคบหากับใครเลยจริง ๆ

           ซูหย่าเค้นเสียงหึในลำคอ “คุณชายเจ้าสำราญเช่นเจ้าน่ะหรือไม่มีสหาย” ความจริงซูหย่าก็พอรู้มาบ้างว่าตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวง เซี่ยเหยียนเหวินก็ไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้และฮองเฮาทั้งที่เป็นบิดามารดาที่แท้จริงของเขา แต่นั่นก็เป็นเพราะการกระทำที่เน่าเฟะของเขาเช่นกัน

           “คนพวกนั้นไม่นับว่าเป็นสหาย ก็แค่กินดื่มด้วยกันเท่านั้น”

           ซูหย่ามองเขาอย่างจริงจัง “ทำไมเจ้าถึงอยากเป็นสหายกับข้านัก”

           “เพราะเจ้าดูเป็นคนจริงใจดี”

           “แต่ข้าเป็นเพียงบ่าวคุ้มภัย ฐานะทางบ้านยากจน จะกล้าเป็นสหายกับซื่อจื่ออย่างเจ้าได้อย่างไร”

           “คำว่าสหายไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ ไม่มีคำว่าจนหรือรวย” เขาพูดอย่างไม่แยแสกับเรื่องพวกนั้น

           “แต่เจ้าคบกบฏ”

           “คนผู้นั้นไม่ใช่กบฏ”

           “ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร เจ้าจะพูดกลับดำให้เป็นขาวอย่างไรก็ได้”

           “ความลับไม่มีในโลก” 

           “ข้าไม่อยากเสียเวลา” การพิสูจน์หาความจริงอะไรสักอย่างต้องใช้เวลา แม้แต่นิสัยของคนก็ตาม

           “หากเจ้าไม่รับข้าเป็นสหาย ข้าก็จะไม่ยอมไปจากที่นี่เป็นอันขาด”

           “เจ้า…” 

           “ว่าอย่างไร หากเลือกได้ค่อยให้คำตอบข้า ข้าของีบสักพัก” ว่าแล้วก็เอนกายลงนอนบนเตียงของนางอย่างสบายใจ “เตียงนุ่มดีจัง” ไม่น่าเชื่อว่าภายนอกดูเก่าโทรม แต่ภายในกลับน่าอยู่ถึงเพียงนี้