Part : เด็กหนุ่มข้างร้าน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เด็กหนุ่มข้างร้าน

--------------------------------------------------------------------------

การกระทำนั้นของอีกคนทำคนตัวเล็กใจสั่นระรัว เพราะเธอเองก็คิดถึงเขาไม่น้อยไปกว่าที่เขาคิดถึง แต่เป็นเพราะความน้อยใจที่ทำให้เธอนั้นไม่อาจใจอ่อนต่อคำพูดหวานๆ ที่เขาพล่ำพูดบอกเธอ “ปล่อย หนูจะไปปิดร้านแล้ว” คนตัวเล็กดันร่างหนาออกห่าง

“ที่รักก~” เสียงอ้อนของคนตัวสูงลากเสียงงอแงใส่เมียของเขา อย่างไม่เขินอายภาพลักษณ์

“ใครเป็นที่รักของพี่ กลับไปเลย”

คนตัวเล็กทำท่าทางขึงขังใส่คนตัวสูง และไม่ยอมใจอ่อนต่อท่าทางน่ารักนั้นของชายหนุ่ม แม้ว่าในใจของเธอจะดีใจแค่ไหนก็ตามที่ได้เจอเขา แต่ก็มีบางสิ่งที่เธอยังต้องทำซึ่งสิ่งนั้นมันเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ของเธอ และการมีเจเคอยู่ในชีวิตก็คงไม่เป็นผลดีกับแผนการที่เธอวางไว้

“ที่รัก” เจเคลากเสียงเรียกแฟนสาวของตนที่เดินสะบัดหน้าหนีเข้าไปในร้าน เขามองเธออยู่หน้าร้านแบบนั้นจนกระทั่งไฟในร้านดับลง และคนสวยเดินออกมาปิดล็อคร้านด้านนอก ก่อนจะเดินขึ้นบันไดด้านข้างของร้านเพื่อกลับขึ้นห้องพัก “พรุ่งนี้พี่มาง้อใหม่นะ” เจเคตะโกนบอกแฟนสาวของตนที่ทำท่าจะเปิดประตูเข้าห้อง

และประโยคที่เจเคพูดนั้น ก็ทำให้คนที่ได้ยินอดอมยิ้มไม่ได้แต่ก็ยังทำเมินเฉยเดินเข้าห้องไป

ภายในห้องพักด้านบนร้าน...

คนสวยแอบมองแฟนหนุ่มของเธอผ่านช่องเล็กๆ ของหน้าต่าง แล้วเธอก็เห็นภาพของเขาที่ยังคงนั่งอยู่หน้าฝากระโปรงรถ มองขึ้นมาด้านบนห้องที่เธออยู่ ใจลึกๆ ของเธอเองก็อยากที่จะกลับไปกับเขาเช่นกันแต่อีกใจก็ไม่อยากที่จะกลับไปเจอกับชายหนุ่มอีกคน ที่ตอนนี้เมินเฉยต่อเธอคนที่เปลี่ยนไปจากเดิม เขาไม่แม้แต่จะส่งข้อความมาหาเธอเลย มีเพียงแค่เจเคที่ยังคงส่งข้อความมาหาเธอตลอด แม้ว่าเธอจะไม่ตอบก็ตาม

“ไอคนใจร้าย” โบอาพูดพรางนึกถึงใบหน้าของวอมคนรักของเธออีกคนที่ไม่ได้มาด้วย

โคก~ เสียงท้องร้องของคนสวยดังขึ้นเพราะทั้งวันเธอกินข้าวไปแค่ช่วงเที่ยงเท่านั้น “กลับสักทีสิจะสั่งข้าว” โบอาบ่นพึมพำถึงเจเคที่ยังคงไม่ไปไหนเธอเลยตัดสินใจลุกขึ้นไปปิดไฟห้องให้มืดสนิท ทำให้เหมือนว่าเธอนั้นกำลังจะเข้านอนแล้ว และเมื่อเจเคเห็นแบบนั้นก็ยอมขับรถกลับออกไป

ตื้ด ๆ ๆ

“สั่งข้าวหน่อยค่ะ...” โบอาโทรหาร้านอาหารตามสั่งที่นานิให้เบอร์ติดต่อไว้เพื่อสั่งข้าวมื้อค่ำมากินบนห้อง

หลังจากที่ฉันสั่งข้าวไปก็รีบเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำเพื่อฆ่าเวลารออาหารมาส่ง

“พี่คนสวย~ ข้าวมาส่งแล้วครับ” เสียงเด็กหนุ่มตะโกนเรียกอยู่ด้านหน้าร้านเสียงหวาน ซึ่งคำพูดนั้นมันทำให้โบอาแปลกใจไม่น้อยที่ได้ยินประโยคนั้น และพอลงมารับข้าวด้านหน้าร้านก็เห็นว่าเด็กที่มาส่งข้าวเป็นเด็กผู้ชายที่ยังใส่ชุดมอปลายอยู่แม้ว่าฟ้าจะมืดแล้วก็ตาม

“อ้าว เจ้ไม่ใช่พี่คนสวยหนิ”

“เห้ย! ไอ้หนุ่ม เรียกใครเจ้” โบอาทำท่าทางไม่พอใจ กับเด็กหนุ่มคนนี้ที่เรียกเธอด้วยคำแบบนั้น

“แล้วพี่เจ้าของร้านล่ะ”

“ถามหาเพื่อนฉันทำไม” โบอาทำท่าทางสงสัยในแววตาหนุ่มน้อย ที่เป็นประกายเมื่อพูดถึงเพื่อนสาวของเธอ

“ผมจีบเพื่อนพี่อยู่ แล้วเพื่อนพี่ก็กำลังจะเป็นแฟนผม” เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจ

“โอ้โห่ เพ้อเจ้อจริง ๆ เอาตังแล้วกลับบ้านไปอาบน้ำนอนไป” ว่าแล้วโบอาก็ยื่นค่าข้าวให้เด็กหนุ่มก่อนจะดึงถุงข้าวกล่องมาแล้วเดินขึ้นห้อง

“ทำไมเจ้มานอนที่นี่ แล้วแฟนผมล่ะ?” เด็กหนุ่มตะโกนถามโบอาตามหลังแต่เขากลับไม่ได้คำตอบจากโบอา “อีเจ้นี่หนิ ถามก็ไม่ตอบ...” สิ้นเสียงบ่นของเด็กหนุ่มเขาก็ยอมถอยทับเดินกลับบ้านไป เมื่อรู้ว่าหวานใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่

เช้าวันรุ่งขึ้น...

วันนี้ฉันตื่นมาเปิดร้านแต่เช้าเพราะอยากจะทำตัวให้มีประโยชน์กับเพื่อนบ้าง ไหน ๆ ก็ได้ที่ซุกหัวนอนฟรีแล้ว แถมคืนนี้ยัยนานิยังมานอนเป็นเพื่อนอีกด้วย

“มาแล้วเพื่อนฉันมาแล้ว~” เสียงสดใสของโบอาที่เมื่อเห็นรถคันหรูของเพื่อนสาวมาจอดที่หน้าร้าน ในขณะที่เธอกำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่

“ทำไมวันนี้แกตื่นเร็วจัง” เสียงหวานเอ่ยถามเพื่อนสาวของเธอที่ตื่นเช้าจนหน้าสงสัย

“ก็เมื่อคืนฉันนอนเร็ว กินข้าวเสร็จแล้วก็นอนเลย”

“สั่งข้าวร้านข้าง ๆ กินเหรอ?” ตาหวานเบิกตาโตขึ้นเพื่อรอฟังคำตอบ

“เออใช่ เมื่อคืนนี้เด็กส่งข้าวถามหาแกด้วย ดูท่าทางหน้าหม้อยังไงก็ไม่รู้” โบอาพูดพรางเบะปากเมื่อนึกถึงหน้าของเด็กหนุ่มคนเมื่อคืน

“น้องปกป้องเหรอ?” นานิเอ่ยพรางยิ้มเล็กยิ้มน้อยเมื่อพูดถึงชื่อของหนุ่มน้อยคนนั้น

“น้องปกป้องเหรอ?” โบอาพูดทวนคำของนานิพร้อมกลับทำท่าทางตามเธอ “พูดถึงเด็กนั่นแล้วทำไมต้องเขินด้วยฮะ อย่าบอกนะว่า...”

“เปล่านะ ฉันไม่ได้ชอบน้องเขานะ ก็แค่เอ็นดูน้องเขาเฉยๆ เอง” นานิปฏิเสธด้วยท่าทางเลิ่กลั่กผิดปกติ จนเพื่อนที่เห็นท่าทางของเธอรับรู้ได้ถึงสิ่งที่อยู่ภายในใจของคนหน้าหวาน

“เอ็นดู หรืออยากดูเอ็นไอเด็กนั่นกันแน่ นี่แกจะกินเด็กเหรอ นั่นเด็กมอปลายเองนะ” สาวหน้าคมพูดสวนกลับเพื่อนทันที ด้วยความไม่เห็นด้วยและไม่ถูกชะตากับเด็กคนนั้น เพราะเซ้นส์เธอมันบอกว่าเด็กคนนั้นเจ้าเล่ห์คบไม่ได้

“ฉันเปล่านะ” นานิปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ในใจของเธอก็แอบคิดหวั่นไหวกับเด็กหนุ่มคนนั้นไปแล้ว

“ดูก็รู้ไอเด็กนั่นท่าทางกะล่อนจะตาย เดี๋ยวก็โดนเด็กหลอกฟันหรอก” โบอาพูดด้วยท่าทางจริงจัง เพราะเธอมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีจุดประสงค์อะไรกับเพื่อนของเธอ ท่าทางเจ้าเล่ห์เกินเด็กที่เธอเห็นเมื่อคืนนั่น

“ฉันโตขนาดนี้แล้วนะ จะให้เด็กมาหลอกฟันฉันได้ไงล่ะ”

“ยังไม่ได้กันใช่ไหม” สาวหน้าคมถามโพล่งขึ้น จนทำคนหน้าหวานที่ได้ยินคำถามนั้นถึงกับเขินหน้าแดง

“โบอา~”

“ยังใช่ไหม” โบอาถามซ้ำอีกครั้งเพราะแน่ใจ แล้วว่าเพื่อนของเธอนั้นกำลังหลงคาลมเด็กนั่นอยู่จริง ๆ

“ยัง...” นานิพูดเสียงอ่อนตอบกลับโบอา

“เฮ้อ” พอรู้ว่าเพื่อนฉันมีใจให้ไอเด็กเจ้าเล่ห์นั่นจริง ๆ ก็อดห่วงไม่ได้ยัยนี่ยิ่งหัวอ่อนตามคนไม่ทันอยู่ด้วย “ดูดีดีล่ะ อย่าให้เด็กมันหลอกเอา” สาวหน้าคมพูดเตือนเพื่อนของเธอด้วยความเป็นห่วง

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~