LOGINวันนี้นับดาวได้รับเชิญให้ไปบ้านเมฆเป็นครั้งแรกเด็กน้อยตื่นเต้นจนตื่นเช้ากว่าปกติและเลือกเสื้อผ้าเองตั้งแต่เช้า"วันนี้ดาวน้อยตื่นเร็วจังเลยนะ"ภาคภมิที่จะมาปลุกน้องทักขึ้น"ใช่ครับ!! วันนี้ดาวนัดพี่เมฆไว้""555 ครับๆงั้นไปอาบน้ำได้แล้วตัวแสบ"..."พี่เลือกเสื้อไว้ให้แล้วนะ ทำไมยังไปมุดตู้อยู่แบบนั้นละ" ภาคภมิถามด้วยความสงสัย“ดาวจะใส่เสื้อสีฟ้าครับ!”ภาคภูมิมองเสื้อที่น้องเลือกเป็นเสื้อยืดสีฟ้าคอกลม และกางเกงเอี๊ยมสีครีม “ทำไมต้องสีฟ้า?”“เพราะพี่เมฆชอบครับ!”“แล้วดาวชอบสีอะไร?”“ดาวชอบทุกสีที่ทำให้ดาวหล่อครับ!”“5555 โอเคครับ ดาวเหมาะกับทุกสีเลย”"ใช่ไหมละครับ!" นับดาวพูดพร้อมยืดอกเชิดหน้า พร้อมอวดเต็มที่...เมื่อไปถึงบ้านเมฆ นับดาวก็รีบถอดรองเท้าอย่างเรียบร้อย ก่อนยกมือไหว้ผู้ใหญ่“สวัสดีครับคุณพ่อพี่เมฆ!”พ่อของเมฆหัวเราะ“สวัสดีครับ เข้ามาก่อนเลยเมฆรออยู่ด้านใน”ทันใดนั้นเมฆก็เดินมารับเพื่อน“นายมาแล้วหรอเข้ามาก่อนสิ”“ใช่ครับ! ดาวมาแล้ว!”“เห็นแล้วครับ”“พี่เมฆไม่ดีใจเหรอครับ?”เมฆยิ้มบาง ๆ“ดีใจสิ”นับดาวยิ้มกว้างทันที แล้วพี่เมฆก็พานับดาวไปเล่นในห้องรับแขกหลังจากเล่นของเล่นก
“พี่คินครับบบ”นับดาววิ่งเข้าไปกอดขาพี่ชายทันทีที่เห็นภาคินเดินเข้าบ้าน“วันนี้พี่คินไม่ไปไหนได้ไหมครับ”ภาคินหัวเราะ“ทำไมล่ะ?”“ดาวอยากเล่นกับพี่ครับ”“พี่มีนัดกับเพื่อนนิดหน่อย”เด็กน้อยหรี่ตา“เพื่อนคนไหนครับ?”“รามิล”รอยยิ้มของนับดาวหายไปทันทีมาอีกแล้ว! ดอกบัวขาว!ในความทรงจำของเขา รามิลเป็นคนที่ดูอ่อนโยนและพูดจาดี แต่กลับค่อย ๆ ทำให้พี่คินห่างจากครอบครัวเขายังไม่รู้ว่ารามิลเป็นคนคิดร้ายเองหรือมีใครอยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งหนึ่งที่รู้คือไม่อยากให้พี่คินต้องเสียใจอีก“พี่คินครับ…”“ว่าไง?”“วันนี้ดาวไปด้วยได้ไหมครับ?”ภาคินยิ้ม“เป็นนัดคุยงานของพี่นะครับ”นับดาวทำแก้มป่อง“งั้นดาวจะรอพี่กลับบ้านครับ”ภาคินลูบหัวน้อง“พี่กลับไม่ดึกหรอก”.วันต่อมา รามิลมาที่กองถ่ายพร้อมรอยยิ้มสดใส“สวัสดีครับพี่คิน”“สวัสดี”นับดาวที่นั่งกินขนมอยู่ข้างเมฆหันไปเห็นเข้าพอดีเด็กน้อยรีบหยิบขนมอีกถุงขึ้นมากอด“พี่เมฆครับ!”“อะไร?”“ถ้าคนเรายิ้มเก่งมาก ๆ แปลว่าเป็นคนดีไหมครับ?”เมฆมองรามิลแล้วหันกลับมา“ดูที่การกระทำดีกว่า”นับดาวพยักหน้า“พี่เมฆฉลาดมากครับ!”จากนั้นเขาก็เดินไปหารามิล“สวัสดีครับพี่รามิ
วันนี้นับดาวมากองถ่ายพร้อมเมฆตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือมีเด็กชายอีกคนหนึ่งนั่งอ่านบทอยู่ตรงมุมห้อง เด็กคนนั้นอายุไล่เลี่ยกับภาคิน รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียบนิ่ง และดูไม่ค่อยสนใจคนรอบข้าง นับดาวมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระซิบถามเมฆ “พี่เมฆครับ คนนั้นเป็นใครเหรอ?” “พี่คีตะ ลูกของคุณพ่อผู้กำกับอีกคนหนึ่ง” “ทำไมเขาไม่ยิ้มเลยครับ?” “เขาก็เป็นแบบนั้นแหละ” นับดาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับ!” คีตะเงยหน้าขึ้น “มีอะไร?” “ดาวชื่อนับดาวครับ!” “อืม” “แล้วพี่ชื่ออะไรครับ?” “คีตะ” “พี่คีตะชอบกินขนมไหมครับ?” คีตะมองเด็กน้อยที่ยื่นคุกกี้รูปหมีมาให้ “ไม่ค่อย” “งั้นพี่ชอบอะไรครับ?” “ความเงียบ” นับดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนยื่นคุกกี้เข้าไปใกล้อีกนิด “งั้นกินคุกกี้เงียบ ๆ ก็ได้ครับ” เมฆที่ยืนอยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะ คีตะมองคุกกี้ในมือ ก่อนรับไปอย่างเสียไม่ได้ “ขอบใจ” “ยินดีครับ!” ช่วงบ่าย ภาคินเดินเข้ามาที่กองถ่ายเพื่อรับเอกสารจากผู้จัดการ คีตะเป็นคนยื่นแฟ้มให้ “นี่ของนาย” “ขอบใจ” ทั้งสองคุยกันเรื่องตารางงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาคิน
“พี่ภูครับ!”นับดาวตะโกนเรียกพี่มาตั้งแต่ยังไม่ทันได้เห็นตัว"มีอะไรครับดาวน้อย?”“วันเกิดคืออะไรหรอครับ?” นับดาวเกาะขอบโซฟาพร้อมเอียงคอถามคำถามที่สงสัยภาคภูมิที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่เงยหน้าขึ้นมองน้องชาย“วันเกิดก็คือวันที่เราเกิดไง”นับดาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนถามต่อ“แล้วถ้าเป็นวันเกิดของพี่เมฆ ดาวต้องทำยังไงดีครับ?”“ก็อวยพร แล้วก็ให้ของขวัญ”“ของขวัญแบบไหนดีครับ?”“อะไรก็ได้ที่คนรับชอบ”นับดาวนิ่งไปทันทีนี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!เพราะเขารู้ว่าพี่เมฆชอบกินขนม แต่ถ้าให้ขนมอย่างเดียวก็ดูธรรมดาเกินไป ส่วนของเล่นก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายชอบอะไรเด็กน้อยรีบเปิดสมุดลับขึ้นมาเขียนภารกิจ : หาของขวัญที่ดีที่สุดให้พี่เมฆ!ภาคภูมิเหลือบมองสมุด“จะซื้ออะไรให้เมฆล่ะ?”“ของที่จะทำให้พี่เมฆยิ้มได้ครับ!”“งั้นซื้อกระจกให้ไหม? จะได้ดูตัวเองยิ้มได้”นับดาวหันขวับ“พี่ภูครับ!”“อะไรละ?”“พี่เมฆไม่ใช่พ
“ดาวน้อยครับ พ่อมีข่าวมาบอก”ธีร์เรียกลูกชายมานั่งข้าง ๆ ในช่วงเย็นนับดาวกำลังกินแตงโมอยู่ จึงรีบวางส้อมแล้วนั่งหลังตรงทันที“ข่าวดีใช่ไหมครับ?”“พ่อยังไม่ได้บอกเลย”“ถ้าเป็นข่าวร้าย ดาวขอกินแตงโมให้หมดก่อนนะครับ”ธีร์หลุดหัวเราะ“เป็นข่าวดีครับ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูไปกองถ่าย แล้วมีฉากเล็ก ๆ ที่อยากให้หนูลองเข้ากล้องดู”นับดาวกะพริบตาปริบ ๆ“เข้ากล้องเหรอครับ?”“ใช่ครับ มีฉากเด็กน้อยเดินเข้ามาส่งของให้คุณลุงคนหนึ่ง หนูอยากลองไหม?”เด็กน้อยนิ่งคิดในชีวิตก่อน เขาเคยเห็นผู้คนมากมายอยู่หน้ากล้อง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้มายืนอยู่ตรงนั้น“แล้วถ้าดาวแสดงไม่เก่งล่ะครับ?”ธีร์ยิ้มอ่อนโยน“ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นแค่การลองทำสิ่งใหม่ ๆ ไม่ใช่การสอบ ถ้าหนูไม่ชอบก็ไม่ต้องทำต่อ”นับดาวมองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา“งั้นดาวลองครับ!”“เก่งมาก”“แต่คุณพ่อครับ…”“ครับ?”“ถ้าดาวแสดงเก่ง จะได้ค่าจ้างเป็นขนมไหมคร
“พี่คินครับ…”ภาคินที่กำลังเลือกเสื้อผ้าสำหรับไปถ่ายงานหันมามองน้องชาย“มีอะไรครับดาวน้อย?”นับดาวยืนอยู่หน้าประตู มือไพล่หลัง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ทำให้ภาคินเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย“พี่คินมีความลับกับดาวหรือเปล่าครับ?”ภาคินเลิกคิ้ว“ไม่มีนะ”“จริงเหรอครับ?”“จริงครับ”“งั้นทำไมเมื่อคืนพี่คินยิ้มให้โทรศัพท์ครับ?”ภาคินนิ่งไป“พี่ก็ดูโทรศัพท์แล้วก็ยิ้มเป็นธรรมดาไหม?”นับดาวส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด“ไม่ธรรมดาครับ! ปกติพี่คินดูโทรศัพท์แล้วทำหน้าเหมือนคนง่วงนอน!”“นับดาว!”เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนวิ่งไปหยิบสมุดลับ“ดาวจะสืบให้เองครับ!”“ไม่ต้องสืบเลย!”แต่สายไปแล้วนับดาวเปิดสมุดแล้วเขียนตัวโต ๆ ว่าภารกิจที่ 9: สืบหาความลับของพี่คินผู้ต้องสงสัย: โทรศัพท์ของพี่คินภาคินมองสมุดแล้วถอนหายใจ“ทำไมโทรศัพท์ถึงเป็นผู้ต้องสงสัย?”“เพราะพี่คินยิ้มให้มันครับ!”“…”ภาคินไ







