Novels by พีชพัฟ

“ใครกินคุกกี้ของดาวไปป!”เสียงประกาศดังสนั่นห้องนั่งเล่นในเวลาเก้าโมงเช้าภาคภูมิที่กำลังเล่นเกมอยู่สะดุ้งจนเกือบทำโทรศัพท์หล่นภาคินที่เพิ่งลงมาจากห้องก็หยุดเดิน ส่วนธีร์กับลลินหันมามองหน้ากันนับดาวยืนอยู่กลางห้อง มือเท้าเอว ใบหน้ากลม ๆ แสดงความโกรธอย่างเต็มที่“คุกกี้รูปหมีของดาวหายไปสามชิ้นครับ!”ภาคภูมิยกมือขึ้นทันที“พี่ไม่ได้กิน!”“ดาวยังไม่ได้ถามเลยครับ!”“ก็หน้าดาวเหมือนจะกล่าวหาพี่!”“แสดงว่าพี่มีพิรุธครับ!”“หา!”นับดาวหรี่ตามองพี่ชายคนกลาง ก่อนหยิบสมุดลับออกมา“ภารกิจวันนี้คือ ตามหาคุกกี้ที่หายไป!”ภาคินเดินเข้ามาลูบหัวน้อง“บางทีเราอาจกินเองแล้วลืมก็ได้นะครับ”นับดาวหันขวับ“พี่คินครับ ดาวอาจจะลืมการบ้านได้ แต่ดาวไม่มีวันลืมคุกกี้ครับ!”“แต่เรายังไม่มีการบ้านเลยนะ”“นั่นแหละครับ ดาวก็เลยมีเวลาจำคุกกี้ไงครับ!”ลลินหลุดหัวเราะจนต้องเอามือปิดปากธีร์มองลูกชายแล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

---“ประกาศครับ! ประกาศ!”เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นกลางโต๊ะอาหารในเช้าวันใหม่นับดาวยืนอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง มือหนึ่งถือช้อน อีกมือหนึ่งถือขนมปังที่กัดไปแล้วครึ่งคำ สีหน้าจริงจังราวกับกำลังแถลงข่าวระดับประเทศ“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนต้องเรียกดาวว่า ‘คุณชายดาว’ ครับ!”ภาคภูมิที่กำลังดื่มนมถึงกับชะงัก“อะไรนะ?”“คุณชายดาวครับ!”“ทำไมต้องคุณชาย?”นับดาวยืดอกเล็ก ๆ“เพราะดาวหล่อที่สุดในบ้านครับ!”ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่สองวินาทีก่อนภาคินจะหลุดหัวเราะจนต้องวางช้อน“ใครเป็นคนบอกเราว่าหล่อที่สุดครับ?”“ดาวส่องกระจกเองครับ!”“แล้วกระจกพูดได้ด้วยเหรอ?” ภาคภูมิถามหน้าตายนับดาวหันไปมองพี่ชายคนกลางทันที“พี่ภูครับ…”“ครับ?”“พี่ควรไปตรวจสายตานะครับ”“อ้าว!”“เพราะถ้าพี่มองไม่เห็นความหล่อของดาว แสดงว่าสายตาพี่มีปัญหา!”ลลินที่กำลังทาแยมบนขนมปังหัวเราะจนต้องหันหน้าไปอีกทาง ส่วนธีร์ยกแก

---“คุณพ่อธีร์ครับ…”“ครับ?”“ดาวรักคุณพ่อที่สุดในโลกเลยครับ!”ธีร์ที่กำลังอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาค่อย ๆ ลดเอกสารลง แล้วมองลูกชายตัวกลมที่ยืนยิ้มหวานอยู่ตรงหน้าวันนี้นับดาวตื่นเช้าผิดปกติไม่โวยวายปลุกพี่คิน ไม่แอบหยิบขนมของพี่ภู แถมยังเดินมาหอมแก้มคุณพ่อเองอีกต่างหากน่ากลัวแล้วสิ“วันนี้หนูอยากได้อะไรครับ?” ธีร์ถามอย่างรู้ทันนับดาวทำตาโต“ทำไมคุณพ่อถึงคิดว่าดาวอยากได้อะไรล่ะครับ?”“เพราะเวลาหนูเรียกคุณพ่อว่าที่รัก เอ๊ย… บอกรักคุณพ่อที่สุดในโลก มักจะมีอะไรตามมาเสมอ”“คุณพ่ออออ! ดาวเสียใจนะครับ!”เด็กน้อยยกมือทาบอก ทำหน้าราวกับหัวใจแตกสลาย“ดาวแค่อยากบอกรักคุณพ่อเอง คุณพ่อไม่เชื่อใจดาวเลยเหรอครับ?”ธีร์กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่“เชื่อครับ เชื่อมากด้วย”“จริงนะครับ?”“จริงครับ”“งั้นดาวขอไอศกรีมได้ไหมครับ?”“นั่นไง!”ธีร์หัวเราะออกมาจนได้ ขณะที่นับดาวยิ้มแฉ่งราวกับเพิ่งค้นพบความลับของจักรวาล“คุณพ่อพูดแล้วนะครับว่าเชื่อใจดาว!”“พ่อเชื่อใจดาว แต่พ่อไม่ได้บอกว่าจะซื้อไอศกรีมให้ครับ”รอยยิ้มของเด็กน้อยค่อย ๆ จางลง“…คุณพ่อโกงครับ”“พ่อยังไม่ได้ทำอะไรเลย!”“โกงทางความรู้สึกครับ!”ธีร์ถึงกับวา

“พี่คินนนนนนน! ตื่นได้แล้วครับบบบ!”ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตามมาด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่ดังยิ่งกว่านาฬิกาปลุกสิบเครื่องรวมกันภาคินที่เพิ่งได้นอนหลังกลับจากถ่ายงานเมื่อคืนยกหมอนขึ้นมาปิดหู“อีกห้านาทีครับ ดาวน้อย…”“ไม่ได้ครับ!”เสียงเจ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างเด็ดขาด“ห้านาทีของพี่คินอาจกลายเป็นสิบนาที สิบนาทีอาจกลายเป็นหนึ่งชั่วโมง แล้วถ้าพี่คินนอนนานเกินไป พี่คินก็จะกลายเป็นหมู!”ภาคินลืมตาพรึ่บ“ใครเป็นหมูครับ!”“พี่คินไงครับ!”“นับดาว!”เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตู ก่อนจะวิ่งหนีไปหลบหลังเสาอย่างรวดเร็วภาคินเปิดประตูออกมาพอดี แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้น“หืม?”เขาก้มมองซ้ายขวา ก่อนจะเห็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนพื้นบนกระดาษเขียนด้วยลายมือโย้เย้ว่าประกาศจากคุณหนูตัวจิ๋ว1. พี่คินต้องตื่นก่อนแปดโมง2. พี่คินต้องกินข้าวเช้า3. พี่คินห้ามไปเจอพี่ดอกบัวขาวโดยไม่บอกดาว4. ถ้าไม่ทำตาม จะถูกลงโทษด้วยการหอมแก้มสิบที!ภาคินยืนอ่านเงียบ ๆ อยู่สามวินาทีก่อนจะตะโกนลั่นบ้าน“นับดาวววววว!”เจ้าของชื่อโผล่หัวกลม ๆ ออกมาจากหลังเสา“ครับผม!”“ใครให้เราตั้งกฎพวก

“นับดาวขอรายงานตัวครับ!”เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นกลางกองถ่าย พร้อมเจ้าของเสียงที่ยืนเท้าเอวอยู่ข้างพี่ชายคนโตอย่างภาคินนับดาวยืดอกจนพุงกลม ๆ แทบชนเสื้อ ก่อนหรี่ตามองชายวัยกลางคนที่กำลังเดินผ่านห้องเก็บอุปกรณ์แฟ้มสีดำใบนั้น...เมื่อครู่เขายังเห็นมันอยู่ในมือของชายคนนั้นแท้ ๆที่มุมปกแฟ้มมีสติกเกอร์สีขาวติดอยู่หนึ่งแผ่น แม้จะมองตัวอักษรไม่ชัด แต่รูปแบบของมันกลับสะดุดตาอย่างประหลาด ราวกับเป็นป้ายรหัสสำหรับเอกสารบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ในกองถ่าย“ดาวน้อย มองอะไรครับ?” ภาคินก้มลงถาม“มองคนครับ!”“พี่ก็เห็นว่าดาวมองคน แล้วมองใครอยู่ครับ?”“มองคนที่น่าสงสัยครับ!”ภาคินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วขยี้ผมนุ่มของน้องชาย“ดูละครสืบสวนมากไปหรือเปล่าเรา”นับดาวยกมือปัดผมตัวเองทันที“พี่คินอย่าดูถูกนักสืบตัวจิ๋วสิครับ! ถึงดาวจะตัวเล็ก แต่สมองดาวใหญ่เท่าบ้านเลยนะ!”“ครับ ๆ สมองใหญ่เท่าบ้าน แต่ตัวเท่าหมอนข้าง”“พี่คินนน!”เจ้าตัวเล็กทำแก้มพองจนแทบกลายเป็นลูกชิ้น ภาคินเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้แต่ระหว่างที่ทั้งสองกำลังหยอกล้อกัน ชายถือแฟ้มสีดำกลับเลี้ยวหายเข้าไปหลังฉากเสียแล้วนับดาวรีบเขย่งปลายเท้า

“พี่คินนนนน! รอดาวด้วยยยย!”เสียงเล็ก ๆ ดังตามหลังเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีมาติด ๆภาคินหันกลับไปมอง ก่อนจะพบภาพที่ทำให้เขาต้องยกมือกุมขมับน้องชายตัวจิ๋วของเขากำลังลากกระเป๋าเป้รูปหมีใบใหญ่เกือบเท่าตัวเอง วิ่งต้วมเตี้ยมมาตามทางเดิน ใบหน้ากลมแดงเรื่อเพราะความเหนื่อย แต่ยังยิ้มกว้างเหมือนได้ออกไปเที่ยวสวนสนุก“ดาวน้อย เดินดี ๆ ครับ เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก”“ดาวไม่ล้มแล้วครับ!”พูดจบ เด็กน้อยก็สะดุดขาตัวเองทันที“อ๊ะ!”หมับ!ภาคินก้าวเข้าไปรับน้องไว้ได้ทัน ก่อนที่เจ้าก้อนกลมจะลงไปนั่งแหมะกับพื้นเป็นรอบที่สองของวัน“ไหนบอกไม่ล้มไงครับ?”“เมื่อกี้พื้นมันกระโดดมาชนดาวครับ!”“อ๋อ พื้นผิดสินะ”“ใช่ครับ! พี่คินเข้าใจดาวที่สุดเลย!”นับดาวยิ้มแป้นแล้วกอดคอพี่ชายแน่น ทิ้งให้ภาคินได้แต่หัวเราะอย่างหมดคำจะพูดเด็กอะไรแถเก่งตั้งแต่ห้าขวบ!“แล้วนี่อะไรครับ?” ภาคินชี้ไปที่กระเป๋าเป้“สัมภาระครับ!”“ข้างในมีอะไรบ้าง?”“ความลับครับ!”“งั้นพี่ไม่ให้ไป”“มีขนมครับ!”นับดาวตอบทันที ก่อนจะยกมือปิดปากตัวเอง...แย่แล้ว!ภาคินเลิกคิ้วมองน้องชาย“เมื่อกี้บอกความลับไม่ใช่เหรอ?”“ขนมไม่ใช่ความลับครับ ขนมเป็นของกิน!”“แล้ว