ตอนที่10 ข้อเสนอของน้องสาว

“ข้าน้อยคิดมากไป ทำให้คุณหนูลำบากใจแล้วขอรับ”

         ชายชราเอ่ยกับหญิงสาว พร้อมกับดึงมือที่จับชีพจรของนางกลับ ใจเขาตอนนี้อยากที่จะได้เห็นตำรานั้นยิ่งนัก

         “รอข้าอ่านจบแล้ว ข้าจะส่งมอบตำรานั้นให้แก่ท่านหมอเจ้าค่ะ ข้ามองว่ามันมีความรู้และสูตรยาที่น่าสนใจไม่น้อยเลย”

         มีหรือที่หญิงสาวจะอ่านสายนั้นของเขาไม่ออก นางในโลกนี้อาจอายุเพียงสิบหก แต่ตัวตนนางในอีกโลกนั้น มันก้าวสู่เลขสามแล้ว หาใช่เด็กน้อยที่ยังมิประสาไม่

         “ข้าน้อยต้องขอบคุณหนูหนูล่วงหน้าขอรับ”

         “เป็นข้าต่างหากเจ้าค่ะ ที่ต้องกล่าวคำนั้น ชีวิตข้าที่เติบโตมาได้จนถึงวันนี้ หากไม่ได้ท่านหมอคอยช่วยรักษา ย่อมยากที่จะอยู่มาได้เจ้าค่ะ”

         หญิงสาวคลี่ยิ้มอย่างจริงใจ และในรอยยิ้มของนางย่อมต้องแฝงไปด้วยความนัย ท่านหมอยังต้องช่วยเหลือนางในอีกเรื่อง เพื่อตัวนางเองในภายหน้าเช่นกัน

         “เป็นหน้าที่ของข้าน้อยขอรับ”

         “น้องพี่ ท่านหมอ”

         หลินเสวี่ยหลง เดินเข้ามาพร้อมกับถาดที่มีไข่ต้ม ที่ปอกเอาไว้แล้ว รวมถึงชาหอมกรุ่นที่อยู่ในถาดเดียวกัน ชายหนุ่มวางถาดนั้นลงต่อหน้าน้องสาว ก่อนจะนั่งลงตรงกันข้าม

         “คุณชาย ข้าน้อยมาตรวจดูอาการของคุณหนุแล้ว ร่างกายโดยรวมดีขึ้นมากทีเดียวขอรับ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ”

         “ขอบคุณท่านหมอยิ่งนักขอรับ ที่สละเวลามาดูแลน้องหญิง” ชายหนุ่มเอ่ยกับหมอประจำตระกูล ก่อนจะหันมาสนใจน้องสาวคนเดียวต่อ

         “พี่ใหญ่กลับจากลานฝึกแล้วหรือเจ้าคะ”

         หญิงสาวอยากที่จะฝึกร่างกายนี้ ให้ช่ำชองในเรื่องอาวุธ แต่ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ร่างกายนี้ยังไม่พร้อมที่จะออกกำลังในทันที ต้องสร้างมวลกล้ามเนื้อให้มากขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย

         “จ๊ะ! พี่เป็นห่วงเจ้า ว่าแต่คิดอย่างไรจึงอยากกินไข่ต้มมากขนาดนี้ หืม...”

         “พี่ใหญ่ไม่คิดว่าน้องบอบบางเกินไปหรือเจ้าค่ะ บุรุษที่เป็นขุนพลเยี่ยงพี่ใหญ่ สร้างมัดกล้ามให้แข็งแรงได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ น้องก็แค่อยากให้ร่างกายนี้ แข็งแรงมิอ่อนแอ จนกลายเป็นภาระของผู้อื่นเจ้าค่ะ”

         “เจ้ามิเคยเป็นภาระของผู้ใดเลยนะ”

         ชายหนุ่มเอ่ยกับน้องสาว พร้อมกับบรรจงรินชาให้นาง ก่อนจะเลื่อนถ้วยชานั้นให้คนเป็นน้อง และเขาก็หันไปเอามีดเล็กที่วางอยู่ในถาด ผ่าไข่ออกเป็นชิ้นอย่างประณีต

         “ในราชวงศ์นั้น ล้วนเต็มไปด้วยอันตราย หากตัวข้านั้นยังเป็นเช่นนี้ คงยากจะมีชีวิตรอดได้นาน พี่ใหญ่สอนข้าให้ปกป้องตนเองมิดีกว่าหรือเจ้าคะ”

         หญิงสาวยกเรื่องที่นาง ต้องเข้าสู่ราชวงศ์ในฐานะพระชายา มีใครบ้างไม่รู้ว่าชีวิต ที่ยิ่งสูงยิ่งเหน็บหนาว ไหนจะภัยที่จะเกิดจากครอบครัวบิดาแท้ๆ นั่นอีกเล่า

         “ถ้าเจ้าต้องการ พี่ก็จะช่วยเจ้า”

         ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่นึก เพื่อทบทวนตามคำของน้องสาว ใช่แล้วเขามิอาจตามติด ปกป้องนางได้ตลอดเวลา สิ่งที่จะทำได้คือต้องสอนให้นางปกป้องตนเอง และต้องมือดีมาตามติดนางเช่นกัน

         “ท่านพ่อจะสามารถยืดเนื่องการแต่งงานของข้า ออกไปได้เกินห้าปีไหมเจ้าคะ หากมันนานไปแล้วท่านอ่องมิต้องการแต่งกับข้า ข้ายินดีครองโสดเจ้าค่ะ”

         “ไม่มีทางที่ท่านอ๋องจะปฏิเสธเจ้าแน่นอน เรื่องยืดเวลาเข้าเมืองหลวง ปล่อยให้เป็นหน้าที่พี่คุยกับท่านพ่อเอง”

         การใส่ใจต่อกันของสองพี่น้อง ทำให้หยิงงามผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล กำหมัดแน่นด้วยความคลั่งแค้น ไม่ว่านางจะเพียรพยายามแค่ไหน ในสายตาของชายหนุ่ม ก็ไม่เคยละออกจากคนเยี่ยงหลินมู่เสวี่ย

         “คุณหนูฉี มาเยี่ยมคุณหนูของเราหรือเจ้าคะ”

         แม่นมจางที่มองอยู่นานแล้ว เดินเข้ามาถามแขกที่มาโดยมิบอกกล่าว แม้ถ้อยคำจะอ่อนน้อม ทว่าแววตาของหญิงชรานั้น หาได้ชื่นชอบหญิงสาวไม่

         “ใช่แล้ว ข้าได้ยินว่าน้องหญิงมู่เสวี่ยล้มป่วย จึงได้ทำของบำรุงมาเยี่ยมนาง”

         ฉีหลันหันกลับไปตอบยิ้มๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นหาส่งถึงดวงตาไม่ ก่อนจะรับตะกร้ามาจากมือของสาวใช้ข้างกาย แล้วเดินเข้าไปหาสองพี่น้อง ที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ท่ามกลางแสงแดด และหมู่มวลดอกไม้ ยิ่งเดินเข้าใกล้คนทั้งคู่มากเท่าไหร่ ความไม่ชอบใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้นนับเท่าทวีคูณ แต่นางจะปล่อยให้ความไม่ชอบใจนี้ เผยให้ชายหนุ่มที่นางหมายปองได้เห็น