ตอนที่9 ความสงสัย

สิบวันต่อมา ณ เรือนมู่เสวี่ย

         หลินมู่เสวี่ย ที่ตอนนี้อาการโดยรวมดีขึ้นมากแล้ว ทว่านางยังคงไม่อาจทำตัวให้เก่งเกินไป จนกลายเป็นที่ผิดสังเกตของคนในครอบครัว จึงเลือกที่จะอยู่แบบเงียบๆ ดังเดิมและเร่งฟื้นฟูร่างกายนี้ ให้พร้อมสำหรับชีวิตใหม่       

         “คุณหนูอยากแดดข้างนอกเริ่มแรงแล้วนะเจ้าคะ”

         แม่นมชรารีบเข้ามาเรียกผู้เป็นนาย ให้กลับเข้าไปในเรือน ด้วยเกรงว่าจะเจ็บป่วยมากกว่าที่เป็นอยู่ หญิงสาวแอบถอนหายใจหนักๆ เพราะแบบนี้อย่างไรเล่า ร่างกายนี่จึงได้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง อย่างว่าแต่จะไปเป้นพระชายาเคียงข้างคนเย็นชาเลย แค่เดินไปเกินร้อยก้าวก็ยากจะทำได้

         “ร่างกายคนเราควรได้รับแสงแดดบ้างเจ้าค่ะ ว่าแต่แม่นมจาง พอช่วยทำไข่ต้มให้ข้าสักห้าหกฟองได้หรือไม่เจ้าคะ”

         หญิงสาวหันไปถามด้วยแววตาใสซื่อ บ้านแม่ทัพร่ำรวย ไข่ไม่กี่ฟองคงไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่อันใด

         “หาได้เป็นการรบกวนเจ้าค่ะ ว่าแต่มันจะไม่มากไปหรือเจ้าคะ คุณหนูจะกินหมดได้อย่างไรไข่ตั้งหลายฟอง”

         แม่นมจางรู้ดีว่าคุณหนูของนางนั้น กินข้าวประหนึ่งแมวดม นางเกรงว่าคุณหนูอาจไม่สบายท้องได้ หากกินจนมากไป

         “หึๆ เอามาเถอะเจ้าค่ะ เรื่องนั้นข้าจะจัดการเอง ข้ารับแดดรอตรงนี้นะเจ้าคะ”

         หญิงสาวเลือกที่จะสนใจดอกไม้ในมือแทน หลังจาดบอกถึงสิ่งที่ต้องการไปแล้ว ร่างกายผอมแห้งนี้ ต้องได้รับการบำรุง เพื่อสุขภาพที่ดี ไม่อย่างนั้นผลก็แบบเดิม สำหรับนางแล้วความบอบบางนี้ มันแบนจนเกินไป

         “เช่นนั้นรอบ่าวสักครู่เจ้าค่ะ”

         แม่นมจางรีบไปทำตามที่คุณหนูต้องการ แม้ว่านางจะมีความสงสัย แต่ก็คือคำสั่งนาย มากความไปใช่เรื่องที่ดี คล้อยหลังของแม่นมจางไปแล้ว เสียงฝีเท้าที่เบาทว่าไม่เบาเกินไป สำหรับคนที่ฝึกฝนเรื่องการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเล็ก หญิงสาวทำเพีนงชำเลืองมองเพียงเล็กน้อย

“คุณหนูรู้สึกเช่นไรขอรับ”

เป็นท่านหมอชูนั่นเอง ความที่โรคหัวใจของนางหายไปอย่างไรที่มา ทำให้ชายชราอยากที่จะศึกษาให้ถ่องแท้ ถึงสาเหตุความเป็นมา

“ท่านหมอหรือเจ้าคะ”

         แค่กลิ่นยาที่ติดบนเสื้อผ้าของชายชรา มีหรือนางจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แค่แสร้งถามไปอย่างนั้นเอง

         “ขอรับ”

         “ข้ารู้ดีขึ้นบ้างแล้วเจ้าค่ะ เพียงแค่ยังคิดว่าร่างกายของข้า อ่อนแรงเกินไปบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวเอ่ยจบ ก็ยื่นมือไปวางบนโต๊ะ ด้วยรู้ดีว่าหมอชรา คงต้องการที่จะตรวจชีพจร และถามหาสาเหตุที่โรคหัวใจหายไป

         “ล่วงเกินคุณหนูแล้วขอรับ”

         ชายชราเห็นถึงนิสัยบางส่วน ที่เปลี่ยนไปของหญิงสาว ก็ทำเพียงเก็บงำเอาไว้ในใจ โลกนี้มีวิชาสับเปลี่ยนใบหน้า แต่คุณหนูหลินนั้นหาใช่จะมีใครสับเปลี่ยนตัวได้โดยง่าย เพราะปานบนต้นแขน ที่มีแต่กำเนิดของนางยังคงอยู่

         “สงสัยสิ่งใดถามมาเถิดเจ้าค่ะ ข้ารู้จะช่วยไขข้อข้องใจนั้นเอง”

         หญิงสาวเบนใบหน้าไปสบเข้ากับดวงตาของท่านหมอ ที่ตอนนี้เงยหน้าจากข้อมือที่กำลังจับชีพจรนาง ขึ้นจ้องตอบกับคุณหนูสกุลหลิน

         “ข้าเพียงงุนงง ว่าอาการเกี่ยวกับหัวใจของคุณหนู หายไปได้อย่างไรกันเท่านั้นขอรับ”

         ชายชราเอ่ยถามออกไป อย่างตรงประเด็น เมื่อคนป่วยไม่คิดที่จะปล่อยเขาให้สงสัยมันนานไปกว่านี้

         “มันมิได้หายไปที่ใดหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่ข้าผ่านอาการตื่นกลัวอย่างถึงที่สุดมาแล้ว มันเป็นแรงกระตุ้นให้หัวใจข้าเต้นถี่ระรัว จนสามารถควบคุมให้มันคงที่ได้ เมื่อรู้สึกปลอดภัยเท่านั้นเจ้าค่ะ ชีวิตข้ายังคงต้องดื่มยาบำรุงไปจนชั่วชีวิต เพียงแค่จะน้อยลงบ้างเท่านั้น แต่เพิ่มการบำรุงทางอาหารและการออกกำลัง พอดีข้าได้อ่านจากตำราไร้ที่มาเล่มหนึ่ง มันคล้ายสัจธรรมหนึ่งในชีวิตมนุษย์เจ้าค่ะ”

         นางทมี่มาจากโลกยุคอนาคต รู้ดีว่านอกจากเปลี่ยนหัวใจดวงใหม่แล้ว ยากที่โรคหัวใจจะหายไปเอง แต่นี่คือความรู้ ที่คนยุคนี้ยังคงไปไม่ถึง ดังนั้นนางเลือกที่จะสร้างตำราทางการแพทย์ ขึ้นมาแต่ในนามของคนไร้ที่มา และใช้ลายมือของตนเองในยุคที่จากมา แม้หมึกจะยังดูใหม่มาก แต่มันก็มากพอที่นางจะใช้มันเอ่ยอ้าง แม้ว่าชายชราจะไม่เชื่อ แล้วอย่างไร...นางก็ถือว่ามอบความรู้ที่มีไว้ในตำรา ให้ชายชรานำกลับไปศึกษา หากเขาร่ำร้องหาตำรานั้นที่นางกล่าวถึง