ตอนที่4 คุณหนูหลิน

         “อีกสักครู่ เราจะรู้จักกันอย่างแนบแน่นทีเดียวเชียว”

         น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และสายตาที่หยาบช้า ทำให้หญิงสาวไม่รีรอสิ่งใดทั้งสิ้น เท้าบางออกวิ่งตรงไปยังทิศทาง ที่นางคิดว่าเป็นเส้นทางลัด กลับไปยังส่วนหน้าของอาราม หญิงสาววิ่งอย่างสุดฝีเท้า แม้ว่าตอนนี้อาการเจ็บแน่นในหน้าอก จะเริ่มมากขึ้นจนนางแทบจะสิ้นสติเสียให้ได้ แต่นางจะไม่มีวันยอมให้ตัวเอง ต้องตกไปอยู่ในมือของคนชั่วเป็นอันขาด

         “ฮ่าๆ แบบนี้สิดี ตื่นเต้นยิ่งนัก วิ่งอีกคุณหนู วิ่งให้เร็วเข้า ฮ่าๆ”

         เสียงหัวเราะอย่างย่ามใจ ดังไล่หลังหญิงสาว ที่ตอนนี้เร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด เท่าที่นางจะทำได้ อึก! ทว่าหัวใจของนาง มันกลับไปอำนวยต่อการหลบหนีครั้งนี้ ดวงตาของนางเริ่มที่จะพร่าเลือน เท้าที่คิดว่ากำลังวิ่ง มันสะเปะสะปะประหนึ่งปูไต่

         ‘ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่’

หญิงสาวเรียกหาครอบครัวอยู่ภายในใจ นางเริ่มที่จะหายใจไม่ออก ขาที่คิดว่ากำลังวิ่ง กลับทรุดลงกับพื้น แต่กระนั้นนางก็ยังพาตนเอง ไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ นางไม่ไหวแล้วหรือนี่ ช่างไม่สมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพเลย อ่อนแอสิ้นดี! ดวงตาที่เริ่มจะปิด และลมหายใจที่ติดขัด ทำให้หญิงสาวหวาดกลัวเหลือเกิน นางยังไม่ได้บอกลาครอบครัวเลย ไยจึงเป็นเช่นนี้เล่า....

         เฮือก! จวิ๋นมู่ ลืมตาขึ้นพร้อมสูดลมหายใจให้ลึกที่สุด เพราะความรู้สึกสุดท้ายเมื่อครู่ที่เธอรับรู้ คือร่างกายกระแทกกับพื้นปูนใต้ระเบียงห้อง ลมหายใจมันเหมือนติดขัด จนสติสุดท้ายของเธอมันวูบดับไป

         “บ้าบอไปแล้ว ฉันฝันเหรอ!”

         หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดได้ว่าเมื่อครู่เธอแค่ฝันไปเท่านั้น ก่อนจะขยับบิดไปมาอย่างเกียจคร้าน เอ๊ะ! แต่พอมองให้ชัด ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอน หรือแม้แต่กองถ่ายที่เธอคุ้นเคย มือ! นี่มันไม่ใช่มือของเธอ อะไรจะเรียวเล็ก เหมือนคนขาดสารอาหารขนาดนี้

         “เฮ้ย!”

         หญิงสาวอุทานเสียงหลง ก่อนจะลูบคลำไปตามตัว จวิ๋นมู่ทะลึ่งลุกพรวดขึ้นยืน ก้มลงสำรวจตัวเองอีกครั้ง มือที่เล็กเรียวยกไปจับผมของตัวเอง มันไม่ใช่อะไรที่เรียกว่าเป็นตัวเธอเลยสักนิดเดียว

         อ๊ะ! อื้อ...หญิงสาวหลับตาลงแน่น เมื่ออยู่ๆ หัวของเธอเจ็บก็ร้าว เหมือนถูกทุบซ้ำๆ จนต้องยกมือขึ้นกุมขมับเอาไว้ จะบ้าตายนี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย! พรึ่บ! หวืด! หมับ! ยังไม่ทันที่จะได้ทบทวนอะไร ดวงตาที่หลับนิ่งเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าจับข้อมือหนา ของผู้ชายตัวโตเอาไว้ ก่อนที่มือนั้น จะทันได้แตะต้องตัวเธอ ยังดีที่เธอเอี้ยวตัวหลบได้ไว ไม่อย่างนั้น...ถ้าเธอตกอยู่ในเงื้อมือของชายแปลกหน้าไปแล้ว หญิงสาวที่คุ้นเคยกับการต่อสู้ รีบคว้าปิ่นที่ปักอยู่บนมวยผมออกมา

         ฉึก! ปึก! มันเกิดขึ้นรวดเร็วจนชายหนุ่มร่างใหญ่ ไม่ทันคาดคิดว่าเขาจะถูกตอบโต้ จากหญิงสาวบอบบาง อ๊าก!!! ชายหนุ่มร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อมีบางสิ่งแทงเข้าที่ลำคอของเขา ก่อนมันจะถูกดึงออก จนเลือดไหลพุ่งกระฉูด เมื่อเส้นเลือดถูกเปิด มือหนากุมลำคอเอาไว้แน่น ร่างสูงใหญ่ดิ้นพล่านอยู่บนพื้นดิน ใกล้กับหญิงสาวที่เขาไล่ล่า

เสียงร้องโหยหวนของเขา ทำให้ฝีเท้าจำนวนหนึ่ง มุ่งตรงมายังทิศทางนี้ นั่นทำให้หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปึก! ฝ่าเท้าบางกระแทกลงไปที่ปากของชายหนุ่ม เพื่อปิดเสียงร้องนั้นของเขาเสีย ก่อนที่เธอจะรีบไปคว้าเอาดาบใหญ่ของเขามาถือไว้ อ่า...มันใหญ่โตกว่ามือเล็กๆ นี่จะจับได้

แต่เธอจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องตายหรอกนะ! ตุบ! เท้าบางเตะเข้าที่สีข้างของชายคนเดิม เพื่อให้เขาเอามือ ที่ยื่นมาจับขาอีกข้างของเธอออกเสีย หญิงสาวเบนสายตาไปยังผู้มาใหม่ ที่พุ่งมาที่เธอกับชายแปลกหน้า นี่มันไม่ใช่การแสดงแล้ว อาวุธจริง! เลือดจริง! และความกลัวตายของเธอก็คือของจริง มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย หรือเธอตกจากที่สูงแล้วสลบไป จนฝันว่าทะลุมิติมาอยู่อีกโลกเหรอ หรือว่าตอนนี้เธอเผลอหลับ อยู่ตรงไหนสักแห่งในกองถ่าย...  

“คุณหนูหลิน เจ้าช่างเหนือความคาดหมายจริงๆ”

ชายหนวดเครารุงรัง พูดกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะหยัน นี่พวกเขาประมาทฝีมือนางไปได้อย่างไร แค่เพราะนางวิ่งหนีพวกเขาอย่างขลาดกลัว เลยทำให้ย่ามใจ ว่านางไร้พิษสง จนประมาทฝีมือนางไป นางวิ่งมาได้ไกลไม่น้อยเลย ทั้งที่ใครๆ ก็ว่านางมีปัญหาเรื่องหัวใจอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด ผอมบางจนลมพัดยังปลิว แต่จากที่เขาเห็นสภาพของสหาย ที่นอนอยู่แทบเท้านางในตอนนี้ คำเล่าลือนั้นคงไม่น่าจะเป็นเรื่องจริง