3

หลิวฮูหยินยิ่งฟังก็ยิ่งหวาดหวั่น นางไม่รู้ว่าเสียงลึกลับนี้มาจากไหน แต่เรื่องกระถางบอนไซกับตั๋วเงินเป็นความลับที่มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่รู้ หากเรื่องนี้หลุดไปถึงหูนายท่านเจียง แล้วถูกสาวต่อไปถึงอดีตคนรักวัยเยาว์ของนาง ชื่อเสียงที่รักษามาหลายสิบปีคงพังพินาศในชั่วข้ามคืน

ไม่ได้! ต้องรีบกลับไปจัดการตั๋วเงินเหล่านั้นเสียก่อน

“มะ... แม่นมจาง พยุงข้ากลับเรือนตะวันตกเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า” หลิวฮูหยินผุดลุกขึ้นอย่างลนลานจนสะดุดชายกระโปรงตัวเองเกือบหน้าคว่ำ นางไม่สนใจมารยาทใดๆ อีกต่อไป รีบสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากห้องโถงเพื่อกลับไปตรวจดูกระถางบอนไซทันที

“ท่านแม่ รอข้าด้วยเจ้าค่ะ” เจียงหว่านเอ๋อร์ที่หวาดกลัวเรื่องปิ่นหยกไม่แพ้กันรีบวิ่งตามมารดาไปติด ๆ

นางต้องรีบหาทางจัดการตั๋วจำนำก่อนที่เรื่องนี้จะไปถึงหูบิดาเช่นกัน

เพียงพริบตาเดียว ห้องโถงที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและถ้อยคำเหน็บแนมก็เหลือเพียงความเงียบงัน

ซือซือกะพริบตาปริบๆ มองเศษถ้วยชาบนพื้น สลับกับแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่แทบจะวิ่งหนีออกไปจากเรือน

‘อะไรของพวกนางเนี่ย เรียกข้ามาด่ายังไม่ทันข้ามนาที ก็พากันวิ่งป่าราบเหมือนปวดท้องกะทันหัน ตระกูลเจียงนี่มันศูนย์รวมคนพิลึกแท้ๆ’

ติ๊ง! ได้รับแต้มเผือกจากเหตุการณ์ความลับแตก 50 แต้ม

สะสมแต้มรวม 60 แต้ม ขาดอีก 40 แต้มเพื่อปลดล็อกรางวัลขั้นถัดไป

ดวงตาของซือซือพลันเป็นประกาย

“ห้าสิบแต้มเลยหรือ”

นางเผลอพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนรีบเม้มปาก เมื่อเห็นสาวใช้ที่ยืนอยู่ห่างออกไปหันมามอง

แต้มจากสองแม่ลูกมากกว่าชุนหลานตั้งหลายเท่า ดูท่าความลับยิ่งใหญ่ แต้มเผือกที่ได้รับก็ยิ่งมากตามไปด้วย

ซือซือยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

‘ขาดอีกแค่สี่สิบแต้มเอง ถ้าออกไปเดินตลาดสักรอบ เจอคนมีเรื่องเด็ดๆ สักสองสามคน ข้าก็ปลดล็อกรางวัลขั้นถัดไปได้แล้ว’

เมื่อคิดถึงตลาด สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับไม่ใช่ข่าวชาวบ้าน แต่เป็นเป็ดย่างหนังกรอบ หมูสามชั้นย่างหอมๆ ขนมหวาน และอาหารสารพัดอย่างที่ร่างนี้ไม่ได้ลิ้มรสมาหลายวัน

กระเพาะของนางส่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างรู้หน้าที่ ซือซือก้มมองท้องตัวเองแล้วลูบเบาๆ

“รู้แล้ว ๆ จะพาเจ้าไปหาอะไรกินเดี๋ยวนี้”

หลังกลับไปหยิบเงินติดตัวจากเรือนท้ายจวนและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ซือซือก็ออกจากจวนเจียง มุ่งหน้าไปยังตลาดใจกลางเมืองหลวง ตั้งใจจะหาอาหารอร่อยๆ ปลอบประโลมกระเพาะ พร้อมถือโอกาสสแกนหาแต้มเผือกจากผู้คนภายนอกไปด้วย

โดยที่นางไม่รู้เลยว่า บนถนนสายใหญ่ใจกลางเมืองหลวง ขบวนม้าของหน่วยองครักษ์เสื้อแพรผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดกำลังเคลื่อนตัวผ่านฝูงชนมาอย่างเป็นระเบียบ

บุรุษผู้ควบม้านำอยู่เบื้องหน้า สวมอาภรณ์สีดำเข้ม รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายเย็นชาดุจน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบเพียงปรายมองก็ทำให้ผู้คนสองข้างทางพากันหลบสายตา

เขาคือเซียวอี้หราน เจิ้งกั๋วกง แม่ทัพผู้คุมหน่วยองครักษ์เสื้อแพร เจ้าของฉายา ‘พญายมหน้าหยก’

และในอีกไม่กี่อึดใจ บุรุษที่ทั่วทั้งเมืองหลวงไม่มีผู้ใดกล้านินทาต่อหน้า กำลังจะก้าวเข้าสู่รัศมีห้าเมตรของอดีตแอดมินเพจสายเผือกโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศบนถนนสายหลักของเมืองหลวงแคว้นต้าฉินคึกคักจอแจไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเร่ขายสินค้าดังเซ็งแซ่ตลอดสองข้างทาง

เจียงซือซือเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ ในมือถือถุงขนมกุ้ยฮวาหอมกรุ่นที่เพิ่งเจียดเงินตำลึงออกมาซื้อ นางหยิบขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ พลางกวาดสายตามองซ้ายขวาด้วยความตื่นตาตื่นใจ

‘เมืองหลวงโบราณนี่คึกคักดีแท้ มีทั้งของกิน ทั้งผู้คน ช่างเป็นแหล่งกบดานชั้นยอดของนักล่าแต้มเผือกจริงๆ’

ทว่าความครึกครื้นบนท้องถนนพลันชะงักงัน เมื่อเสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังกึกก้องมาแต่ไกล

ฝูงชนที่เคยเดินขวักไขว่ต่างพากันแตกตื่น รีบกุลีกุจอหลบเข้าข้างทางอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงในพริบตา ราวกับมีไอเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งถนน

“หลบเร็วเข้า ขบวนของท่านแม่ทัพเซียวแห่งหน่วยองครักษ์เสื้อแพร” เสียงชาวบ้านคนหนึ่งกระซิบเตือนด้วยความหวาดผวา เพียงได้ยินนามของผู้มาใหม่ ผู้คนที่เดิมก็หลบทางอยู่แล้วยิ่งก้มหน้าต่ำ ไม่มีใครกล้าเงยขึ้นมองตรงๆ

ซือซือที่เกือบหลบไม่ทันถูกฝูงชนเบียดจนต้องไปยืนเกาะเสาไม้หน้าร้านขายผ้า นางชะโงกหน้าออกไปมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น

บนหลังม้าศึกสีดำทมิฬตัวสูงใหญ่ มีบุรุษผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่

เขาสวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท คลุมทับด้วยเสื้อคลุมแพรปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์ รูปร่างสูงสง่า ไหล่กว้าง เอวสอบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดุจรูปสลัก ทว่าดวงตาเรียวยาวคู่นั้นกลับเย็นเยียบ ดุดัน และไร้ประกายอารมณ์ ประหนึ่งพญายมผู้พร้อมพรากวิญญาณคนได้ทุกเมื่อ

บุรุษผู้นี้คือ ‘เซียวอี้หราน’ เจิ้งกั๋วกง แม่ทัพผู้คุมหน่วยองครักษ์เสื้อแพร เจ้าของฉายา ‘พญายมหน้าหยก’ ที่เหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเกรงกลัว

ทันทีที่เห็นเป้าหมายตรงหน้า สัญชาตญาณแอดมินเพจบันเทิงของซือซือก็พลันตื่นตัว

‘เป้าหมายระดับพรีเมียม หน้าตาหล่อเหลา หุ่นแซ่บระดับแปดก๊กขนาดนี้ จะมีข่าวลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่นะ ระบบ สแกนด่วนจี๋’

ติ๊ง! ดำเนินการสแกนเป้าหมายระดับตำนาน เซียวอี้หราน เจิ้งกั๋วกง

ระดับความเผือก 5 ดาวทองคำ ข้อมูลลับระดับสั่นคลอนแผ่นดิน

ข้อมูลลับ 1 ภายนอกดูเคร่งขรึม ดุดัน ฆ่าคนไม่กะพริบตา แต่แท้จริงภายใต้ชุดเกราะเหล็กตัวหนานี้ เขากำลังสวม ‘กางเกงผ้าไหมสีแดงสดปักลายเป็ดแมนดารินคู่รักนำโชค’ เพราะเมื่อเช้าถูกซินแสประจำตระกูลทักว่าวันนี้เป็นวันชง ต้องสวมสีแดงแก้เคล็ดจึงจะรอดพ้นเคราะห์

ข้อมูลลับ 2 เป็นคนกลัวผีเสื้อขั้นรุนแรง หากมีผีเสื้อบินเข้าใกล้ในระยะหนึ่งคืบ จะเผลอปล่อยหมัดชกออกไปตามสัญชาตญาณ

ซือซือที่กำลังเคี้ยวขนมกุ้ยฮวาถึงกับสำลัก นางรีบยกมือปิดปาก ไอเบาๆ อยู่สองสามครั้ง ก่อนเบิกตากว้างมองร่างสูงสง่าบนหลังม้าศึกที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

ระยะห่างลดลงเรื่อย ๆ กระทั่งเข้าสู่รัศมีห้าเมตรของระบบ

เสียงความคิดของซือซือพลันดังขึ้นอย่างชัดเจนในโสตประสาทของเซียวอี้หราน

‘กรี๊ด พญายมหน้าหยกบ้าบออะไรกัน ข้างนอกใส่เกราะดำสุดเท่ แต่ข้างในแอบใส่กางเกงสีแดงแปร๊ดลายเป็ดแมนดารินคู่เนี่ยนะ คนหล่อสายมูเตลูก็มาด้วย กลัววันชงจนต้องพึ่งเป็ดนำโชค แถมยังกลัวผีเสื้อตัวกระจิริดอีก โถ... พ่อแม่ทัพผู้เกรียงไกร น่ารักมุ้งมิ้งจนใจเจ็บจริงๆ พ่อคุณเอ๊ย’

กึก!

เซียวอี้หรานกระตุกบังเหียนอย่างแรง ม้าศึกสีดำทมิฬหยุดลงกะทันหัน สองขาหน้ายกสูงก่อนกระแทกกลับลงพื้น

เหล่าองครักษ์ที่ติดตามมาด้านหลังรีบหยุดม้าตามแทบไม่ทัน ทุกคนต่างมองผู้เป็นนายด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถาม

เซียวอี้หรานชะงักค้างไปทั้งร่าง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทดุจศิลากระตุกเกร็งเล็กน้อย เส้นเลือดบริเวณขมับเต้นตุบ ดวงตาคมกริบเบิกขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนขุ่นเคือง

‘เสียงอันใดกัน สตรีที่ไหนมาพูดเรื่องกางเกงสีแดงของข้า’

เรื่องกางเกงผ้าไหมสีแดงปักลายเป็ดแมนดารินเป็นความลับที่มีเพียงเขากับพ่อบ้านชราผู้จัดเตรียมเสื้อผ้าให้เท่านั้นที่รู้ แม้แต่รองแม่ทัพคนสนิทก็ไม่มีทางล่วงรู้

แล้วเสียงแจ๋วๆ ที่กำลังหัวเราะเยาะเขาอย่างไม่เกรงกลัวความตายนี้มาจากที่ใดกัน

เซียวอี้หรานตวัดสายตาคมกริบกวาดมองไปรอบข้าง รัศมีเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างจนชาวบ้านบริเวณใกล้เคียงพากันตัวสั่น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา