บทที่ 5 ข้าพูดไม่ชัดเจนหรือเจ้าฟังไม่รู้เรื่อง

ผ่านมาหลายวันตั้งแต่ล้มป่วยเพราะพิษไข้และส่งพี่ชายคนรองกลับชายแดนแล้ว วันนี้ไป๋เล่อฉิงจึงถือโอกาสออกจากจวนพร้อมพี่สาวทั้งสามไปยังร้านค้าของมารดา ซึ่งเป็นร้านขายเครื่องประดับอันดับต้น ๆ ของเมืองหลวง

ที่สำคัญร้านนี้ไป๋เล่อฉิงยังเคยหยิบเครื่องประดับ ที่เส้าเหยี่ยนเสียงบอกว่าชื่นชอบมอบให้เขาอย่างง่ายดาย ทั้งที่ความจริงแล้วสิ่งที่นางมอบให้ล้วนไปอยู่กับหลัวอี้หรูทั้งสิ้น

ในวันนี้ไป๋เล่อฉิงเองก็ไม่คาดคิดว่าเส้าเหยี่ยนเสียงจะวิ่งมาหาเรื่องนางทันทีที่ลุกจากเตียงได้ แต่การพูดจาและท่าทางที่เปลี่ยนไปของไป๋เล่อฉิง กลับทำให้เส้าเหยี่ยนเสียงคิดว่าที่นางทำอยู่คือการเรียกร้องความสนใจจากตนเท่านั้น

บรรยากาศภายในร้านเครื่องประดับที่มีลูกค้าเข้ามาเลือกซื้อสินค้าอย่างคึกคัก ไป๋เล่อฉิงที่ช่วยพี่สาวต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มอยู่นั้น ต้องหยุดทุกอย่างลงเมื่อมีเสียงของบุรุษที่นางไม่อยากได้ยินเรียกชื่อของนางดังลั่นไปทั่วร้าน

“ไป๋เล่อฉิง! ไหนเจ้าบอกว่ารักข้าหนักหนา ข้าบาดเจ็บนอนซมรักษาตัวอยู่หลายวัน ส่งคนมาตามเจ้าที่จวนอยู่หลายครั้งเหตุใดถึงได้ใจดำ ไม่แม้แต่จะไปช่วยดูแลข้าสักครั้ง”

ไป๋เฟิงฮวาที่ยืนอยู่ไม่ไกลเร่งเดินเข้ามาหวังจะปกป้องน้องสาวแต่กลับถูกมือบางห้ามเอาไว้เสียก่อน เพราะเรื่องนี้ไป๋เล่อฉิงต้องการลงมือด้วยตนเองมากกว่า

ไป๋เล่อฉิงมองสบตาเส้าเหยี่ยนเสียงอย่างไม่เกรงกลัว และไม่หลงเหลือสายตาที่มองอย่างเทิดทูนเช่นแต่ก่อนอีกแล้ว

“ข้าเป็นคนใจดำหรือ เจ้าบาดเจ็บก็ให้ท่านหมอช่วยรักษา ที่จวนของเจ้าก็มีบ่าวไพร่ตั้งมากมายยังไม่พอให้เรียกใช้อีกรึ ข้าเป็นถึงคุณหนูบุตรสาวขุนนางเหตุใดต้องไปคอยรับใช้เจ้าเหมือนทาสด้วยล่ะ”

“ไป๋เล่อฉิงอย่าให้มันมากเกินไปนักนะ อยากเรียกร้องความสนใจจากข้าก็ให้มันพอดีหน่อย ขืนเจ้ายังทำตัวดื้อด้านอยู่เช่นนี้ข้าจะเลิกสนใจเจ้าแน่”

“ทำไมข้าต้องเรียกร้องความสนใจจากเจ้าด้วย เจ้ามีค่าอันใดให้ข้าต้องประคบประหงมไว้ในกำมือหรือ?” ไป๋เล่อฉิงตอบกลับคล้ายคนเริ่มเบื่อหน่าย

เส้าเหยียนเสียงยังไม่เอะใจกับท่าทางของสตรีตรงหน้า เขายังคิดว่านางต้องยอมถ้าตนเองเริ่มมีโทสะเช่นเดิม “ไป๋เล่อฉิงอย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเจ้าต้องการสิ่งใด เจ้าวิ่งตามข้ามานานเพราะอยากเป็นฮูหยินของข้ามิใช่หรือ หากวันนี้เจ้ายอมคุกเข่าขอโทษข้าจะไม่ถือสาเจ้าก็ได้”

ไป๋เฟิงฮวาได้ยินคำพูดของเส้าเหยี่ยนเสียงก็รู้สึกไม่พอใจที่น้องสาวได้รับการดูถูกต่อหน้าผู้คน

“คุณชายใหญ่เส้ากรุณาให้เกียรติน้องสาวของข้าด้วย ท่านไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งให้น้องสาวของข้าคุกเข่าให้กับท่าน”

ขณะที่ภายในร้านกำลังเกิดการถกเถียงกันอยู่นั้น หลัวอี้หรูที่รู้ว่าเส้าเหยี่ยนเสียงตามมาพบไป๋เล่อฉิง นางก็รีบตามมาเมื่อสาวใช้มารายงานว่าทั้งคู่อยู่ที่ร้านเครื่องประดับ

หลัวอี้หรูมาทันได้ยินที่คนทั้งสองกำลังเถียงกันไปมา จึงแสร้งเข้าไปทักทายไป๋เล่อฉิงและพยายามเกลี้ยกล่อมให้ยอมเส้าเหยียนเสียง แต่นางหารู้ไม่ว่าครั้งนี้คำพูดของตนไม่ได้ผลอีกต่อไป

“เล่อฉิง ๆ เจ้าอยู่ที่ร้านเครื่องประดับนี่เองข้าอุตส่าห์ไปหาเจ้าที่จวน แล้วนี่เกิดอันใดขึ้นอีกเจ้าอย่าโกรธคุณชายใหญ่เส้าเลย ข้าได้ยินว่าเขาถูกคนทำร้ายบาดเจ็บไม่น้อย เจ้าก็สงสารช่วยดูแลเขาเสียหน่อยเถิด...”

ไป๋เล่อฉิงก้มลงมองมือเรียวบางที่เกาะกุมแขนของตนอย่างนึกรังเกียจ และนางก็ปัดมือของหลัวอี้หรูออกอย่างไม่ไยดี

เพียะ! อ๊ะ! “เล่อฉิงนี่เจ้าเป็นอันใดไปเหตุใดถึง...”

“หลัวอี้หรูเจ้าอย่าได้เสแสร้งต่อหน้าข้าอีกเลย เรื่องที่เจ้ากับเส้าเหยี่ยนเสียงแอบมีสัมพันธ์กันข้ารู้หมดแล้ว สหายที่ข้าอุตส่าห์จริงใจคบหามานาน กลับทรยศหักหลังมีอะไรกับบุรุษที่ข้าเคยรัก คนเช่นนี้จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ”

“ละ ละ เล่อฉิงเจ้าพูดอะไรออกมาน่ะ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้นเลยนะเจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

“ใช่ เจ้ากำลังเข้าใจพวกข้าสองคนผิด ต้องมีใครสร้างเรื่องใส่ร้ายข้ากับคุณหนูหลัวเป็นแน่ เจ้าอย่าได้เชื่อคำพูดของคนพวกนั้นเด็ดขาดนะไป๋เล่อฉิง” เส้าเหยี่ยนเสียงเริ่มกระวนกระวายเมื่อไป๋เล่อฉิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จริง เล่อฉิงเรื่องนี้ต้องมีคนอยากให้พวกเราผิดใจกัน เจ้าจะเชื่อคำพูดที่ไม่มีมูลความจริงไม่ได้นะ เจ้าต้องเชื่อข้ากับคุณชายใหญ่เส้าเรื่องที่เจ้าได้ยินเป็นเรื่องโกหกทั้งสิ้น”

ยามนี้ดวงตาของไป๋เล่อฉิงเริ่มแข็งกร้าว เมื่อสองคนช่วยแก้ต่างให้กันและกัน แต่ไป๋เล่อฉิงจะไม่ยอมให้เรื่องมันกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว

“ใส่ร้าย? เข้าใจผิด? พวกเจ้าสองคนคิดว่าข้าเป็นคนโง่ไร้การศึกษาหรืออย่างไร ใช่เมื่อก่อนข้ามองข้ามและไม่ยอมรับฟังคนรอบข้าง เอาแต่คิดว่าพวกเจ้าสองคนสนิทสนมกันเพราะมีข้าเป็นคนสำคัญ

แต่ตอนนี้ข้าตาสว่างมองเห็นความจริงทุกอย่างแล้ว และจะไม่มีวันยอมให้พวกเจ้าสองคนจูงจมูกอีกต่อไป หลัวอี้หรูนับจากนี้ระหว่างเจ้ากับข้ามิใช่สหายกันแล้ว

ส่วนเจ้าเส้าเหยี่ยนเสียงจงฟังที่ข้าจะพูดให้ดี ไป๋เล่อฉิงคนที่เคยวิ่งตามเจ้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้านางได้ตายไปแล้ว ส่วนข้าไป๋เล่อฉิงที่ยืนอยู่ที่นี่จะไม่มีวันชายตามองบุรุษเช่นเจ้า แม้แต่อากาศหายใจก็ไม่อยากใช้ร่วมกับเจ้า”

“ไม่มีทาง ไป๋เล่อฉิงชื่อเสียงของเจ้าถูกผู้คนพูดถึงไปทั่ว หากเจ้าไม่ได้แต่งเข้าจวนตระกูลเส้าจะมีบุรุษหน้าไหนกล้ารับเจ้าเข้าจวนบ้าง วันนี้ข้าจะกลับไปก่อนเจ้าจงคิดทบทวนให้ดีว่าพูดอันใดออกมา หากคิดได้แล้วก็ไปขอโทษข้าที่จวนก็แล้วกัน” เส้าเหยี่ยนเสียงก็ยังไม่ยอมเชื่อสิ่งที่ไป๋เล่อฉิงพูดออกมา

หลัวอี้หรูก็ยังพยายามพูดจาเพื่อชักจูงให้ไป๋เล่อฉิงเปลี่ยนใจและตามไปขอโทษเส้าเหยี่ยนเสีย “เล่อฉิงเจ้าอย่าเพิ่งใจร้อนเลยนะ ข้ารู้ว่าเจ้าน้อยใจคุณชายใหญ่เส้า แต่การที่เจ้าพูดออกมาเช่นนี้จะทำให้คนที่เจ้ารักเสียใจได้นะ”

“นี่...ข้าพูดเสียยืดยาวพวกเจ้าฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือฟังที่ข้าพูดไม่รู้เรื่องกันแน่ ฟังที่ข้าพูดให้ชัด ๆ นะ ข้า...เลิก...รัก...เส้าเหยี่ยนเสียงแล้ว”

“ไป๋เล่อฉิง! /เล่อฉิง!”

“หึ ข้าให้เวลาเจ้าคิดทบทวนไว้ข้าจะมาพบเจ้าใหม่” เส้าเหยี่ยนเสียงยังคงไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยินและกล่าวทิ้งท้าย เพื่อกดดันไป๋เล่อฉิงก่อนจะเดินออกจากร้านเครื่องประดับไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋เล่อฉิงเห็นหลัวอี้หรูหันมองไปมาก็ตัดสินใจไล่นางออกไปอีกคน “เจ้ายังจะยืนอยู่ทำไมอีกรีบตามไปสิ แล้วบอกคนของเจ้าด้วยว่าอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก หากยังคิดเข้าข้างตนเองอยู่เจอกันคราวหน้าข้าไม่เกรงใจแล้วนะ ไสหัวออกไปจากร้านของข้าได้แล้ว”

“เล่อฉิงนี่เจ้า...หึ” หลัวอี้หรูพูดอันใดไม่ออกได้แต่กระฟัดกระเฟียดเดินตามเส้าเหยี่ยนเสียงไปอีกคน

“ขออภัยลูกค้าทุกท่านทำให้เสียเวลากับเรื่องไร้สาระอยู่นาน เชิญพวกท่านเลือกซื้อเครื่องประดับที่ถูกใจต่อได้เลยเจ้าค่ะ เพื่อเป็นการขอโทษวันนี้ลดราคาให้สองส่วนของราคาขาย ใครสนใจก็เข้ามาเลือกซื้อได้มีเพียงวันนี้วันเดียวเท่านั้น”

ไป๋เล่อฉิงตัดสินใจกล่าวกับลูกค้าจนลืมถึงไปว่าข้างกายยังมีพี่สาวอยู่ พอนึกขึ้นได้จึงหันไปยิ้มอ่อนเป็นการขอโทษที่ไม่ได้ปรึกษาพี่สาว แต่ไป๋เฟิงฮวามิได้ตำหนิสิ่งที่น้องสาวได้ทำลงไป การลดราคาสินค้าลงส่วนมิได้ส่งผลกระทบอันใด

“ฉิงเอ๋อร์ทำได้ดีมากแต่ครั้งหน้าหากเส้าเหยี่ยนเสียงมาพบเจ้าอีก พี่เกรงว่าคนเอาแต่ใจเช่นนั้นจะทำร้ายเจ้าน่ะสิ”

“พี่หญิงใหญ่อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ ฉิงเอ๋อร์พอมีวิธีรับมือกับเส้าเหยี่ยนเสียง หากเขาคิดจะทำร้ายฉิงเอ๋อร์มันไม่ง่ายอีกแล้ว”

“ให้มันจริงเถิด เลิกพูดเรื่องนี้แล้วไปช่วยกันดูแลลูกค้าดีกว่านะ”

“เจ้าค่ะพี่หญิงใหญ่”

เมื่อมีคนนำคำพูดของไป๋เล่อฉิงไปพูดต่อ ๆ กันเรื่องลดราคาสินค้า ใครบ้างจะไม่อยากซื้อเครื่องประดับคุณภาพดียามราคาถูกบ้าง ดังนั้นสองพี่น้องจึงต้องต้อนรับลูกค้าที่แน่นร้านจนลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปชั่วขณะ

เพียงแต่เสียงการประกาศเลิกวิ่งตามเส้าเหยี่ยนเสียงของไป๋เล่อฉิงนั้น กลับทำให้หัวใจของโจวเหวินหลงที่อยู่ในห้องส่วนตัวบนชั้นสองของร้านค้าตระกูลโจวถึงกับเต้นไม่เป็นส่ำ เมื่อน้ำเสียงอันไพเราะของนางกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น แม้แต่แววตายังแสดงออกว่าสิ่งที่นางพูดเป็นเรื่องจริง

“ฉิงเอ๋อร์ไว้พี่จะไปพบเจ้าเร็ว ๆ นี้แน่นอน”