เนี่ยฮุ่ยเฟย ดอกไม้ไร้รากที่เบ่งบานอีกครา

เนี่ยฮุ่ยเฟย ดอกไม้ไร้รากที่เบ่งบานอีกครา

last updateLast Updated : 2025-10-08
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
25Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงสาวผู้อาภัพ ที่ทุกคนทอดทิ้งและไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะมีชีวิตอยู่อย่างสมศักดิ์ศรี…” ในวังวนของอดีตที่เต็มไปด้วยเงาแค้นและความลับ เนี่ยฮุ่ยเฟย คุณหนูใหญ่ผู้ถูกเหยียบย่ำ ทั้งจากครอบครัวและโลกที่ไม่เคยเมตตาตื่นขึ้นในร่างใหม่ ด้วยหัวใจที่ไม่ใช่ของหญิงสาวเดิม โชคชะตานำพาให้เธอพบกับ ‘หลิงเซ่าเทียน’ ชายหนุ่มผู้มีอดีตแสนร้าวลึกและความแค้นที่ฝังแน่น เขา…ผู้เฝ้ามองนาง ผู้ที่เลือกจะลุกขึ้นยืน แม้ไม่มีใครยื่นมือมาให้ เมื่อเงามืดแห่งอดีตเริ่มเปิดโปง เมื่อความรักเติบโตขึ้นจากซากปรักหักพังของจิตใจ และเมื่อชีวิตใหม่เริ่มต้นแล้ว นางจะเลือกเช่นไร ?

View More

Chapter 1

ตอนที่1

1

搬新家那天,我媽在家庭群組裡發了張戶型圖。

三房一廳,每間臥室旁邊都標了名字。

主臥爸媽,次臥我哥,陽光最好的朝南房間,寫著"舒舒的房間"。

陶舒的爸爸當年是為了救落水的哥哥淹死的,她成了孤兒後,被我們家接來當親生女兒養了十年。

我把圖片放大又縮小,翻了兩遍,沒找到我的名字。

我問我媽,她愣了一下,像是剛想起還有這件事。

"你不是說以後想考外地的研究所嗎?等你考上就搬走了,到時候空著多浪費。"

"舒舒不一樣,她爸是為了咱家才沒的,她在這個世界上沒別的家了,這間大臥室必須給她留著。"

我哥已經在幫陶舒選窗簾了。

粉色碎花的,她喜歡。

而和我相戀三年的男友裴臨,正把新組裝好的書架搬進她的房間,低聲問她要不要加層隔板放公仔。

我坐在客廳的紙箱上,看著所有人忙忙碌碌。

原來不是他們忘了我。

是他們潛意識裡覺得,為了償還那份恩情,我就理所當然該交出屬於我的一切。

就連我的男朋友,都成了用來補償她的附屬品。

既然在這張設計圖裡沒有我的位置,那我就把這一切徹底讓給他們。

我低頭點開手機,簽了那份去大西北基地、五年不能回家的保密協議。

這一次,我真的要走了,而且再也不回來了。

……

簽完協議的那一瞬間,手指還在抖。

但客廳裡沒有人注意到我。

裴臨從陶舒的房間走出來,額頭上沁著薄汗,順手拿起茶几上的礦泉水灌了兩口。

我叫住他:"裴臨,忙了一下午了,歇一會兒吧。"

他用手背抹了抹嘴,眼睛已經飄向陶舒房間的方向。

"等會兒再說,舒舒那個窗簾桿有點歪,我再去調調。"

水瓶隨手一擱,人又轉身進去了。

路過我的時候,連一個餘光都沒分給我。

三年了。裴臨從來沒有這樣上心地幫我做過任何事。

我搬進大學宿舍那天,五個紙箱全是自己一趟趟扛上六樓的。

他說臨時有事來不了,後來我在陶舒的朋友圈看到,他那天陪她去了遊樂園。

媽媽從廚房探出頭,圍裙都沒來得及繫。

"小念,你就乾坐著呢?去幫舒舒把床單換了,新的四件套在門口袋子裡。"

我看了一眼走廊轉角堆著的那幾箱我的東西,歪歪斜斜擋了半條走道。沒有人幫我搬,也沒有人問往哪裡放。

"媽,我的東西放哪間?"

媽媽用下巴指了指陽台旁一扇窄窄的小門。

"儲藏室先收拾收拾湊合住。又不是沒住過,小時候你不也睡過一陣子?"

小時候那次,是陶舒剛來家裡。

那年哥哥在河邊玩水,腳一滑栽了下去。陶舒的爸爸陶叔叔正好路過,跳下去把哥哥托上了岸,自己卻被暗流捲走了。

是媽媽打電話叫陶叔叔來河邊幫忙看孩子的。

她這輩子都過不去這道坎。

所以陶舒被接進家裡的那天,媽媽抱著她哭了一整個下午,說"以後這就是你的家,誰也不能讓你受委屈"。

然後轉頭對我說,舒舒剛沒了爸爸,讓我把房間讓出來,擠幾天就好。

那個"幾天",變成了整整一年。

如今又來了。

我抱著枕頭和薄被走進儲藏室。

不到四平方公尺,堆滿拖把桶和雜物,一股潮濕的霉味撲面而來。

沒有窗戶,只有一盞裸著燈絲的白熾燈泡嗡嗡地響。

瑜伽墊鋪在水泥地上,就算是床了。

晚上,媽媽叫了一桌外送慶祝喬遷。

烤魚、炸雞、芒果班戟,滿滿一茶几,全是陶舒愛吃的口味。

哥哥給陶舒碗裡夾雞翅,裴臨幫她把烤魚身上的刺挑乾淨。

我安靜地吃完了自己碗裡的白飯。

沒有人注意到我一口菜都沒碰。

吃完後,我起身走進廚房,從櫃子裡翻出一包掛麵,燒了一小鍋水。

媽媽的聲音追了過來:"幹嘛呢?大家都在吃你跑廚房來了?"

"我煮碗麵。"

"一桌子菜你不吃,非要自己另外煮?你讓舒舒怎麼想?她還以為是自己的問題呢!"

我關了火,把麵條倒進垃圾桶。

客廳裡,陶舒不安地探過頭:"姐,你是不是不喜歡吃這些?下次我跟阿姨說點你喜歡的……"

哥哥不耐煩地擺手:"吃個飯都能搞出事來,別理她。"

裴臨什麼都沒說。他只是笑了笑,低頭繼續幫陶舒剝蝦。

那個笑裡沒有任何惡意,卻比任何一句指責都讓我難受。

因為他不是故意忽略我。

他是真的覺得,這件事跟他沒關係。

我回到儲藏室,關上門。

餓。

但沒有東西可以吃了。

躺在瑜伽墊上,手機螢幕還停著那份簽好的保密協議。

白紙黑字,五年服務期,不得擅自離崗。

這份協議是導師親自推薦的。他說憑我的論文和資料能力,整個課題組只有我最合適。

可我沒跟任何人提過。

說了也沒用。在這個家裡,我的專業、我的成績、我做的所有努力,從來不值得被談論。

報到日期:8月15號。

還剩二十三天。

二十三天後,我會從這個家裡徹底消失。

而他們大概要過很久才會發現,這間儲藏室空了。
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
25 Chapters
ตอนที่ 2
ในขณะที่ร่างของเนี่ยฮุ่ยเฟยถูกชักออกจากน้ำ สวมเสื้อผ้าเปียกปอน ร่างบอบบางของนางแนบแน่นกับพื้นเย็นเฉียบ ผมยาวดำขลับกระเซิงเปียกปอนแนบข้างแก้มอย่างน่าสงสาร สองมือวางอยู่แน่นิ่งข้างลำตัว ริมฝีปากขาวซีดยังคงปิดสนิทดั่งไร้ชีวิตทันใดนั้น…“ฮึก…!”เสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างของนางสะดุ้งเฮือกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด น้ำในปอดถูกขับออกมาในพรวดเดียวพร้อมกับลมหายใจที่ขาดหายไปครู่ใหญ่ หญิงสาวกระเสือกกระสนขึ้นนั่ง มือสั่นเทายกขึ้นป้องหน้าอย่างสับสน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปรอบกายอย่างตื่นตระหนกทุกคนรอบข้างอึ้งงันไปชั่วขณะ“ขะ…คุณหนูใหญ่!” สาวใช้คนหนึ่งอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจระคนดีใจนางมองกลับไปด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะหลุบตาลงต่ำอย่างเงียบงันนี่ที่ไหนกัน…? ฉันไม่ตายหรือ…? หรือว่านี่คือ…ชีวิตหลังความตาย?หญิงสาวรู้สึกถึงน้ำหนักของเสื้อผ้าหนักอึ้งที่เปียกโชก ร่างกายอ่อนล้า เจ็บจี๊ดตรงช่วงอกข้างซ้าย ความหนาวเย็นแทรกซึมจนถึงกระดูก แต่นั่นยังไม่น่าประหลาดใจเท่าเสียงอื้ออึงในหัวของนางที่ไม่หยุดกึกก้อง“เนี่ยฮุ่ยเฟย” บุตรสาวผู้ถูกทอดทิ้ง…พลัดตกน้ำ…ตายต่อหน้าพี่ชายต่างมารดา…ความทรงจำไม่ใช่ของเ
Read more
ตอนที่ 3
“เจ้าบอกว่าข้าพลัดตกน้ำ…อย่างนั้นหรือ?” เสียงของเนี่ยฮุ่ยเฟยเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่เฉียบคม ในขณะที่มองตรงไปยังสาวใช้คนสนิทนามว่า “เสี่ยวจู” เด็กสาววัยราวสิบหกผู้เติบโตมากับนางมาตั้งแต่ยังเล็กเสี่ยวจูสะดุ้งเฮือก สีหน้าละล้าละลัง“ขะ…ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ข้าน้อย…ข้าไม่กล้าบอกความจริง…ข้ากลัว…” นางทำท่าจะคุกเข่าเนี่ยฮุ่ยเฟยยื่นมือขึ้นห้ามไว้ สีหน้านิ่งสนิท“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ผิด ข้าเพียงต้องการความจริง ข้าจำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งสายตาของเขา…ที่ยืนมองข้าโดยไม่แม้แต่จะเอื้อมมือมาช่วย” น้ำเสียงของนางแผ่วเบา แต่ทุกถ้อยคำเฉียบคมดังใบมีด“ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เสี่ยวจู เจ้าจงเป็นหูเป็นตาให้ข้า…ฟังทุกคำที่พวกเขาพูด ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องของจวนนี้”เสี่ยวจูเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองคุณหนูของตนด้วยแววตาไม่เชื่อสายตา“คุณหนู ท่าน…ท่านดูไม่เหมือนเดิมเลยเจ้าค่ะ”เนี่ยฮุ่ยเฟยเพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย “เพราะข้าตายไปครั้งหนึ่ง และต่อไป ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ว่า ‘เนี่ยฮุ่ยเฟย’ ที่เขาเคยเหยียบย่ำคนนั้น ได้ตายจากไปแล้วจริง ๆ”อีกสองวันถัดมา ขณะที่อากาศยังเย็นจัดเพราะฝนยามเช้าตกโปรยลงมา กลิ่นหอมของบัวหิมะนึ่งน้ำผึ้งกับยำดอก
Read more
ตอนที่ 4
“ข้าหลิงเซ่าเทียน ขอมอบของขวัญแก่ท่านอาจารย์หลัวในฐานะศิษย์คนหนึ่งในสำนักศึกษาหลวง”“ขอบใจเจ้ามาก เซ่าเทียน “อาจารย์หลัวฉางไท่เอ่ยบอกก่อนจะยื่นมือออกไปผรับของขวัญจากชายหนุ่ม“คุณชายหลิงมาเหนื่อยๆ เชิญนั่งจิบชาด้านนี้เจ้าค่ะ “เสียงหวานอ่อนโยนของเนี่ยเหวินชิง บุตรสาวของฟู่ซื่อเอ่ยขึ้น ขณะเชื้อเชิญชายหนุ่มให้ไปนั่งจิบชาอีกมุมของงานเลี้ยง มีเพียงเนี่ยฮุยเฟยที่ปรายตามองอย่างเรียบเฉย กระทั่งแขกเริ่มทยอยกลับนางถึงได้กลับมาที่เรือนพักของตนเองในปลายยามเซินเมื่อยามซวีมาถึง ฝนตกลงมาอย่างหนัก สายฟ้าแลบสว่างฉับพลันกลางฟ้า ก่อนฟ้าร้องกึกก้องราวจะฉีกเมืองให้ขาดเป็นเสี่ยง หญิงสาวนั่งอยู่ลำพังในห้องตรงหน้ากระจก โดยมีเสี่ยวจูที่คอยช่วยหวีผมให้นางก่อนเข้านอน“คุณหนู ข้าน้อยได้ยินมาว่า คุณชายหลิงมาร่วมงานด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ ““อืม เจ้ารู้จักเขางั้นเหรอ ““ไม่เพียงข้าน้อยที่รู้จักเขาเจ้าค่ะ ทั่วทั้งเมืองคงไม่มีสตรีใดที่ไม่รู้จักเขา อ่อ ยกเว้นท่านนะเจ้าคะคุณหนู “เสี่ยวจูเอ่ยบอกหลังจากช่วยหวีผมให้กับเจ้านายของตนเองเรียบร้อยแล้วเมืองลั่วหลิงในฤดูใบไม้ผลิ แม้ลมเย็นยังพัดพาไอหนาวจากหุบเขา แต่มวลดอกท้อกลับผล
Read more
ตอนที่ 5
หลายวันผ่านไปหลังจากพบกันที่ตลาดเนี่ยฮุ่ยเฟยยังไม่รู้ว่า…ทุกย่างก้าวของนางกำลังถูกจับตาแต่ไม่ใช่ด้วยเจตนาร้ายในค่ำคืนที่อากาศแห้งเย็น เรือนหลังเล็กที่อยู่ปลายสุดของจวนเนี่ยเงียบงัน แสงตะเกียงเล่มเดียวแทบไม่อาจไล่ความหนาวของฤดูใบไม้ผลิได้พอเสื้อผ้าของเนี่ยฮุ่ยเฟยขาดแหว่งที่แขนเสื้อ นอกจากเสี่ยวจูแล้วก็ไม่มีบ่าวรับใช้อีก นางจึงเลือกที่จะทำเอง แม้ว่าจะเย็บผ้าไม่ถนัดนักก็ตามเงาของนางสะท้อนอยู่บนหน้าต่างกระดาษน้ำมัน แสดงถึงร่างบางที่พยายามเย็บปะเสื้อผ้าเงียบ ๆ ใต้แสงตะเกียงหากแต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ มีเงาหนึ่งยืนอยู่บนหลังคาเรือนในความมืดมิดนานนับชั่วยามหลิงเซ่าเทียนยืนกอดอก จ้องมองแสงไฟในเรือนน้อยนั้นไม่วางตาไม่ใช่เพราะเขาอยากสอดรู้ไม่ใช่เพราะเขารู้สึกเวทนา แต่เพราะเนี่ยฮุ่ยเฟยนั้น…แม้จะอยู่เพียงลำพัง ทว่าในแววตาของนางไม่เคยอ้อนวอนสิ่งใดจากโลกเหมือนกับมารดาของนางเขาเหลือบมองไปทางทิศตะวันตกของจวน ที่เรือนฮูหยินรองและพี่น้องต่างแม่พักอยู่มีเสียงหัวเราะจากงานเลี้ยงหลุดลอดมาเบา ๆ หลิงเซ่าเทียนหันหลังจากหลังคาเรือน และหายตัวไปในความมืดยามราตรีแสงอรุณลอดม่านกระดาษสีนวลในเรือนของเนี่ยฮุ
Read more
ตอนที่ 6
เมื่อหลิงเซ่าเทียนนำเนี่ยฮุ่ยเฟยเข้าไป ทันทีที่เห็นว่าเขามาเยือน หลงจู้แซ่หลงก็รีบออกมาตอบรับเขาทันทีและทำความเคารพอย่างไม่ปิดบัง“นายท่าน ห้องชั้นบนจัดเตรียมไว้แล้วขอรับ”เนี่ยฮุ่ยเฟยเหลือบมองเขา“…นายท่าน?”หลิงเซ่าเทียนไม่ตอบตรง ๆ เพียงแย้มยิ้มมุมปาก “ข้ากับสหายร่วมกันเปิดที่นี่ เพื่อไว้เป็นที่พักสายตาเวลาวุ่นวาย”ห้องชั้นสองที่เขาพาขึ้นไป เงียบสงบ เหมาะแก่การพูดคุยบานหน้าต่างเปิดออกเห็นวิวตลาดบางส่วน แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านโปร่ง ทำให้ห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศผ่อนคลายเสี่ยวเอ้อเข้ามาวางกาน้ำชาและขนมแห้งเบา ๆ บนโต๊ะ ก่อนจะรีบออกจากห้องไปหลิงเซ่าเทียนรินชาด้วยตนเอง ก่อนยื่นถ้วยให้ฮุ่ยเฟยอย่างสุภาพ “ลองชิมดูสิ ชาจื่อฮวา (เก๊กฮวยสีม่วง) นี้ส่งตรงจากแคว้นหนานหลิง ช่วยบรรเทาอาการใจสั่น”นางรับถ้วยชาไว้ไอน้ำอุ่นลอยจากถ้วยดินเผา กลิ่นหอมจาง ๆ ของกลีบดอกไม้ทำให้นางเผลอสูดลมหายใจลึกหลิงเซ่าเทียนมองนางเงียบๆ ขณะจิบชาไปด้วยก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “ข้าเอง…ก็เคยกลับไปที่เรือนหลังนั้น ในวันที่มันไม่ใช่ของข้าอีกแล้ว “เนี่ยฮุ่ยเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาเขาวินาทีนั้นนางเพิ่งรู้ว่า คนผู้นี้…ก็ไม่ต่างจากตน พวกเข
Read more
ตอนที่ 7
แม้ในตรอกแคบ ๆ ที่พ่อค้ารายย่อยตั้งร้านขายน้ำสมุนไพร น้ำเสียงของลูกค้ากลับดังเป็นพิเศษ“ จริงสิ มีคนแอบได้ยินว่าคนในโรงเตี๊ยมเห็นคุณหนูใหญ่ยิ้มให้บุรุษเนี่ย ‘ยิ้มให้บุรุษ’ ด้วยนะ!”“อ๊า! ยิ้มงั้นหรือ? โอ้ย นั่นมัน… ชัดเจนแล้วว่าไม่ใช่เพียงดื่มชา” เสียงหัวเราะขบขันอีกระลอกดังขึ้นขณะที่อีกฟากหนึ่ง มีหญิงชราผู้หนึ่งนั่งขายของแห้งอยู่ริมฟุตบาท สีหน้าหม่นหมอง ถอนหายใจพลางเอ่ยกับบุตรสาวที่นั่งปอกหัวไชเท้าอยู่ข้างกัน“เสียดายจริง…เป็นถึงบุตรสาวของฮูหยินเอกแท้ ๆ แต่น่าสงสารนะ ไม่มีใครคอยดูแล ก็คงเผลอไผลตามวัย…”เสียงสนทนาต่ำ ๆ ของชายหนุ่มสองสามคนผุดขึ้นกลางบรรยากาศเงียบสงบหน้าร้านเครื่องประดับกลางตลาด“เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องคุณหนูเนี่ย?”“น่าเสียดายนัก ข้าเคยได้ยินว่านางเป็นคนเงียบขรึม เรียบร้อย แต่นี่กลับทำเรื่องที่ไม่ควรเสียแล้ว…”“หากข่าวเป็นจริง นางคงยากจะหาคู่ที่มีชาติตระกูลยอมรับได้อีก”“ข้าได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าเมิ่ง เคยคิดสู่ขอให้นางแต่งเป็นสะใภ้รอง ตระกูล ด้วยนะตอนนี้คงถอนใจไปถึงสามลมหายใจแล้วกระมัง”ข่าวลือเหล่านี้แพร่กระจายราวหมอกควันมิใช่ด้วยเสียงตะโกน แต่ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เสียงหัว
Read more
ตอนที่ 8
ยามสาย แสงแดดอ่อนลอดผ่านม่านโปร่งที่ไหวตามลม ภายในเรือนของ “ฟู่ซื่อ” กลิ่นธูปหอมอบอวล ปะปนกับกลิ่นชาดอกเหมยหญิงผู้ครองตำแหน่ง “ฮูหยินเอกคนปัจจุบัน” นั่งประณีตอยู่บนอาสนะไม้ลายกลีบบัวงดงามดุจสตรีผู้สูงศักดิ์ หากแต่ในแววตากลับมีเงาของความไม่พอใจแฝงอยู่สาวใช้ที่ไว้ใจได้ “ชุนผิง” เดินเข้ามาคุกเข่าแล้วก้มหน้ารายงานเบา ๆ“อูหยินเจ้าคะ…บ่าวกลับจากตลาดแล้ว แต่…เรื่องที่สั่งเกี่ยวกับคุณหนูใหญ่…”ฟู่ซื่อเอียงศีรษะเล็กน้อย “ว่าอย่างไร? คนในตลาดว่าอะไรบ้าง”“…ขออภัยเจ้าค่ะ ไม่มีใครกล่าวถึงอีกเลย”มือที่กำลังถือถ้วยชาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะวางลงช้า ๆ“ไม่มีเลย? หมายความว่าอย่างไร…”“เมื่อคืนตลาดปิดเร็วกว่าปกติหลายร้าน แม่ค้าบางคนที่เคยพูดถึงข่าวลือเรื่องคุณหนูใหญ่ ก็เงียบ ไม่กล้ากล่าวแม้คำเดียว แม้บ่าวจะลองจงใจถามนำเรื่อง ก็ถูกปฏิเสธ หรือไม่ก็ถูกเมินค่ะ”ฟู่ซื่อขมวดคิ้ว เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงต่ำ“แปลก…ข้าคิดว่าอย่างน้อยพวกชาวบ้านคงไม่หยุดพูดกันเร็วถึงเพียงนี้ หรือว่าผู้ใด…เข้าแทรกแซง?”“ชุนผิง เจ้าเคยได้ยินชื่อของผู้ใดที่มีผู้คนกล่าวถึงในตลาดเร็ว ๆ นี้บ้างหรือไม่?”ชุนผิงเงยหน้าช้า ๆ คล้ายล
Read more
ตอนที่ 9
เนี่ยฮุ่ยเฟยหยุดอยู่หน้าร้านหนึ่งมองแผ่นป้ายไม้ที่จางไปตามกาลเวลาร้านนั้นคือ “ร้านผ้าเมฆา” ร้านผ้าที่เคยเป็นของมารดาตนเนี่ยฮุ่ยเฟยมองป้ายร้านอยู่นาน ดวงตาที่ปกติแน่วแน่นั้นสั่นระริกเพียงครู่ จากนั้นจึงหันหลังเดินต่อ โดยมุ่งหน้าไปยังตรอกด้านหลังตลาด จากนั้นซูอวี้ก้เดินตามนางไปซูอี้มองซ้ายขวาอย่างระมัดระวังตรอกนี้เป็นทางเชื่อมระหว่างตลาดกับโรงเตี๊ยมเมิ่งหลิ่วชุนจังหวะที่นางแทรกตัวเข้าไป ทันใดนั้น…เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง เร็ว และมั่นคงจนผิดสังเกตซูอี้ขมวดคิ้ว รีบหมุนตัวกลับกลับพบเพียงบุรุษในชุดดำ สวมหมวกบังหน้า เดินสวนผ่านเธอไปเงียบ ๆ แต่สัมผัสบางอย่างไม่ถูกต้องกลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ กับแรงกดดันจากแววตาผู้ผ่านไปนั้นทำให้หลังของซูอี้เย็นวาบหลิงเซ่าเทียนยืนมองออกไปจากหน้าต่างเขาสวมเสื้อคลุมสีเข้ม ผ้าคาดเอวหรูหราแต่ไม่อวดอ้างในมือนั้นถือพัดไม้ไผ่ปักชื่อ ‘เมิ่งหลิ่วชุน’ อย่างอ่อนช้อย ข้างหลังเขา คือชายวัยกลางคนในชุดทหารปลอมตัว “จินซาน” อดีตองครักษ์ประจำตระกูลหลิง“สาวใช้นั่นใช่คนของฟู่ซื่อหรือไม่?” หลิงเซ่าเทียนถามโดยไม่หันกลับมา“ใช่ขอรับ ข้าสืบพบว่าเรียกชื่อว่าซูอี้ สนิทกับฮู
Read more
ตอนที่ 10
เนี่ยฮุ่ยเฟยสบตาเขานางเห็นแววจริงใจในดวงตานั้นแต่ก็ยังไม่ละความระแวดระวัง  “ข้าไม่เข้าใจ…เหตุใดท่านจึงต้องช่วยเหลือข้า”  หลิงเซ่าเทียนวางถ้วยชาลงเงียบไปนาน ก่อนตอบช้า ๆ  “ในสายตาคนนอก เจ้าอาจเป็นเพียงคุณหนูตกอับของจวนตระกูลเนี่ย แต่ข้า…เห็นเจ้ายืนหยัดด้วยตัวเองมาตลอด ไม่แม้แต่จะยอมจำนนต่อโชคชะตา” เสียงเขาชะงักเล็กน้อยก่อนพูดคำที่ทำให้นางแทบลืมหายใจ  “และที่สำคัญ…ข้าเป็นหนี้คนผู้หนึ่ง ซึ่งเกี่ยวพันกับท่าน”  ดวงตาของฮุ่ยเฟยเบิกขึ้น “หนี้? ท่านหมายถึงใครกัน…”  หลิงเซ่าเทียนสบตานางใบหน้าเขาเคร่งขรึมแต่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยน  “ฮูหยินเอกแห่งตระกูลเนี่ย มารดาของเจ้า”  มือที่ถือถ้วยชากระชับแน่นขึ้นเล็กน้อยหัวใจเต้นถี่…คล้ายกลัวความจริงที่รออยู่เบื้องหน้านางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เสียงที่เปล่งออกมาแม้เบา แต่ชัดเจนและมั่นคง  “ท่านแม่ของข้า นางเกี่ยวข้องอะไรกับท่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status