บทที่ 6 เจ้าต้องแต่งไป๋เล่อฉิงเข้าจวนให้เร็วที่สุด

โจวเหวินหลงที่เพิ่งจะดีใจจากการได้ยินคำพูดของไป๋เล่อฉิงได้ไม่นาน เจิ้งอู่ก็นำข่าวดีเข้ามารายงานให้เขาได้ทราบอีกครั้ง

“นายน้อยมีคนของเราส่งข่าวเรื่องสินค้าตระกูลเส้ามาแล้วขอรับ”

“ว่าอย่างไร”

“เรียนนายน้อยขบวนสินค้าของตระกูลเส้าถูกคนของเราสกัดไว้ได้หลายเส้นทาง และทำตามคำสั่งของท่านอย่างเข้มงวด คาดว่าอีกไม่เกินสองชั่วยามข่าวคงมาถึงจวนตระกูลเส้าแล้วขอรับ”

“อืม ดีมากสั่งการลงไปตกรางวัลให้ทุกคน”

“ขอรับนายน้อย”

ขณะนั้นเองซวี่ไห่ก็โพล่งถึงเรื่องที่อาจส่งผลกระทบถึงไป๋เล่อฉิง และนั่นทำให้ตัวของซวี่ไห่ต้องถูกส่งไปคอยติดตามเส้าเหยี่ยนเสียง

“เอ่อ นายน้อยขอรับการค้าของตระกูลเส้าครั้งนี้ใช้เงินไปไม่น้อย ในเมื่อสูญเสียเงินทองจำนวนมากเสนาบดีเส้าจะไม่คิดหาเงินมาเติมคลังในจวน อย่างการเร่งให้บุตรชายรีบแต่งงานกับคุณหนูสี่ไป๋หรือขอรับ?”

“หึ เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้คนอย่างเส้าเหยี่ยนเสียงทำได้สำเร็จงั้นหรือ ไหน ๆ เจ้าก็พูดถึงเรื่องนี้เช่นนั้นเจ้าคอยจับตาดูเส้าเหยี่ยนเสียง ว่าหลังจากนี้คิดวางแผนทำอันใดกับฉิงเอ๋อร์ของข้าหรือไม่”

“นายน้อยจะให้บ่าวเริ่มลงมือตั้งแต่วันนี้เลยหรือไม่ขอรับ...”

“คำสั่งของข้าควรจะชักช้าหรือลงมือทันทีล่ะซวี่ไห่...”

น้ำเสียงที่เคร่งขรึมของโจวเหวินหลงทำเอาซวี่ไห่ตัวแข็งทื่อ เมื่อนึกได้ว่าเจ้านายของตนไม่เคยพูดล้อเล่นไม่ว่าเรื่องอันใดก็ตาม

“แหะ ๆ ๆ บ่าวจะพยายามอย่างสุดความสามารถและจะรายงานให้นายน้อยทราบอย่างต่อเนื่องขอรับ”

“ดี เจ้ารีบตามไปที่จวนตระกูลเส้าเถิด”

“บ่าวทราบแล้วขอรับ”

โจวเหวินหลงอยู่ตรวจบัญชีที่ร้านค้าต่อเพียงไม่นานก็กลับจวน เนื่องจากน้องชายของเขาอย่างโจวฉีหมิงส่งข่าวมาว่า จะเดินทางถึงจวนในปลายยามเว่ยของวันนี้ เขาต้องกลับไปรอรับและตรวจสอบหลักฐานที่จะมอบให้กับสหาย

ทางด้านเส้าเหยี่ยนเสียงที่ถูกไป๋เล่อฉิงป่าวประกาศว่าเลิกสนใจตนเองต่อหน้าผู้คนมากมาย หลังจากออกจากร้านเครื่องประดับตระกูลไป๋ก็ตรงกลับจวน โดยไม่สนใจว่าหลัวอี้หรูจะตามมาหรือไม่ เพราะยามนี้เขาอยากอยู่ตามลำพังมากกว่าให้ใครมารบกวน

ส่วนหลัวอี้หรูเมื่อเห็นว่าเส้าเหยี่ยนเสียงกำลังอารมณ์ไม่ดี และนางก็วิ่งตามเขาไม่ทันจึงหันหลังกลับจวนของตนไปเช่นกัน

“ฮึ่ย ไป๋เล่อฉิงนะไป๋เล่อฉิงเจ้าทำแผนการของข้าพังไม่มีชิ้นดี จิวเมี่ยวอย่าลืมกำชับบ่าวที่ซื้อตัวไว้หากมีเรื่องอะไรให้รีบมารายงานทันที”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ภายในห้องตำราของเสนาบดีเส้าที่กลับจากวังหลวง ก็กำลังฟังคนสนิทของตนรายงานเรื่องราวที่ถูกพูดถึงเกี่ยวกับบุตรชายคนโต เสนาบดีเส้าคิดไม่ต่างจากบุตรชายว่าไป๋เล่อฉิงก็แค่เรียกร้องความสนใจ เพราะอยากให้บุตรชายของตนไปสู่ขอหมั้นหมายนางโดยเร็วเท่านั้น

จนกระทั่งเกือบถึงสองชั่วยามอย่างที่เจิงอู่พูดไว้ พ่อบ้านเส้าก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพบเจ้านายด้วยสีหน้าแตกตื่น และเกรงโทสะที่เสนาบดีเส้าจะแสดงออกมายามได้ยินข่าวที่ตนนำมารายงาน

แฮ่ก ๆ ๆ “นายท่าน ๆ แย่แล้วเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ”

“เกิดเรื่องใหญ่อันใดกันพ่อบ้านถึงได้ส่งเสียงดังตั้งแต่ยังมาไม่ถึงห้องตำราของข้า”

ฟู่ “นายท่านเรื่องใหญ่ที่บ่าวพูดถึงก็คือขบวนสินค้าที่กำลังมุ่งหน้ามาเมืองหลวง ถูกกลุ่มคนสกัดไว้และเผาทำลายทั้งหมด ครั้งนี้ไม่มีสินค้ามาเติมให้กับร้านค้าแล้วขอรับ”

พรึบ! “เจ้าพูดว่าสินค้าของผู้ใดถูกเผานะพ่อบ้านเส้า!”

“ขบวนสินค้าที่นายท่านกับฮูหยินสั่งซื้อจากต่างแคว้นและจากหัวเมืองใหญ่ ๆ ในแคว้นขอรับ”

เสนาบดีเส้าเกิดอาการเคร่งเครียดขึ้นมาทันใด เมื่อได้ยินอย่างชัดเจนว่าสินค้าของตนถูกทำลายทั้งหมด “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอันใดกัน หากไม่มีสินค้าพวกนั้นมาต่อยอดก็เท่ากับว่าข้าเสียเงินหลายหมื่นตำลึงไปเปล่า ๆ น่ะสิ แล้วคนของเราไม่มีใครจับตัวคนลงมือได้เลยหรือพ่อบ้านเส้า”

“เราจะทำอย่างไรดีขอรับ เงินในคลังของจวนคงไม่พอหากจะสั่งซื้อสินค้าครั้งใหม่ ยังมีค่าใช้จ่ายประจำวันของคนในจวนอีกนะขอรับนายท่าน” พ่อบ้านเส้าอยากพูดเหลือเกินว่าเงินที่เหลืออยู่คงพอให้ใช้ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน

เสนาบดีเส้านั่งลงบนเก้าอี้อย่างคนหมดแรง เนื่องจากอีกสองเดือนตนต้องส่งเงินนับหมื่นตำลึงให้กับองค์ชายรอง แต่กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้นเสียได้ ความสิ้นหวังที่เพิ่งปะทุกลับมอดลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเสนาบดีเส้าคิดแผนการบางอย่างจึงสั่งให้พ่อบ้านเส้าไปตามบุตรชายคนโตมาพบโดยด่วน

“หึ ข้ารู้แล้วว่าจะหาทางออกให้กับเรื่องนี้ได้อย่างไร พ่อบ้านเส้าเจ้าไปตามเสียงเอ๋อร์มาพบข้าที่นี่อย่าได้ชักช้า”

“ขอรับนายท่านบ่าวจะไปตามคุณชายใหญ่เดี๋ยวนี้”

พ่อบ้านเส้ารับวิ่งไปที่เรือนของเส้าเหยี่ยนเสียง และถ่ายทอดคำสั่งของเสนาบดีเส้าว่าต้องการพบ เส้าเหยี่ยนเสียงที่อารมณ์ไม่ดีจึงต้องปรับเปลี่ยนอารมณ์ของตนเพื่อไปพบบิดาตามคำสั่ง

“ท่านพ่อต้องการพบข้าหรือขอรับ”

“มาแล้วหรือเจ้านั่งลงก่อนพ่อมีเรื่องอยากถามเจ้าสักหน่อย”

“ท่านพ่ออยากถามเกี่ยวกับอันใดก็ถามมาเถิดขอรับ”

เสนาบดีเส้าเห็นท่าทางบุตรชายคล้ายกำลังอารมณ์ไม่ดี จึงได้เริ่มถามอย่างจริงจังไม่มีอ้อมค้อมแต่อย่างใด

“ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับคุณหนูสี่ไป๋ไปถึงไหนแล้วล่ะ”

“ก่อนหน้านางพยายามตามติดและเอาใจข้าทุกอย่าง แต่วันนี้ตอนที่ข้าไปพบนางที่ร้านเครื่องประดับ นางกลับไล่ข้าเหมือนหมูเหมือนสุนัข ทั้งยังประกาศกร้าวว่าจะไม่ทำเหมือนเดิมอีกแล้ว ข้าคิดว่าที่นางทำเช่นนี้คงต้องการเรียกร้องความสนใจจากข้าอยู่ขอรับ”

“อืม สตรีอย่างคุณหนูสี่ไป๋ที่เป็นบุตรสาวคนสุดท้อง นางย่อมเอาแต่ใจบ้างเจ้าไม่ควรละเลยนางบ่อยเกินไป เพราะพ่อคิดว่าถึงเวลาที่เจ้าต้องทำให้นางเอ่ยปาก ขอให้เจ้านำสินสอดไปสู่ขอหมั้นหมายนางโดยเร็ว”

เส้าเหยี่ยนเสียงขมวดคิ้วมุ่นยามได้ยินบิดาพูดถึงไป๋เล่อฉิง และเกิดสงสัยว่าเหตุใดบิดาถึงอยากทำให้นางพูดถึงเรื่องการแต่งงานโดยเร็ว

“ท่านพ่อท่านไม่เคยเร่งเร้าข้าให้แต่งงานกับไป๋เล่อฉิงมาก่อน เกิดเรื่องอันใดกันแน่ท่านถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาขอรับ”

“ใช่เกิดเรื่องใหญ่ที่ต้องใช้ประโยชน์จากตระกูลไป๋แล้ว เพราะขบวนสินค้ามากมายที่กำลังเดินทางมายังเมืองหลวง ถูกคนลึกลับขัดขวางและเผาทำลายสินค้าทั้งหมด ซึ่งมันทำให้เงินจำนวนหลายหมื่นตำลึงหายวับไปกับตา เจ้าเข้าใจความหมายของพ่อหรือไม่เสียงเอ๋อร์”

“นี่มัน! หมายความว่าพวกเราเหลือเงินทองเพียงหยิบมือเท่านั้น และมันคงไม่เพียงพอกับคนในตระกูลใช่หรือไม่ท่านพ่อ”

“เจ้าพูดถูกแล้ว ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรก็ตามเจ้าต้องแต่งงานกับนางให้เร็วที่สุด จะด้วยวิธีใสสะอาดหรือแผนการที่จะทำให้ได้ตัวนางมา ขอเพียงเจ้าทำได้สำเร็จพวกเราจะมีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดมือแน่”

เส้าเหยี่ยนเสียงฟังมาถึงตรงจุดนี้เขาใคร่ครวญกับสิ่งที่ไป๋เล่อฉิงเพิ่งพูดตอกหน้าเขา หากต้องการให้สำเร็จโดยเร็วย่อมต้องใช้วิธีสกปรกสักหน่อย จากนั้นค่อยปลอบใจนางให้ยอมตกปากรับคำก็มิใช่เรื่องยาก

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ ท่านวางใจวางเถิดไม่เกินเจ็ดวันไป๋เล่อฉิงต้องเป็นฮูหยินของข้าอย่างแน่นอนขอรับ”

“ดีมาก หากเจ้าต้องการใช้คนก็บอกกับเหมิงปู้ก็แล้วกัน เจ้ากลับไปวางแผนให้ดีอย่าได้เกิดข้อผิดพลาดจนเป็นเรื่องใหญ่เด็ดขาด”

“ข้าทราบแล้วท่านพ่อเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะขอรับ”

“ไปเถิด”

เสนาบดีเส้าถอนหายใจประหนึ่งได้ยกภูเขาออกจากอก เมื่อบุตรชายคนโตรับปากว่าสามารถจัดการเรื่องนี้ได้ เพียงแต่ทั้งสองไม่รู้ว่าการสนทนาเกี่ยวกับไป๋เล่อฉิงนั้น มีซวีไห่ที่ตามเส้าเหยี่ยนเสียงมาได้ยินเรื่องทั้งหมดเต็มสองหู

‘ไม่นึกว่านายน้อยจะคาดการณ์ได้แม่นยำเช่นนี้ รอให้รู้แผนการทั้งหมดเสียก่อนค่อยกลับไปรายงานนายน้อยก็แล้วกัน’