เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

last updateHuling Na-update : 2026-03-03
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
42Mga Kabanata
3.6Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ระตีตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยยุคเกือบจะดีแล้วแต่ทำไมครอบครัวของเธอยังคงยังยากจนพ่อแม่ที่ทำงานอย่างหนักในแปลงนารวมยังต้องโดนครอบครัวลุงใหญ่เอาเปรียบนี้มันยุคไหนแล้วฉันคนนี้จะไม่ยอมก้มหัวให้คนเลว

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

The moon hung low and swollen over the sacred clearing, silver light pouring across the white stone altar like liquid blessing. Pine smoke and crushed moonflowers drifted on the night air. Every wolf of the Blackthorn Pack stood in a perfect crescent, their eyes bright with anticipation. Tonight their future Luna would be bound.

I stood at the center of it all, barefoot on cool stone, heart hammering so hard I felt it in my throat. The ceremonial gown clung to my body like water ivory silk that skimmed the soft curve of my stomach where our child already slept. Three months. Still small enough that most of the pack did not know, but I felt every flutter, every quiet miracle.

Alpha Bonen waited for me at the far end of the altar. Tall. Broad-shouldered. Dark hair falling across his forehead the way it always did when he was trying to look composed. The mating mark he had given me three months ago pulsed warm against the side of my neck. I touched it without thinking, smiling so wide my cheeks ached.

“I am so excited today,” I whispered to my best friend Lira as she adjusted the final flower in my hair. “Our bonding ceremony with my alpha… and I’m carrying his child.”

Lira’s eyes shone. “You look like the moon herself chose you, Chloe. He’s going to lose his mind when he sees you.”

I laughed, soft and breathless. “He already did once. Tonight he gets to keep me forever.”

The elder’s voice rose, deep and resonant. “Chloe of the Draken line, step forward. Claim your place beside your Alpha.”

I walked. Every step felt like flying. The pack parted for me. Hands brushed my arms in blessing. Someone began the old mating song..low, aching, beautiful. I kept my eyes on Bonen the entire time. He watched me the way a man watches the only thing that has ever mattered to him. Or so I believed.

I reached him. His fingers closed around mine. Warm. Steady. Mine.

“You are breathtaking,” he murmured, just for me.

“I love you,” I answered, voice shaking with joy. “I’ve loved you since the first night you smiled at me across the training field.”

His thumb stroked the back of my hand. “And now the whole world will know you belong to me.”

The elder lifted the ceremonial blade. Silver light caught on the edge. “Blood of the Alpha. Blood of the Luna. Bound under the full moon until death..”

The first scream tore the night apart.

It came from the eastern treeline high, wet, wrong. Then another. Then a dozen. Shadows exploded from the forest. Rogue wolves, eyes glowing sickly yellow, bodies scarred and wild. They crashed into the outer circle of our pack like a black wave.

Chaos.

Howls of rage and terror mixed with the wet sound of teeth meeting flesh. Torches toppled. Flames licked across dry grass. The sacred altar became a battlefield in the span of three heartbeats.

Bonen’s hand left mine. His Alpha command roared through the clearing. “Protect the Luna! Form ranks!”

I spun, searching for Lira. She was already shifting, fur rippling over her skin. Someone shoved me hard from behind. I stumbled, caught myself on the edge of the stone.

“Chloe—run!” my father’s beta shouted. Then a rogue tore out his throat.

Blood sprayed warm across my cheek.

I ran.

The gown tangled around my legs. I ripped the skirt higher and forced my body forward. Behind me the pack was fighting for its life. I heard Bonen’s roar deep, furious, the sound that used to make me feel safe. I tried to turn back toward him.

A rogue slammed into me from the side. We hit the ground hard. Dirt filled my mouth. Claws scraped across my shoulder, tearing silk and skin. Pain flared white-hot. I drove my knee up, shifted just enough for my own claws to punch through the rogue’s stomach. Hot blood poured over my hand. The body went limp.

I scrambled up and kept running.

Trees blurred past. Branches whipped my face. The child in my womb gave a sharp, frightened kick. I pressed a hand over the small swell and whispered, “I’ve got you. Mommy’s got you.”

The path narrowed. I knew these woods. I had run them since I was a pup. But tonight every familiar turn felt like a trap. Rogues howled behind me closer, closer. One lunged from the left. I ducked, rolled, came up swinging. My claws caught its muzzle. It yelped and staggered.

I didn’t stop.

My lungs burned. Blood dripped down my arm, sticky and hot. The mating mark on my neck throbbed like an open wound. Where was Bonen? Why hadn’t he found me yet?

The trees thinned. Moonlight flooded a rocky outcrop. I burst into the open and skidded to a stop.

Dead end.

A cliff dropped away at my feet, the river far below roaring like a living thing. Sheer rock on both sides. Nowhere left to run.

I spun, chest heaving.

They came out of the trees one by one. Six rogues. Eyes gleaming. Lips peeled back from yellow teeth. And behind them.

Bonen.

Relief hit so hard my knees almost gave out.

“Alpha..” My voice cracked. “Thank the Moon. They’re everywhere. The pack..”

He didn’t move toward me. He simply stood there, arms folded, watching.

Then my cousin Astrid stepped out from behind him.

She wore black fighting leathers instead of ceremonial white. Her smile was the same one she had worn at every family dinner when she thought no one was looking sharp, secret, satisfied.

“Well, well, darling,” she said, voice dripping honey and poison. “Why is she still alive? The pack is already burning. Dead. Or soon will be.”

The words didn’t make sense at first. They floated in the air like smoke.

I looked at Bonen. “Alpha… what does she mean? Are you with them?”

His face changed. The warmth I had lived on for three years drained away like water through cracked earth. What remained was cold. Bored. Cruel.

“Chloe,” he said, almost gently. “I am fed up with your pathetic face. I’ll stop pretending now. My Luna will be only Astrid. And no one else.”

The ground tilted.

“Why?” The word tore out of me. “Why, Alpha? Why did you do this to me? I am carrying your child..”

Astrid laughed. The sound was bright and ugly. “Do you know that night you slept with a stranger? Not Bonen.”

I stared at her. “What?”

Bonen stepped closer, circling me the way a cat circles something already dying. “I did not touch you, Chloe. The one who took your virginity was a random guy I picked up at the barn. I just… endured you. Because you are the daughter of Alpha Draken. Now your pack has fallen. I do not need you anymore.”

He walked toward me. Slow. Deliberate. Every step drove the knife deeper.

“I never loved you,” he said. “Not even once. I despise you. I only ever wanted your power. That’s all. That bastard in your belly isn’t mine. I only have Astrid my future Luna. Not you, a dirty as hell.”

I backed away. My bare feet found the crumbling edge of the cliff. Small stones skittered into the dark and vanished.

“I love you so much,” I whispered. Tears blurred the world. “I treated you with all my heart… and this is how you repay me? So that night… it wasn’t you? Have you ever loved me, Bonen? Even once? Tell me. Please, Alpha why did you make me believe that you loved me? Why did you pretend that night something happened between us? Why, Bonen? Of all people… why did you betray me?!”

“I never loved you even once, Chloe.” His voice was flat. Final. “I despise every soft, desperate inch of you. I despise your closeness and your kiss!”

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
42 Kabanata
บทที่ 1
ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัวตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้
Magbasa pa
บทที่ 2
หลังจากส่งพ่อแม่พี่ชายออกจากบ้านไปทำงานในแปลงนารวม ด้วยความปวดใจกับการเป็นอยู่ของครอบครัวนี้บ้านดินผสมไม้พ่อกับพี่ใหญ่ซ่อมแซมเพื่อให้แข็งแรงเพื่อครอบครัวได้อยู่อาศัยตอนโดนไล่ออกจากบ้านใหญ่เห้อ เราจะหารายได้จากไหนดีนะระตีคิดในใจเธอเดินไปหลังบ้านล้างถ้วยจานคว่ำเอาไว้มองไปด้านหลังบ้าน มีพื้นที่ด้านหลังให้ปลูกผักกินได้มีคอกไก่แต่ยังไม่ทันออกไข่ได้เพราะพึ่งจะโตยังไม่เต็มที่มีไก่สองตัว เจาเย่วอันมองสำรวจที่ดินด้านหลังของบ้านมีผักแคระแกร่น ก่อนจะเดินตามทางซึ่งมีรอยเท้าเดินไปด้านหลัง เจาเย่วอันจึงเดินไปให้สุดทางเพราะเธออยากจะรู้ว่ามันมีอะไรบ้างถ้าเดินออกไปทางหลังบ้าน มีรั้วไม้เก่าๆแต่ก็มีการร่องรอยซ่อมตรงไหนผุพังคงจะเป็นพี่ใหญ่กับพ่อที่ซ่อมตอนย้ายมาเมื่อห้าเดือนก่อน แต่ตอนนี้พ่อต้องใช้ไม้ค้ำประคองไปทำงานในโรงเรือนส่วนกลางเพราะอยากให้มีคะแนนทำงานช่วยภรรยากับลูกแม้ขาจะยังไม่หายดี เจ็บปวดเพียใดพ่อยังอยากไปทำงานให้ได้คะแนนเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆทำให้เจาเย่วอันปวดใจแทนพ่อของเจ้าของร่างนี้ พื้นที่ด้านหลังเป็นป่าเพราะบ้านนั้นห่างคนอื่นๆมากเหมือนสวนของตากับยายนั้นห่างจากคนในหมู่บ้านออกมาอืมเป็นแบบน
Magbasa pa
บทที่ 3
"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ""อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก" เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้ !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไ
Magbasa pa
บทที่ 4
เจาเฉียวว่านรีบเดินกลับบ้านก่อนสามีกับลูกชายพอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านได้กลิ่นอาหารโชยออกมาถึงด้านนอกเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ลูกสาวทำอาหารแล้วได้อะไรมาทำถึงได้หอมขนาดนี้"อันเอ๋อร์แม่กลับมาแล้วลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงแม่เรียก แม่กลับมาถึงบ้านแล้วเจาเย่วอันรีบเดินมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้แม่ทันที"แม่หนูหายดีแล้วค่ะทำไมแม่มาคนเดียวล่ะคะพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนถึงไม่กลับมาพร้อมกันคะ""พ่อกับพี่ของลูกเดินตามหลังแม่มาแม่เป็นห่วงอันเอ๋อร์กลัวว่าลูกจะไข้ขึ้นอีกแม่จึงเดินล่วงหน้ามาก่อน แม่ได้กลิ่นอาหารลูกทำอะไรกินเหรอมีอะไรให้ลูกทำในบ้านเราไม่มีอะไรนอกจากแป้งกับข้าวเหลือไม่มากแล้วนะ""อ้อวันนี้หนูขึ้นเขาไปหาหน่อไม้มาแกงกับได้ไข่ไก่ป่ามายี่สิบฟองเลยค่ะแม่ แล้วยังมีผักป่าตั้งหลายอย่างแม่มาเหนื่อยๆไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะค่ะ เรื่องอาหารต่อไปให้หนูเป็นคนทำให้ทุกคนในบ้านทานนะคะหนูไปทำงานกลางแจ้งไม่ได้ แต่หนูไปตัดหญ้าให้หมูแล้วขอขึ้นบนเขาไปหาของป่านะคะแม่ วันนี้หน่อไม้ในดงไผ่เยอะมากเลยค่ะหนูจะไปหามานึ่งเอาไว้กินหน้าหนาวที่จะถึงอีกไม่กี่เดือน ฝนตกเมื่อสามอาทิตย์ก่อนทำให้ตอนนี้บนเขามีผักมีเห็ดขึ้นมาให้หาก
Magbasa pa
บทที่ 5
"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้""มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก" มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ""มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง""ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกม
Magbasa pa
บทที่ 6
ในคืนนั้นทุกคนในครอบครัวเจานอนในมิติของลูกสาวคนละห้องอากาศเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวไม่แออัดพร้อมปลดล็อคความกังกลทุกอย่าง เรื่องอาหารการกินของคนในครอบครัว ทำให้ทุกคนหลับสบายฝันดีตื่นมาช่วยกันเก็บผักมาทำอาหารแถมมีเครื่องดื่มร้อนๆให้คนละแก้วพร้อมขนมและผลไม้ให้ได้กินคู่กาแฟ โอวัลตินสำหรับแม่คือลูกสาวนั้นชงทุกอย่างให้ลองชิมดูแม่ชอบโอวัลตินมากกว่ากาแฟหลังจากทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะออกมาจากในมิติของลูกสาวพร้อมอาหารใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมไปทำงานแปลงนาในส่วนรวม ยาในตู้ยาประจำบ้านมียาแก้ปวดแก้อักเสบมีทุกยาเลย สำหรับใช้ในยามฉุกเฉินเจาเย่วอันให้พ่อทานยาแก้ปวดแก้อักเสบไปดูก่อนถ้าของในนี้คือสิ่งวิเศษเธอขอให้พ่อหายจากขาเจ็บปวด กระดูกต่อกันเธอล้างแผลทายาพันผ้าให้พ่อใหม่หมดทุกอย่างรวมถึงเลือกเสื้อผ้าสีทึบกับหมวกออกมาให้สำหรับทุกคนให้ได้ใส่ มีน้ำดื่มสะอาดใส่กระบอกให้คนละอัน "จะพอดื่มไหมคะพ่อแม่พี่ใหญ่หนูว่าเอากระติกน้ำเก่าใบนี้ใส่ไปด้วยดีไหมคะทุกคนจะได้อิ่มตอนทำงานดื่มน้ำเย็นจะได้สดชื่น""พ่อว่าเอาใบนั้นน่าจะพอดีเพราะมีคนละกระบอกใส่น้ำแล้วไม่ต้องใหม่มากมันจะเป็นที่สงสัยของชาวบ้านกับบ้านใหญ่ อย่าลืมว่
Magbasa pa
บทที่ 7
"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน "หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ" นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปา
Magbasa pa
บทที่ 8
"หึก็เพราะมันไม่ใช่ลูกของฉันยังไงล่ะมันคือลูกน้องสาวของตาเฒ่าจางฉีมันคลอดได้สามเดือนก็ตายฉันกับตาแก่จางไปงานฝั่งศพมันแล้วพามันกลับมาบ้านด้วยจากอีกมลฑล ฉันไปเกือบปีถึงกลับมาพวกแกเลยคิดว่าเป็นลูกของฉัน บุญหัวแกเท่าไรแล้วที่ฉันยอมเลี้ยงแกมาไอ้เด็กอักตัญญู""หยุดได้แล้วยายแก่เพราะแกได้ค่าเลี้ยงดูจากน้องสาวฉันมาหลายพันหยวนแกจึงยอมรับหลาฉันมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้เพราะฉันอ่อนแอไม่เคยห้ามปรามแกถึงได้ใจทำร้ายหลานฉันมาหลายปี ต่อไปพวกเธอไม่ต้องมาแสดงความกตัญญูกับพวกเราแล้วพ่อขอโทษนะเจาจื่อฟานเพราะว่าลูกยังเล็กต้องมีคนดูแลแต่พ่อกับไม่เคยปกป้องลูกเลย""ขอบคุณครับพ่อกับความจริงในวันนี้มันจะทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกผิดภายในใจว่าจะเลือกครอบครัวกับแม่ ในเมื่อตลอดเวลาแม่ได้ค่าเลี้ยงดูจากแม่จริงๆของผมไปแล้วและผมเองก็ตอบแทนครอบครัวแม่มายี่สิบกว่าปีหรือตั้งแต่ผมจำความได้ ต่อจากนี้ถือว่าเราขาดกันไม่ว่าจะยากดีมีจนจะไม่เข้ามาวุ่นวาย อ้างสิทธิ์อะไรจากครอบครัวของผมได้ทั้งนั้น ในเมื่อแม่เป็นคนสอนให้ผมเห็นแก่ตัวเองนะครับ" เจาจื่อฟานพูดออกมาให้ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานให้ด้วย"ได้พวกเราชาวบ้านทุกคนจะเป็นพยานให้ครอบครัวของพว
Magbasa pa
บทที่ 9
สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ""อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน""ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบ
Magbasa pa
บทที่ 10
ตัดมาทางฝั่งสองหนุ่มตอนนี้ลงทำงานในแปลงงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง เจาเย่หลงบอกเพื่อนให้รอเขาตรงต้นไม้ใหญ่จะไปเอาปิ่นโตอาหารแล้วประคองพ่อมาทานข้าวด้วยทีเดียว"จะดีเหรอฉันว่าเราไปหาคุณลุงดีกว่านะจะได้ไม่ต้องให้พ่อของนายเดินกลับไปมาเราขาดีต้องเดินไปหาท่านสิถึงจะถูก"ซงเฟยหลงบอกเพื่อน "อืมเอาแบบนั้นก็ได้แต่ฉันกลัวพ่อจะลำบากใจจึงคิดว่าแยกออกมาทานเองไกลหน่อยก็จะดีจนลืมไปว่าพ่อฉันยังเดินไม่สะดวก""ไม่เป็นไรฉันรู้ว่านายคงคิดมากเรื่องเมื่อเช้านี้ก็หนักพอสมควร""อือแต่มันกับทำให้ฉันโล่งใจเพราะได้หลุดพุ้นจากบ้านใหญ่และฉันรู้สึกดีกับพ่อที่ไม่มีสายเลือดของยายแก่จางสือ เพราะตลอดเวลายี่สิบปีตั้งแต่ฉันเกิดมาพ่อกับแม่ยอมมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมว่าย่าถึงไม่รักพวกเราเลยนอกจากลุงใหญ่คือพ่อผิดตลอดต้องยอมย่าทุกอย่าง ฉันสงสารน้องเล็กมากเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอมากพออยู่แล้วโดนด่าทำโทษเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน แต่วันนี้ฉันโคตรจะดีใจน้องเล็กได้ระบายมันออกมาจนหมดแล้วจบทุกอย่างใครจะมองว่าน้องสาวฉันอกตัญญูฉันไม่สนใจ เพราะไม่มีใครมารับรู้เรื่องในครอบครัวของฉันเท่าตัวของตัวเราว่าโดนกดข่มเหงมาตลอด
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status