เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

last update最終更新日 : 2026-03-03
言語: Thai
goodnovel12goodnovel
評価が足りません
42チャプター
3.6Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

นางเอกเก่ง

ทําฟาร์ม/ปลูกผัก/ทำสวน

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ดื้อรั้น

สวย

ยากจน

ข้ามเวลาไปอดีต

ระบบ

พื้นที่พิเศษ

ระตีตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยยุคเกือบจะดีแล้วแต่ทำไมครอบครัวของเธอยังคงยังยากจนพ่อแม่ที่ทำงานอย่างหนักในแปลงนารวมยังต้องโดนครอบครัวลุงใหญ่เอาเปรียบนี้มันยุคไหนแล้วฉันคนนี้จะไม่ยอมก้มหัวให้คนเลว

もっと見る

第1話

บทที่ 1

“I’m sorry, Emma, but I can’t marry you.”

The words hurt more than the slap that echoed in the restaurant.

For a moment, I stood stunned at the center of the expensive restaurant, staring at the man who had been my world for the past three years as if I had never seen him before.

Daniel barely reacted to what had just happened.

Leaning back in his seat, wearing an elegant suit and sipping his wine, he looked calmly at the people who had just stared.

His lips formed a smile, but there was no tenderness or affection in his eyes.

“Do you have any idea what you’ve done?”

I clenched my fists, trying to stop myself from shaking.

Several people in the restaurant had already turned around to look at us.

My face was burning with shame.

“What did you say?” I whispered.

Daniel sighed in response.

“I said I can’t marry you”.

“Daniel, our wedding is in two weeks”.

“So what?”

I could hardly believe what I was hearing.

“But you proposed to me, you met my parents, we picked the venue, sent the invitations”.

Daniel looked at me with an expressionless face.

“I know”.

“But Daniel, how could you do this to me?”

“Emma,” he said, finally fixing his gaze on me, “do you have any idea who I am?”

I was taken aback by the sharpness in his voice.

“What are you talking about?”

Daniel took a sip of wine and looked around the restaurant.

“I’m talking about the fact that I don’t want to marry you”.

“I've met someone else.”

A terrible feeling gripped my chest.

Another woman?

“And who is she?” I asked, my voice trembling.

Before Daniel could respond, a familiar feminine voice spoke from behind my shoulder.

“Me”.

I turned around and saw Sophia Williams, Daniel’s boss’s daughter, in an elegant black dress, her dark hair cascading down her back in loose curls, and a beautiful diamond necklace shining around her neck.

She came up to our table and casually took Daniel’s hand.

He didn’t pull away, and, looking at Sophia with a charming smile, he said something that broke my heart.

I had tried so hard to earn that smile, but she had acquired it for free.

“Is this your girlfriend?” Sophia asked, looking me up and down.

Daniel nodded.

“I see now why you couldn’t get rid of her”.

I clenched my fists so hard that my nails dug into my palms.

“What is that supposed to mean?”

Daniel stood up.

“Emma, I beg you, don’t make a scene”.

“I am not making a scene,” I snapped.

“You invited a woman to our engagement dinner to tell me off, and you think I am making a scene?”

Several guests turned around and started staring.

Daniel fixed his dark eyes on me.

“I never wanted to marry you”.

“What?”

“You were convenient, and that’s it”.

“I can't face everyone.”

The words struck me like a knife.

“Convenient?”

“I loved you,” I said.

“Did you?” he asked.

“I told you that I love you”.

“You said it, and I believed you”.

A terrible emptiness gnawed at my insides.

Three years of sacrifices, devotion, and love had all been for nothing.

I swallowed the lump in my throat.

“Did you borrow money from me?”

His face changed.

“I’ll pay you back.”

“When?”

“Soon”.

“Excuse me,” Sophia said, squeezing Daniel’s hand.

“We should go now”.

He nodded and, turning to look at me for the last time, said, “I’m sorry.”

“No, you are not.”

He did not respond.

He turned around and walked out with Sophia, leaving me all alone in the center of the restaurant.

After they were gone, my legs gave out, and I gripped the table to steady myself.

My phone was ringing, but I ignored it until it stopped.

It was my mother, and, as usual, she had twenty-three unanswered calls.

When I finally silenced the phone and opened the text, my blood ran cold.

Mom: The wedding planner called. Why does Daniel not answer his phone?

Of course, the wedding planner. My guests. The invitations. The parents. All the things I had planned for the wedding in two weeks were now meaningless to me because I did not have the groom.

I stepped out of the restaurant, unwilling to see my mother yet, and entered the nearest café.

“Can I get you something?” the waitress asked.

“Coffee.”

“Any particular kind?”

“Doesn’t matter”,

“Coming right up.”

As the waitress turned around, I buried my face in my palms and tried to gather my thoughts.

Once again, my phone went off, and, with a heavy heart, I answered.

“Hello, Mom”.

“Emma, where are you? Why doesn't Daniel answer his phone? The wedding planner said something was wrong.”

“What happened?” I whispered.

“He broke up with you.”

“What?”

“He found someone else.”

“Who?”

“Sophia Williams.”

My mother inhaled sharply.

“Come home.”

“But you haven't even met me.”Your father already knows.”

“What?”

“Daniel’s parents told him. They said there is something else you should know.”

I sat up straight.

“What did they say?”

“My father’s company is in trouble.”

“What does that have to do with us?”

The waitress brought me the coffee, and I absentmindedly stirred it.

“Everything,” she said.

“My father borrowed twenty million from the Williams family, and it was supposed to be repaid after the wedding.”

I looked at the table in disbelief.

“So, the wedding was part of the deal?”

“Yes,”

My heart pounded in my chest.

“Mom, are you telling me that my father’s company will go bankrupt because Daniel’s parents are liars?”

“The Williams family has given them a month to pay back the loan. If they do not, they will take over the company.”

I felt as if I would faint.

My father’s company was his life. It provided jobs for people. It was also the source of our family’s wealth, including the big house where I lived.

All of it was in jeopardy, simply because Daniel had lost interest in me after three years of our relationship.

“I’ll come home,” I whispered.

After hanging up, I took the wedding invitation from my bag.

Emma Carter & Daniel Hayes.

I crumpled the paper in my hand.

Why should I waste my life on a man who didn’t want me anymore?

A crazy idea suddenly occurred to me, of which I could not immediately rid myself.

Perhaps I could get married anyway.

Not to Daniel, but to someone else.

Maybe a husband for rent could solve all my problems.

Without another word, I opened my phone and started searching.

How to find a husband.

I immediately deleted the query from the search engine because it sounded too desperate.

Then I began typing something else.

Fake husband for hire

The search results made my cheeks burn, and I almost closed the tab.

A strange ad caught my eye.

NEED A HUSBAND FOR A TEMPORARY MARRIAGE?

After clicking on the link, I was taken to a website offering to provide a husband for a temporary marriage.

At first, it seemed crazy, but the deeper I scrolled, the more I wanted it.

After all, it could solve many of our problems.

I needed someone who would sit next to me at the wedding, talk to Sophia’s parents, and disappear after three months.

I filled out my personal information, marital status, the reason for getting married, the length of the marriage, and the conditions under which I was willing to get married.

When the page asked for a budget, I hesitated for a moment, looked at the phone number, and entered an amount that would be enough to pay off the debts to the Williams family.

As I clicked SUBMIT, the screen went blank.

I laughed and stared at the phone and was about to joke that I had gone completely insane when my phone buzzed.

Unknown Number: Your application has been received.

Another notification appeared.

Unknown Number: The candidate is available.

My heart pounded in my chest.

Me: Who is he?

After a short pause, the unknown number responded.

Unknown Number: Alexander Black.

I furrowed my eyebrows.

The name was familiar to me; in fact, I had seen the man in passing.

I immediately searched him on G****e.

My hands shook as I scrolled down the page.

Alexander Black.

A thirty-two-year-old billionaire and the owner of the largest private investment company in the country.

He was known for being one of the worst womenizers in the city.

As I looked at the photos of this man, renowned for his arrogance and aggression, I felt a wave of disappointment sweep over me.

“This has to be some kind of mistake,” I muttered.

The phone rang again, and I hesitantly answered the call.

“Hello?” I said.

“Emma Carter?” A familiar voice asked.

“Who is this?”

“This is Alexander Black.”

My heart stopped.

The billionaire was calling me.

“I’ve read your application,” he said.

“And what do you think?” I asked.

“I’ll accept.”

I was stunned.

“You will accept what?”

“I will be your temporary husband.”

“But you haven't even met me.”I don’t need to.”

His voice was calm, emotionless.

“I have one condition.”

“What condition?”

“You should not fall in love with me.”

I was stunned; I was sure I heard wrong.

“Excuse me?” I asked.

“I said that I do not want you to fall in love with me.”

I leaned closer to the phone.

“Mr. Black, the last thing I want is to fall in love with you.”

There was a long pause, and I thought I heard a sigh on the other end of the line.

“That’s good.”

“When can we meet?” I asked.

“Tonight.”

“Where?”

He gave me the address of one of the city’s most luxurious hotels.

“I’ll be there,” I said and hung up.

After I had finished the call, I still could not believe what had just happened.

I did not know this man, but he was about to become my husband.

In two weeks, I would walk down the aisle, not with the man of my dreams, but with a stranger who had agreed to this bizarre marriage solely for money.

Nevertheless, if my parents wanted me to return home, I would do that.

But what would I do about the wedding?

I had no groom, and my future was uncertain.

If Daniel Hayes wanted to ruin my life, I would show him what it meant to cross me by walking down the aisle with Alexander Black.

The billionaire who had just agreed to be my temporary husband for three months.

He was not perfect, but he was rich, and that was good enough for me.

Little did I know that this decision would change my life forever, and not because Alexander Black was an arrogant billionaire who had purchased my temporary companionship.

He was much more than that.

Because Alexander Black had already known who I was long before he agreed to become my husband.

And now, he was going to tell me why.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
42 チャプター
บทที่ 1
ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัวตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้
続きを読む
บทที่ 2
หลังจากส่งพ่อแม่พี่ชายออกจากบ้านไปทำงานในแปลงนารวม ด้วยความปวดใจกับการเป็นอยู่ของครอบครัวนี้บ้านดินผสมไม้พ่อกับพี่ใหญ่ซ่อมแซมเพื่อให้แข็งแรงเพื่อครอบครัวได้อยู่อาศัยตอนโดนไล่ออกจากบ้านใหญ่เห้อ เราจะหารายได้จากไหนดีนะระตีคิดในใจเธอเดินไปหลังบ้านล้างถ้วยจานคว่ำเอาไว้มองไปด้านหลังบ้าน มีพื้นที่ด้านหลังให้ปลูกผักกินได้มีคอกไก่แต่ยังไม่ทันออกไข่ได้เพราะพึ่งจะโตยังไม่เต็มที่มีไก่สองตัว เจาเย่วอันมองสำรวจที่ดินด้านหลังของบ้านมีผักแคระแกร่น ก่อนจะเดินตามทางซึ่งมีรอยเท้าเดินไปด้านหลัง เจาเย่วอันจึงเดินไปให้สุดทางเพราะเธออยากจะรู้ว่ามันมีอะไรบ้างถ้าเดินออกไปทางหลังบ้าน มีรั้วไม้เก่าๆแต่ก็มีการร่องรอยซ่อมตรงไหนผุพังคงจะเป็นพี่ใหญ่กับพ่อที่ซ่อมตอนย้ายมาเมื่อห้าเดือนก่อน แต่ตอนนี้พ่อต้องใช้ไม้ค้ำประคองไปทำงานในโรงเรือนส่วนกลางเพราะอยากให้มีคะแนนทำงานช่วยภรรยากับลูกแม้ขาจะยังไม่หายดี เจ็บปวดเพียใดพ่อยังอยากไปทำงานให้ได้คะแนนเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆทำให้เจาเย่วอันปวดใจแทนพ่อของเจ้าของร่างนี้ พื้นที่ด้านหลังเป็นป่าเพราะบ้านนั้นห่างคนอื่นๆมากเหมือนสวนของตากับยายนั้นห่างจากคนในหมู่บ้านออกมาอืมเป็นแบบน
続きを読む
บทที่ 3
"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ""อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก" เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้ !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไ
続きを読む
บทที่ 4
เจาเฉียวว่านรีบเดินกลับบ้านก่อนสามีกับลูกชายพอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านได้กลิ่นอาหารโชยออกมาถึงด้านนอกเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ลูกสาวทำอาหารแล้วได้อะไรมาทำถึงได้หอมขนาดนี้"อันเอ๋อร์แม่กลับมาแล้วลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงแม่เรียก แม่กลับมาถึงบ้านแล้วเจาเย่วอันรีบเดินมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้แม่ทันที"แม่หนูหายดีแล้วค่ะทำไมแม่มาคนเดียวล่ะคะพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนถึงไม่กลับมาพร้อมกันคะ""พ่อกับพี่ของลูกเดินตามหลังแม่มาแม่เป็นห่วงอันเอ๋อร์กลัวว่าลูกจะไข้ขึ้นอีกแม่จึงเดินล่วงหน้ามาก่อน แม่ได้กลิ่นอาหารลูกทำอะไรกินเหรอมีอะไรให้ลูกทำในบ้านเราไม่มีอะไรนอกจากแป้งกับข้าวเหลือไม่มากแล้วนะ""อ้อวันนี้หนูขึ้นเขาไปหาหน่อไม้มาแกงกับได้ไข่ไก่ป่ามายี่สิบฟองเลยค่ะแม่ แล้วยังมีผักป่าตั้งหลายอย่างแม่มาเหนื่อยๆไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะค่ะ เรื่องอาหารต่อไปให้หนูเป็นคนทำให้ทุกคนในบ้านทานนะคะหนูไปทำงานกลางแจ้งไม่ได้ แต่หนูไปตัดหญ้าให้หมูแล้วขอขึ้นบนเขาไปหาของป่านะคะแม่ วันนี้หน่อไม้ในดงไผ่เยอะมากเลยค่ะหนูจะไปหามานึ่งเอาไว้กินหน้าหนาวที่จะถึงอีกไม่กี่เดือน ฝนตกเมื่อสามอาทิตย์ก่อนทำให้ตอนนี้บนเขามีผักมีเห็ดขึ้นมาให้หาก
続きを読む
บทที่ 5
"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้""มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก" มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ""มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง""ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกม
続きを読む
บทที่ 6
ในคืนนั้นทุกคนในครอบครัวเจานอนในมิติของลูกสาวคนละห้องอากาศเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวไม่แออัดพร้อมปลดล็อคความกังกลทุกอย่าง เรื่องอาหารการกินของคนในครอบครัว ทำให้ทุกคนหลับสบายฝันดีตื่นมาช่วยกันเก็บผักมาทำอาหารแถมมีเครื่องดื่มร้อนๆให้คนละแก้วพร้อมขนมและผลไม้ให้ได้กินคู่กาแฟ โอวัลตินสำหรับแม่คือลูกสาวนั้นชงทุกอย่างให้ลองชิมดูแม่ชอบโอวัลตินมากกว่ากาแฟหลังจากทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะออกมาจากในมิติของลูกสาวพร้อมอาหารใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมไปทำงานแปลงนาในส่วนรวม ยาในตู้ยาประจำบ้านมียาแก้ปวดแก้อักเสบมีทุกยาเลย สำหรับใช้ในยามฉุกเฉินเจาเย่วอันให้พ่อทานยาแก้ปวดแก้อักเสบไปดูก่อนถ้าของในนี้คือสิ่งวิเศษเธอขอให้พ่อหายจากขาเจ็บปวด กระดูกต่อกันเธอล้างแผลทายาพันผ้าให้พ่อใหม่หมดทุกอย่างรวมถึงเลือกเสื้อผ้าสีทึบกับหมวกออกมาให้สำหรับทุกคนให้ได้ใส่ มีน้ำดื่มสะอาดใส่กระบอกให้คนละอัน "จะพอดื่มไหมคะพ่อแม่พี่ใหญ่หนูว่าเอากระติกน้ำเก่าใบนี้ใส่ไปด้วยดีไหมคะทุกคนจะได้อิ่มตอนทำงานดื่มน้ำเย็นจะได้สดชื่น""พ่อว่าเอาใบนั้นน่าจะพอดีเพราะมีคนละกระบอกใส่น้ำแล้วไม่ต้องใหม่มากมันจะเป็นที่สงสัยของชาวบ้านกับบ้านใหญ่ อย่าลืมว่
続きを読む
บทที่ 7
"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน "หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ" นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปา
続きを読む
บทที่ 8
"หึก็เพราะมันไม่ใช่ลูกของฉันยังไงล่ะมันคือลูกน้องสาวของตาเฒ่าจางฉีมันคลอดได้สามเดือนก็ตายฉันกับตาแก่จางไปงานฝั่งศพมันแล้วพามันกลับมาบ้านด้วยจากอีกมลฑล ฉันไปเกือบปีถึงกลับมาพวกแกเลยคิดว่าเป็นลูกของฉัน บุญหัวแกเท่าไรแล้วที่ฉันยอมเลี้ยงแกมาไอ้เด็กอักตัญญู""หยุดได้แล้วยายแก่เพราะแกได้ค่าเลี้ยงดูจากน้องสาวฉันมาหลายพันหยวนแกจึงยอมรับหลาฉันมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้เพราะฉันอ่อนแอไม่เคยห้ามปรามแกถึงได้ใจทำร้ายหลานฉันมาหลายปี ต่อไปพวกเธอไม่ต้องมาแสดงความกตัญญูกับพวกเราแล้วพ่อขอโทษนะเจาจื่อฟานเพราะว่าลูกยังเล็กต้องมีคนดูแลแต่พ่อกับไม่เคยปกป้องลูกเลย""ขอบคุณครับพ่อกับความจริงในวันนี้มันจะทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกผิดภายในใจว่าจะเลือกครอบครัวกับแม่ ในเมื่อตลอดเวลาแม่ได้ค่าเลี้ยงดูจากแม่จริงๆของผมไปแล้วและผมเองก็ตอบแทนครอบครัวแม่มายี่สิบกว่าปีหรือตั้งแต่ผมจำความได้ ต่อจากนี้ถือว่าเราขาดกันไม่ว่าจะยากดีมีจนจะไม่เข้ามาวุ่นวาย อ้างสิทธิ์อะไรจากครอบครัวของผมได้ทั้งนั้น ในเมื่อแม่เป็นคนสอนให้ผมเห็นแก่ตัวเองนะครับ" เจาจื่อฟานพูดออกมาให้ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานให้ด้วย"ได้พวกเราชาวบ้านทุกคนจะเป็นพยานให้ครอบครัวของพว
続きを読む
บทที่ 9
สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ""อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน""ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบ
続きを読む
บทที่ 10
ตัดมาทางฝั่งสองหนุ่มตอนนี้ลงทำงานในแปลงงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง เจาเย่หลงบอกเพื่อนให้รอเขาตรงต้นไม้ใหญ่จะไปเอาปิ่นโตอาหารแล้วประคองพ่อมาทานข้าวด้วยทีเดียว"จะดีเหรอฉันว่าเราไปหาคุณลุงดีกว่านะจะได้ไม่ต้องให้พ่อของนายเดินกลับไปมาเราขาดีต้องเดินไปหาท่านสิถึงจะถูก"ซงเฟยหลงบอกเพื่อน "อืมเอาแบบนั้นก็ได้แต่ฉันกลัวพ่อจะลำบากใจจึงคิดว่าแยกออกมาทานเองไกลหน่อยก็จะดีจนลืมไปว่าพ่อฉันยังเดินไม่สะดวก""ไม่เป็นไรฉันรู้ว่านายคงคิดมากเรื่องเมื่อเช้านี้ก็หนักพอสมควร""อือแต่มันกับทำให้ฉันโล่งใจเพราะได้หลุดพุ้นจากบ้านใหญ่และฉันรู้สึกดีกับพ่อที่ไม่มีสายเลือดของยายแก่จางสือ เพราะตลอดเวลายี่สิบปีตั้งแต่ฉันเกิดมาพ่อกับแม่ยอมมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมว่าย่าถึงไม่รักพวกเราเลยนอกจากลุงใหญ่คือพ่อผิดตลอดต้องยอมย่าทุกอย่าง ฉันสงสารน้องเล็กมากเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอมากพออยู่แล้วโดนด่าทำโทษเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน แต่วันนี้ฉันโคตรจะดีใจน้องเล็กได้ระบายมันออกมาจนหมดแล้วจบทุกอย่างใครจะมองว่าน้องสาวฉันอกตัญญูฉันไม่สนใจ เพราะไม่มีใครมารับรู้เรื่องในครอบครัวของฉันเท่าตัวของตัวเราว่าโดนกดข่มเหงมาตลอด
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status