เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ  นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน

  เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้

 จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัว

ตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้แม่คอยเช็ดตัวดูแลให้ในบ้านแต่เพราะร่างกายนี้อ่อนแอจึงจากไปในตอนกลางคืนทุกคนในบ้านจึงไม่รู้ว่ามีการสวมร่างนี้แทนลูกสาวของตัวเอง

อืมนี้มันกี่โมงแล้วนะ ทั้งมันอยู่ใกล้ปีจะแบ่งไร่นาให้ชาวบ้านทำกินกันเองแล้วอีกหน่อยการค้าจะเปิดเสรีแล้วถ้าคิดตามความทรงจำของสาวน้อยคนนี้ อดทนรออีกไม่นานชาวบ้านจะเลิกทำงานในแปลงนารวมกันแล้ว ในหมู่บ้านยังมียุวปัญญาชนจากในเมืองหลวงมาทำงานอีกหลายคน  ทุกคนต่างเจอกับความลำบากแต่ก็ยังดีในหมู่บ้านนี้มีหัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนซื่อสัตย์ จิตใจดีมากคนหนึ่งจึงทำให้คนในหมู่บ้านพึ่งพาอาศัยได้ถ้าโดนเอาเปรียบจากการทำงาน

"อันเอ๋อร์ลูกมีอาการไข้หายดีแล้วหรือถึงเดินออกมาจากในห้อง"

เสียงมารดาร้องถามบุตรสาวคนเล็กซึ่งอ่อนแอมาตั้งแต่เด็กเพราะความยากจนลำบากแถมได้กินอาหารอย่างอดๆอยากๆมาตั้งแต่ครอบครัวยังอาศัยรวมกันอยู่ในบ้านใหญ่ปู่ย่ามาตั้งแต่เกิด จนเมื่อห้าเดือนก่อนบิดาขึ้นเขาไปหาของกินมาให้ลูกเมียตกเขาจนทำให้ขาหัก

ครอบครัวใหญ่จึงไล่ออกจากบ้านใหญ่เพราะไม่อยากเสียเงินค่าหมอให้ลูกชายคนเล็ก แถมยังตัดขาดอย่างไม่ใยดีแต่ต้องส่งอาหารให้บ้านใหญ่เพื่อแสดงความกตัญญู พวกเขาได้ส่วนแบ่งมาจากบ้านใหญ่น้อยนิดคงจะอยู่ไม่ถึงหน้าแบ่งอาหารจากส่วนกลางของหมู่บ้าน แต่พ่อกับแม่ต้องกล้ำกลืนความลำเอียงจากพ่อแม่พาลูกชายกับลูกสาวกลับมาบ้านของแม่ ซึ่งยากจนมากตายายเสียชีวิตเพราะโรคระบาดไปนานแล้ว พ่อของเจาเย่วอันสงสารแม่มากตอนนั้นพ่อจึงยอมขัดใจย่าแต่งแม่เข้าบ้านทำให้ย่ารังเกียจแม่รังแกกลั่นแกล้งแม่ใช้งานหนักสารพัด

ทางพ่อนั้นตอนแต่งได้รับปากทางย่าว่าจะยอมทำงานทุกอย่างขอเพียงได้แต่งงานกับแม่ก็พอ นี้จึงเป็นข้ออ้างทำให้ย่านั้นรังแกภรรยากับลูกๆของเขามานานจนท่านพ่อเกิดอุบัติเหตุตกเขาขาหัก ย่าจึงให้พ่อตัดขาดเขาออกจากบ้านใหญ่ ทำให้พ่อเสียใจมาก มีเพียงพี่ชายคนโตกับแม่ที่ทำงานหนักท่านพ่อนั้นขายังไม่หายดีทำงานหนักไม่ได้ยังทำให้คะแนนทำงานน้อยลงไปอีก

แต่พ่อยังมีโชคดีได้เพื่อนเป็นหัวหน้าหมู่บ้านคอยช่วยเหลือและให้งานช่วยจดคะแนนให้ชาวบ้านกับเอกสารทุกอย่างแทนการลงทำงานในแปลงนา มีเงินเดือนให้แต่ท่านพ่อพึ่งจะได้เริ่มงานได้สิบกว่าวัน แล้วยังใช้ไม้ค้ำเดินไปมีพี่ชายของเธอกับแม่คอยประคองพ่อไปด้วยในทุกวัน

ตอนนี้ทุกคนนั้นทุกข์ใจส่วนแบ่งจะได้ในอีกสามเดือนจะพอกินถึงหน้าแบ่งปันกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตัวลูกสาวยังมาล้มป่วยอีกยิ่งซ้ำเติมครอบครัวนี้เข้าไปอีกตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

"หนูหายดีแล้วค่ะแม่ไม่มีไข้ขึ้นแล้วเลยเดินออกมาจากในห้อง พ่อกับพี่ใหญ่ยังไม่ไปทำงานใช่ไหมคะหนูขอโทษนะคะทำให้แม่ต้องเสียเงินค่ายาไปเมื่อวาน"

"อย่าพูดแบบนี้อีกแม่ยอมเป็นหนี้แต่แม่ไม่ยอมให้ลูกสาวแม่ทรมารจากความเจ็บป่วยปางตายหรอก ดีนะพี่ใหญ่ของลูกพาไปหาหมอเท้าเปล่ายังได้ยามาต้มกินแม่ว่าจะเข้าไปดูลูกในห้องพอดีลูกเดินออกมาก่อน"

"ค่ะแม่หนูจะไปทานข้าวพร้อมพ่อกับพี่ใหญ่ค่ะวันนี้หนูคงจะไม่ได้ไปทำงานช่วยพ่อกับแม่นะคะ แต่จะทำงานบ้านรอพ่อกับแม่ในบ้านแทนค่ะ"

"อันเอ๋อร์ลูกพึ่งจะหายป่วยไม่ต้องทำอะไรหรอกลูกมาเถอะมาทานข้าวจะได้ดื่มยาลูกจะได้หายเร็วๆ"

เจาเย่วอันเดินตามแม่มาไปหลังบ้านมีห้องครัวกับโต๊ะสำหรับนั่งกินข้าวกันสี่คนพ่อแม่ลูก เธอมองพ่อกับพี่ชายซึ่งร่างกายดำคล้ำเพราะทำงานหนักมาตลอดแถมผอมเพราะได้กินอาหารไม่เพียงพอด้วยความปวดใจ ทุกคนต่างเสียสละให้ลูกสาวคนเล็กอิ่มก่อนเสมอเจาเย่วอันถึงกับน้ำตาคลอพอมองดูพ่อนั่งอยู่กับพี่ชายเพื่อรอแม่มาทานข้าวพร้อมกัน

"อันเอ๋อร์ทำไมลูกถึงออกมาตากลมล่ะหายดีแล้วเหรอลูก" บิดาถาม

"นั้นสิน้องเล็กหายดีแล้วเหรอเมื่อวานน้องเป็นลมแดดแถมไข้ขึ้นสูงมากอยู่เลยนะ"

พี่ชายรีบลุกขึ้นเดินมาแตะหน้าผากของน้องสาวด้วยความเป็นห่วง

"ค่ะพี่ใหญ่น้องหายดีแล้วจึงเดินออกมาทานข้าวด้วยกันกับทุกคนค่ะ รีบทานเถอะค่ะเดี๋ยวพ่อกับแม่และพี่ใหญ่จะไปทำงานสายนะคะ"

เจาเย่วอันรีบบอกทุกคนให้รีบทานข้าว

"อืมถ้าอย่างนั้นลูกก็หยุดงานไปก่อนช่วงนี้พ่อยังไม่อยากให้ลูกไปทำงานกลางแดดร้อนจัดอีกเดี๋ยวไข้จะกลับมาอีก พ่อรับไม่ได้กับอาการของลูกเมื่อวานนี้พ่อพูดกับหัวหน้าไปแล้วว่าจะให้ลูกหยุดทำงานไปก่อนเพราะลูกไม่สบายหนัก"

"ได้ค่ะพ่อถ้าลูกหายดีเมื่อไรจะไปช่วยพ่อกับแม่ทำงานนะคะ"

เธอพูดให้ทุกคนสบายใจแต่ฉันจะต้องหาอะไรทำหลังจากพ่อแม่ไปทำงานในแปลงนารวมก่อน ข้าวต้มแทบจะนับเม็ดได้ มิน่าล่ะถึงพากันร่างกายผอมแห้งมองดูเหนื่อยหล้ากันทุกคน สาวน้อยต่อไปพี่สาวจะดูแลครอบครัวของเธอเองนะให้เธอไปเกิดในภพภูมิที่ดีกว่านี้นะระตีคิดในใจแต่เธอยังไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนต้องลองหาทางทำให้อาหารการกินในครอบครัวดีขึ้นก่อนล่ะในตอนนี้

ที่จริงหมู่บ้านนี้ก็ล้อมรอบด้วยภูเขาน่าจะมีของป่าให้หาตามภาพในความคิดจากร่างเดิมนั้น ทุกคนขึ้นเขาไปหาเก็บผักป่ามาทำกินกันแทบจะทุกหลังคาเรือนเราคงต้องแอบขึ้นเขาแล้วล่ะ เผื่อจะเจอของดีลงมาทำอาหารให้พ่อกับแม่และพี่ชายได้กินให้อิ่มบ้างเจาเย่วอันคิดในใจ