เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

last updateLast Updated : 2026-03-03
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
42Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ระตีตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยยุคเกือบจะดีแล้วแต่ทำไมครอบครัวของเธอยังคงยังยากจนพ่อแม่ที่ทำงานอย่างหนักในแปลงนารวมยังต้องโดนครอบครัวลุงใหญ่เอาเปรียบนี้มันยุคไหนแล้วฉันคนนี้จะไม่ยอมก้มหัวให้คนเลว

View More

Chapter 1

บทที่ 1

"You have to marry Mr. Lorcan Amadeus, Atasha."

That was my mom's sweetest welcome right after i came home from a high-end club which I can't remember the happenings last night anymore because i was too wasted. Blame it on the Bacardi that Sydney made me gulp for about twenty times, i think? 

Ugh, nevermind the numbers! But seriously, i feel sore all over my body and one thing is I'm sure... I may have forgotten some details of events last night at the club but somehow, i can still remember that particular steamy moment i had with a stranger. 

Oh shoot, right! I slept with a random man and worse, he got my first V-card! Damn it...

"Atasha, are you listening?" Mom snapped my senses back. She's arching her brow at me while holding her waist.

My forehead crinkled at her. "Come again, mom? Marry who?" I asked again, hoping i just misheard it.

"I said, you will marry Mr. Lorcan Amadeus for the betterment of all, for the sake of our growing business---" i gasped as i cut her off. 

"No!" 

Are they serious? No, no, no. This isn't happening!

"But yes, sweetie. You have no choice but to obey," she then, hovered around Dad who was sitting on his swivel chair, never throwing care at my disapproval. "The matrimony is set to happen the day after tomorrow so, be ready." Mom announced with finality.

Oh fvck this.

"B-but... how about my own freedom? How could you do this to me? I don't want to marry someone i do not love and i don't even know!" I shouted, driven by my emotions.

Because aside from their news shocked me to the core, it also tore me apart, like burned down all my better expectations from them.

"Goodness, Atasha! You're not getting any younger so whether you like it or not, you have to marry him. Don't worry, dear because we assure you, he's the most perfect husband for you. Trust us." Mom smirked wickedly as she sipped on her wine.

Meanwhile, Dad just gave me his nonchalant look as if all of mom's decisions had been approved by him. 

I so hate this family...

And just like that, my precious freedom of being 22 was taken away from me and i found myself walking down not on the aisle but on the tiled floor of the courthouse where the wedding is being held. 

"You may now kiss your bride." The judge announced. 

Lorcan silently cupped my face as his soft lips brushed into mine.

It was the most bittersweet kiss i have ever experienced in my entire life as i realized how fate played a trick on me because my husband happens to be the stranger i slept with and ran away from. 

My parents never told me the real deal about the person whom i married. He's not just a rich hottie bachelor no more but a freaking billionaire and a devil disguised in his expensive suit. Lorcan Amadeus, the man who is a nightmare for me but an ultimate dream for every woman out there. 

But despite the culture shock upon witnessing his dominance, I can't deny the fact that it's ironically affecting every bit of my system, and my heart beats erratically for him, recognizing his touch, kisses and warmth against my body.

It was such an experience, for a short span of time being his wife, i learned to fulfill my duties and today, I'm holding a lunchbox wrapped in a foil while heading towards his office. 

All smiles, i entered the elevator for me to reach the 20th floor. My fingers were fidgeting, maybe because of the excitement i was feeling, thrilled to see his reaction once i gave him the foods I had prepared. 

I stepped out of the elevator and walked towards his office and without knocking, i opened the door and went inside.

Only for me to freeze for a moment, unable to mobilize as my eyes are being welcomed by an unfamiliar woman sitting comfortably on his table, wearing a very short pencil cut skirt and sleeveless top that should be covered by a coat! 

My eyes found my husband who's sitting on his swivel chair, letting her play his necktie. 

What crap is this...

But the true load of crap has slapped me hard the moment his cold dripping gaze bore into mine and he spat the words i never prepared myself for.

"Glad that you came. I don't have to ask my men to bring you here," he then handed me a piece of paper... that i never wanted to see nor read its content. "I want a divorce right fvcking now, Atasha Rae. Sign it." He muttered acidly.

I felt like a cold water had poured all throughout my body. I was too stunned to speak for a second but when i saw how his secretary for this month flirts with him, my blood boils automatically.

"But... why?! I did nothing but be a good wife to you, Lorcan! And why are you with her..." I trailed off while surveying his secretary dressed as a slut.

She's a snake!

"Oh cut the drama, woman. All i want is for you to sign this damned divorce paper. Sign it now! Leave and never come back again!" He stood up from his seat, eyes were darkly unreadable, piercing through my soul. 

It was such a heavy pair to stare at. Slowly, i put the lunchbox on the spaced table, it should be his lunch for this afternoon but i think he doesn't need it anymore, and with my falling tears and trembling hands, i took the paper and stared at it for seconds.

God. Did he find me boring? Am i not enough to be his lover? 

I guess, we can't really force the love that's not meant for us.

I looked at him for the last time, the perfectly sculpted face of a man who made me feel the sparks fly in a short span of time.

"As you wish, my beloved husband." Pride is the only thing left to me. Gulping all the pain leaping through my throat, i signed the paper and it fell on the floor.

... just like how he dropped my heart and broke it into tiny pieces.

As soon as i turned my back, i burst into tears. Never wanting to look back, i made a step forward to his office door to make my leave but deep inside my heart and despite the decisions of my rational mind, I'm still hoping for him to call me and apologize and say he never meant those words, like it was all just a misunderstanding.

But he didn't. It wasn't.

Leaving his life means burying a little secret that ought to grow in my womb.

Because little did he know, I'm carrying his heir... the billionaire's heir.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
42 Chapters
บทที่ 1
ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัวตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้
Read more
บทที่ 2
หลังจากส่งพ่อแม่พี่ชายออกจากบ้านไปทำงานในแปลงนารวม ด้วยความปวดใจกับการเป็นอยู่ของครอบครัวนี้บ้านดินผสมไม้พ่อกับพี่ใหญ่ซ่อมแซมเพื่อให้แข็งแรงเพื่อครอบครัวได้อยู่อาศัยตอนโดนไล่ออกจากบ้านใหญ่เห้อ เราจะหารายได้จากไหนดีนะระตีคิดในใจเธอเดินไปหลังบ้านล้างถ้วยจานคว่ำเอาไว้มองไปด้านหลังบ้าน มีพื้นที่ด้านหลังให้ปลูกผักกินได้มีคอกไก่แต่ยังไม่ทันออกไข่ได้เพราะพึ่งจะโตยังไม่เต็มที่มีไก่สองตัว เจาเย่วอันมองสำรวจที่ดินด้านหลังของบ้านมีผักแคระแกร่น ก่อนจะเดินตามทางซึ่งมีรอยเท้าเดินไปด้านหลัง เจาเย่วอันจึงเดินไปให้สุดทางเพราะเธออยากจะรู้ว่ามันมีอะไรบ้างถ้าเดินออกไปทางหลังบ้าน มีรั้วไม้เก่าๆแต่ก็มีการร่องรอยซ่อมตรงไหนผุพังคงจะเป็นพี่ใหญ่กับพ่อที่ซ่อมตอนย้ายมาเมื่อห้าเดือนก่อน แต่ตอนนี้พ่อต้องใช้ไม้ค้ำประคองไปทำงานในโรงเรือนส่วนกลางเพราะอยากให้มีคะแนนทำงานช่วยภรรยากับลูกแม้ขาจะยังไม่หายดี เจ็บปวดเพียใดพ่อยังอยากไปทำงานให้ได้คะแนนเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆทำให้เจาเย่วอันปวดใจแทนพ่อของเจ้าของร่างนี้ พื้นที่ด้านหลังเป็นป่าเพราะบ้านนั้นห่างคนอื่นๆมากเหมือนสวนของตากับยายนั้นห่างจากคนในหมู่บ้านออกมาอืมเป็นแบบน
Read more
บทที่ 3
"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ""อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก" เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้ !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไ
Read more
บทที่ 4
เจาเฉียวว่านรีบเดินกลับบ้านก่อนสามีกับลูกชายพอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านได้กลิ่นอาหารโชยออกมาถึงด้านนอกเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ลูกสาวทำอาหารแล้วได้อะไรมาทำถึงได้หอมขนาดนี้"อันเอ๋อร์แม่กลับมาแล้วลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงแม่เรียก แม่กลับมาถึงบ้านแล้วเจาเย่วอันรีบเดินมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้แม่ทันที"แม่หนูหายดีแล้วค่ะทำไมแม่มาคนเดียวล่ะคะพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนถึงไม่กลับมาพร้อมกันคะ""พ่อกับพี่ของลูกเดินตามหลังแม่มาแม่เป็นห่วงอันเอ๋อร์กลัวว่าลูกจะไข้ขึ้นอีกแม่จึงเดินล่วงหน้ามาก่อน แม่ได้กลิ่นอาหารลูกทำอะไรกินเหรอมีอะไรให้ลูกทำในบ้านเราไม่มีอะไรนอกจากแป้งกับข้าวเหลือไม่มากแล้วนะ""อ้อวันนี้หนูขึ้นเขาไปหาหน่อไม้มาแกงกับได้ไข่ไก่ป่ามายี่สิบฟองเลยค่ะแม่ แล้วยังมีผักป่าตั้งหลายอย่างแม่มาเหนื่อยๆไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะค่ะ เรื่องอาหารต่อไปให้หนูเป็นคนทำให้ทุกคนในบ้านทานนะคะหนูไปทำงานกลางแจ้งไม่ได้ แต่หนูไปตัดหญ้าให้หมูแล้วขอขึ้นบนเขาไปหาของป่านะคะแม่ วันนี้หน่อไม้ในดงไผ่เยอะมากเลยค่ะหนูจะไปหามานึ่งเอาไว้กินหน้าหนาวที่จะถึงอีกไม่กี่เดือน ฝนตกเมื่อสามอาทิตย์ก่อนทำให้ตอนนี้บนเขามีผักมีเห็ดขึ้นมาให้หาก
Read more
บทที่ 5
"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้""มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก" มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ""มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง""ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกม
Read more
บทที่ 6
ในคืนนั้นทุกคนในครอบครัวเจานอนในมิติของลูกสาวคนละห้องอากาศเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวไม่แออัดพร้อมปลดล็อคความกังกลทุกอย่าง เรื่องอาหารการกินของคนในครอบครัว ทำให้ทุกคนหลับสบายฝันดีตื่นมาช่วยกันเก็บผักมาทำอาหารแถมมีเครื่องดื่มร้อนๆให้คนละแก้วพร้อมขนมและผลไม้ให้ได้กินคู่กาแฟ โอวัลตินสำหรับแม่คือลูกสาวนั้นชงทุกอย่างให้ลองชิมดูแม่ชอบโอวัลตินมากกว่ากาแฟหลังจากทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะออกมาจากในมิติของลูกสาวพร้อมอาหารใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมไปทำงานแปลงนาในส่วนรวม ยาในตู้ยาประจำบ้านมียาแก้ปวดแก้อักเสบมีทุกยาเลย สำหรับใช้ในยามฉุกเฉินเจาเย่วอันให้พ่อทานยาแก้ปวดแก้อักเสบไปดูก่อนถ้าของในนี้คือสิ่งวิเศษเธอขอให้พ่อหายจากขาเจ็บปวด กระดูกต่อกันเธอล้างแผลทายาพันผ้าให้พ่อใหม่หมดทุกอย่างรวมถึงเลือกเสื้อผ้าสีทึบกับหมวกออกมาให้สำหรับทุกคนให้ได้ใส่ มีน้ำดื่มสะอาดใส่กระบอกให้คนละอัน "จะพอดื่มไหมคะพ่อแม่พี่ใหญ่หนูว่าเอากระติกน้ำเก่าใบนี้ใส่ไปด้วยดีไหมคะทุกคนจะได้อิ่มตอนทำงานดื่มน้ำเย็นจะได้สดชื่น""พ่อว่าเอาใบนั้นน่าจะพอดีเพราะมีคนละกระบอกใส่น้ำแล้วไม่ต้องใหม่มากมันจะเป็นที่สงสัยของชาวบ้านกับบ้านใหญ่ อย่าลืมว่
Read more
บทที่ 7
"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน "หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ" นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปา
Read more
บทที่ 8
"หึก็เพราะมันไม่ใช่ลูกของฉันยังไงล่ะมันคือลูกน้องสาวของตาเฒ่าจางฉีมันคลอดได้สามเดือนก็ตายฉันกับตาแก่จางไปงานฝั่งศพมันแล้วพามันกลับมาบ้านด้วยจากอีกมลฑล ฉันไปเกือบปีถึงกลับมาพวกแกเลยคิดว่าเป็นลูกของฉัน บุญหัวแกเท่าไรแล้วที่ฉันยอมเลี้ยงแกมาไอ้เด็กอักตัญญู""หยุดได้แล้วยายแก่เพราะแกได้ค่าเลี้ยงดูจากน้องสาวฉันมาหลายพันหยวนแกจึงยอมรับหลาฉันมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้เพราะฉันอ่อนแอไม่เคยห้ามปรามแกถึงได้ใจทำร้ายหลานฉันมาหลายปี ต่อไปพวกเธอไม่ต้องมาแสดงความกตัญญูกับพวกเราแล้วพ่อขอโทษนะเจาจื่อฟานเพราะว่าลูกยังเล็กต้องมีคนดูแลแต่พ่อกับไม่เคยปกป้องลูกเลย""ขอบคุณครับพ่อกับความจริงในวันนี้มันจะทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกผิดภายในใจว่าจะเลือกครอบครัวกับแม่ ในเมื่อตลอดเวลาแม่ได้ค่าเลี้ยงดูจากแม่จริงๆของผมไปแล้วและผมเองก็ตอบแทนครอบครัวแม่มายี่สิบกว่าปีหรือตั้งแต่ผมจำความได้ ต่อจากนี้ถือว่าเราขาดกันไม่ว่าจะยากดีมีจนจะไม่เข้ามาวุ่นวาย อ้างสิทธิ์อะไรจากครอบครัวของผมได้ทั้งนั้น ในเมื่อแม่เป็นคนสอนให้ผมเห็นแก่ตัวเองนะครับ" เจาจื่อฟานพูดออกมาให้ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานให้ด้วย"ได้พวกเราชาวบ้านทุกคนจะเป็นพยานให้ครอบครัวของพว
Read more
บทที่ 9
สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ""อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน""ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบ
Read more
บทที่ 10
ตัดมาทางฝั่งสองหนุ่มตอนนี้ลงทำงานในแปลงงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง เจาเย่หลงบอกเพื่อนให้รอเขาตรงต้นไม้ใหญ่จะไปเอาปิ่นโตอาหารแล้วประคองพ่อมาทานข้าวด้วยทีเดียว"จะดีเหรอฉันว่าเราไปหาคุณลุงดีกว่านะจะได้ไม่ต้องให้พ่อของนายเดินกลับไปมาเราขาดีต้องเดินไปหาท่านสิถึงจะถูก"ซงเฟยหลงบอกเพื่อน "อืมเอาแบบนั้นก็ได้แต่ฉันกลัวพ่อจะลำบากใจจึงคิดว่าแยกออกมาทานเองไกลหน่อยก็จะดีจนลืมไปว่าพ่อฉันยังเดินไม่สะดวก""ไม่เป็นไรฉันรู้ว่านายคงคิดมากเรื่องเมื่อเช้านี้ก็หนักพอสมควร""อือแต่มันกับทำให้ฉันโล่งใจเพราะได้หลุดพุ้นจากบ้านใหญ่และฉันรู้สึกดีกับพ่อที่ไม่มีสายเลือดของยายแก่จางสือ เพราะตลอดเวลายี่สิบปีตั้งแต่ฉันเกิดมาพ่อกับแม่ยอมมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมว่าย่าถึงไม่รักพวกเราเลยนอกจากลุงใหญ่คือพ่อผิดตลอดต้องยอมย่าทุกอย่าง ฉันสงสารน้องเล็กมากเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอมากพออยู่แล้วโดนด่าทำโทษเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน แต่วันนี้ฉันโคตรจะดีใจน้องเล็กได้ระบายมันออกมาจนหมดแล้วจบทุกอย่างใครจะมองว่าน้องสาวฉันอกตัญญูฉันไม่สนใจ เพราะไม่มีใครมารับรู้เรื่องในครอบครัวของฉันเท่าตัวของตัวเราว่าโดนกดข่มเหงมาตลอด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status