เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

เจาเย่วอันสาวน้อยผู้นำความโชคดีมาสู่ครอบครัว

last updateHuling Na-update : 2026-03-03
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
42Mga Kabanata
3.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ระตีตื่นขึ้นมาในร่างสาวน้อยยุคเกือบจะดีแล้วแต่ทำไมครอบครัวของเธอยังคงยังยากจนพ่อแม่ที่ทำงานอย่างหนักในแปลงนารวมยังต้องโดนครอบครัวลุงใหญ่เอาเปรียบนี้มันยุคไหนแล้วฉันคนนี้จะไม่ยอมก้มหัวให้คนเลว

view more

Kabanata 1

บทที่ 1

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
42 Kabanata
บทที่ 1
ระตีสาวใหญ่วัยสามสิบห้าทำงานหนักทั้งงานประจำงานขายของออนไลน์เพื่อจะเก็บเงินให้ได้เยอะที่สุดเพื่อเลี้ยงดูตัวเองในปั้นปลายของชีวิตที่บ้านต่างจังหวัดทางภาคเหนือในเนื้อที่สิบไร่เธอได้สร้างบ้านทำสวนโคกหนองนาโมเดลไว้อีกไม่กี่ปีเธอจะย้ายกลับบ้านของตัวเองในวัยสี่สิบ นี้คือการวางแผนทุกอย่างเอาไว้ในวัยสาวใหญ่สามสิบห้าผู้ผ่านหนาวผ่านร้อนมาอย่างโชกโชน เอ๊ะนี้มันที่ไหนวะใช่โรงพยาบาลหรือเปล่าจำได้ว่าเราทำงานเสร็จแล้ววูบหลับไปใครพามาโรงพยาบาลวะแต่ทำไมมันปวดหัวแบบนี้ จากนั้นความทรงจำของสาวน้อยคนหนึ่งได้หลั่งไหลเข้ามาเหมือนฉากละครในทีวีเลย โอ๊ยโคตรน้ำเน่าเลยชีวิตของครอบครัวนี้ขนาดว่าแยกบ้านออกมาอยู่บ้านของตากับยาย ยังต้องคอยส่งข้าวของทุกอย่างให้บ้านของลุงใหญ่ผู้เป็นคนเลี้ยงพ่อแม่อ้างเรื่องกตัญญูบ้าๆโดยไม่สนใจว่าครอบครัวน้องชายจะได้กินอะไร ไม่สนใจขอเพียงได้เอาเปรียบจากน้องชายคือความพอใจส่วนตัวตอนนี้เจาเย่วอันอายุสิบเจ็ดปีมีพี่ชายอายุจะยี่สิบปียังก้มหน้าก้มตาทำนาทำไร่ช่วยพ่อแม่ในแปลงนารวมไม่เว้นแม้แต่สาวน้อยอย่างเจาเย่วอัน ด้วยเพราะขาดสารอาหารแล้วยังไม่สบายทำให้เธอเป็นลมแดด พี่ชายจึงพากลับมาบ้านให้
Magbasa pa
บทที่ 2
หลังจากส่งพ่อแม่พี่ชายออกจากบ้านไปทำงานในแปลงนารวม ด้วยความปวดใจกับการเป็นอยู่ของครอบครัวนี้บ้านดินผสมไม้พ่อกับพี่ใหญ่ซ่อมแซมเพื่อให้แข็งแรงเพื่อครอบครัวได้อยู่อาศัยตอนโดนไล่ออกจากบ้านใหญ่เห้อ เราจะหารายได้จากไหนดีนะระตีคิดในใจเธอเดินไปหลังบ้านล้างถ้วยจานคว่ำเอาไว้มองไปด้านหลังบ้าน มีพื้นที่ด้านหลังให้ปลูกผักกินได้มีคอกไก่แต่ยังไม่ทันออกไข่ได้เพราะพึ่งจะโตยังไม่เต็มที่มีไก่สองตัว เจาเย่วอันมองสำรวจที่ดินด้านหลังของบ้านมีผักแคระแกร่น ก่อนจะเดินตามทางซึ่งมีรอยเท้าเดินไปด้านหลัง เจาเย่วอันจึงเดินไปให้สุดทางเพราะเธออยากจะรู้ว่ามันมีอะไรบ้างถ้าเดินออกไปทางหลังบ้าน มีรั้วไม้เก่าๆแต่ก็มีการร่องรอยซ่อมตรงไหนผุพังคงจะเป็นพี่ใหญ่กับพ่อที่ซ่อมตอนย้ายมาเมื่อห้าเดือนก่อน แต่ตอนนี้พ่อต้องใช้ไม้ค้ำประคองไปทำงานในโรงเรือนส่วนกลางเพราะอยากให้มีคะแนนทำงานช่วยภรรยากับลูกแม้ขาจะยังไม่หายดี เจ็บปวดเพียใดพ่อยังอยากไปทำงานให้ได้คะแนนเหมือนชาวบ้านคนอื่นๆทำให้เจาเย่วอันปวดใจแทนพ่อของเจ้าของร่างนี้ พื้นที่ด้านหลังเป็นป่าเพราะบ้านนั้นห่างคนอื่นๆมากเหมือนสวนของตากับยายนั้นห่างจากคนในหมู่บ้านออกมาอืมเป็นแบบน
Magbasa pa
บทที่ 3
"พี่เจาวันนี้หนูได้ผักป่าตั้งหลายอย่างจากการช่วยเหลือของพี่ ขอบคุณพี่เจามากนะคะวันนี้หนูจะทำอาหารรอพี่ใหญ่และจะแกงหน่อไม้สูตรพี่เจาบอกต้องอร่อยมากแน่ๆเลยค่ะ""อืมมันต้องอร่อยสินี้ผักสำหรับใส่ตอนแกงหน่อไม้สุกแล้วนะจ๊ะทิ้งลงหม้อคนให้ผักยุบมันจะส่งกลิ่นหอมมาก" เธอสอนวิธีทำให้กลับสาวน้อยไปทั้งหมด"เอ่อซูหลิงจ๊ะนั่งรอพี่ตรงนี้สักครู่นะพี่สาวไปทำธุระส่วนตัวแป๊บหนึ่งจ้า"เธอต้องบอกแบบนี้ที่จริงอยากไปส่องดูอะไรตรงพุ่มไม้นั้นตอนขุดหน่อไม้เหมือนจะเห็นไก่ป่าเดินเข้าไปทางนั้น เจาเย่วอันเดินไปถึงก็สอดส่องสายตาหาตามพุ่มไม้ !! มีจริงด้วยรังไก่ป่าโอ๊ะ !!! หรือ.นี้คือความโชคดีของเราใช่แล้วไข่ไก่มีเยอะเสียด้วยสิ สามสิบฟองเลยทีเดียวหรือมันจะมาไข่รวมกันนะอาหารของเราวันนี้เธอเด็ดใบไม้มาทำกระทงใส่ไข่ไก่จนเต็มเอาไว้พรุ่งนี้ขึ้นมาอีกรอบดีกว่า หรือจะทำกับดักขึ้นมาใส่ไว้จะได้แม่ไก่ไปเลี้ยงที่บ้านด้วยแอบเลี้ยงไว้หลายตัวหน่อยคงไม่เป็นไรก่อนจะเดินกลับมาหาเด็กน้อย"ซูหลิงพี่สาวโชคดีได้ไข่ไก่ป่ามานี้พี่แบ่งให้เธอสิบฟองไปทำอาหารบำรุงร่างกายให้แข็งแรงนะ พรุ่งนี้พี่จะทำกับดักมาใส่เอาไว้เผื่อว่าเราจะโชคดีได้แม่ไก่ไ
Magbasa pa
บทที่ 4
เจาเฉียวว่านรีบเดินกลับบ้านก่อนสามีกับลูกชายพอเดินมาถึงประตูหน้าบ้านได้กลิ่นอาหารโชยออกมาถึงด้านนอกเธอขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ลูกสาวทำอาหารแล้วได้อะไรมาทำถึงได้หอมขนาดนี้"อันเอ๋อร์แม่กลับมาแล้วลูกเป็นอย่างไรบ้าง" เสียงแม่เรียก แม่กลับมาถึงบ้านแล้วเจาเย่วอันรีบเดินมาเปิดประตูรั้วหน้าบ้านให้แม่ทันที"แม่หนูหายดีแล้วค่ะทำไมแม่มาคนเดียวล่ะคะพ่อกับพี่ใหญ่ไปไหนถึงไม่กลับมาพร้อมกันคะ""พ่อกับพี่ของลูกเดินตามหลังแม่มาแม่เป็นห่วงอันเอ๋อร์กลัวว่าลูกจะไข้ขึ้นอีกแม่จึงเดินล่วงหน้ามาก่อน แม่ได้กลิ่นอาหารลูกทำอะไรกินเหรอมีอะไรให้ลูกทำในบ้านเราไม่มีอะไรนอกจากแป้งกับข้าวเหลือไม่มากแล้วนะ""อ้อวันนี้หนูขึ้นเขาไปหาหน่อไม้มาแกงกับได้ไข่ไก่ป่ามายี่สิบฟองเลยค่ะแม่ แล้วยังมีผักป่าตั้งหลายอย่างแม่มาเหนื่อยๆไปอาบน้ำมาทานข้าวเถอะค่ะ เรื่องอาหารต่อไปให้หนูเป็นคนทำให้ทุกคนในบ้านทานนะคะหนูไปทำงานกลางแจ้งไม่ได้ แต่หนูไปตัดหญ้าให้หมูแล้วขอขึ้นบนเขาไปหาของป่านะคะแม่ วันนี้หน่อไม้ในดงไผ่เยอะมากเลยค่ะหนูจะไปหามานึ่งเอาไว้กินหน้าหนาวที่จะถึงอีกไม่กี่เดือน ฝนตกเมื่อสามอาทิตย์ก่อนทำให้ตอนนี้บนเขามีผักมีเห็ดขึ้นมาให้หาก
Magbasa pa
บทที่ 5
"แต่เหนือสิ่งใดพ่อแม่พี่ใหญ่คะลูกได้รับพรวิเศษมีมิติติดตัวลูกมา ด้านในมีข้าวของมากมายนำออกมากินมาใช้ไม่มีวันหมดเพราะของที่หนูนำออกมามันมีของมาทดแทนไว้""มันจะเป็นไปได้อย่างไรลูกแล้วมีสิ่งแลกเปลี่ยนอะไรไหมกับเรื่องพรวิเศษของลูก" มารดาเธอถามลูกด้วยความตกใจกับเรื่องราวบอกเล่าของลูกสาว"ไม่ค่ะแม่ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นของลูกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงข้าวหุงในวันนี้หนูเอาออกมาจากในมิติของหนูค่ะ แต่หนูไม่รู้ว่าจะพาพ่อแม่กับพี่ใหญ่เข้าไปได้หรือเปล่านะคะแต่จะลองพาทุกคนเข้าไปค่ะ""มันจะไม่เกิดอะไรใช่น้องเล็กเหรอถ้าจะพาพวกเราเข้าไปในมิติของน้อง""ไม่ลองก็ไม่รู้สิคะพี่ใหญ่เพราะหนูลองเข้าไปสำรวจมาแล้วเมื่อตอนกลางวันหนูพึ่งจะรู้ว่าตอนเข้าไปในครัวเห็นถังข้าวของเรามีนิดเดียว ลูกเลยคิดในใจว่าอยากได้ข้าวมาให้ครอบครัวกิน ถุงข้าวก็มากองตรงหน้าหนูตกใจมากตอนแรกจึงคิดถึงความฝันในตอนเช้าค่ะ"เจาเย่วอันโกหกทุกคนเพื่อเอาตัวรอดอย่าให้หนูบาปนะคะมันจำเป็นต้องโกหก"พ่อคะแม่คะพี่ใหญ่ดูนะขอข้าวสารหนึ่งถุง" เจาเย่วอันคิดในใจข้าวกองมาวางด้านหน้าทำให้สามพ่อแม่ลูกพากันตกใจกับสิ่งที่เห็นจะบอกว่าจะไม่เชื่อแต่มันก็มีหลักฐานออกม
Magbasa pa
บทที่ 6
ในคืนนั้นทุกคนในครอบครัวเจานอนในมิติของลูกสาวคนละห้องอากาศเย็นสบายไม่ร้อนไม่หนาวไม่แออัดพร้อมปลดล็อคความกังกลทุกอย่าง เรื่องอาหารการกินของคนในครอบครัว ทำให้ทุกคนหลับสบายฝันดีตื่นมาช่วยกันเก็บผักมาทำอาหารแถมมีเครื่องดื่มร้อนๆให้คนละแก้วพร้อมขนมและผลไม้ให้ได้กินคู่กาแฟ โอวัลตินสำหรับแม่คือลูกสาวนั้นชงทุกอย่างให้ลองชิมดูแม่ชอบโอวัลตินมากกว่ากาแฟหลังจากทานข้าวกันเสร็จเรียบร้อยก่อนจะออกมาจากในมิติของลูกสาวพร้อมอาหารใส่ปิ่นโตเพื่อเตรียมไปทำงานแปลงนาในส่วนรวม ยาในตู้ยาประจำบ้านมียาแก้ปวดแก้อักเสบมีทุกยาเลย สำหรับใช้ในยามฉุกเฉินเจาเย่วอันให้พ่อทานยาแก้ปวดแก้อักเสบไปดูก่อนถ้าของในนี้คือสิ่งวิเศษเธอขอให้พ่อหายจากขาเจ็บปวด กระดูกต่อกันเธอล้างแผลทายาพันผ้าให้พ่อใหม่หมดทุกอย่างรวมถึงเลือกเสื้อผ้าสีทึบกับหมวกออกมาให้สำหรับทุกคนให้ได้ใส่ มีน้ำดื่มสะอาดใส่กระบอกให้คนละอัน "จะพอดื่มไหมคะพ่อแม่พี่ใหญ่หนูว่าเอากระติกน้ำเก่าใบนี้ใส่ไปด้วยดีไหมคะทุกคนจะได้อิ่มตอนทำงานดื่มน้ำเย็นจะได้สดชื่น""พ่อว่าเอาใบนั้นน่าจะพอดีเพราะมีคนละกระบอกใส่น้ำแล้วไม่ต้องใหม่มากมันจะเป็นที่สงสัยของชาวบ้านกับบ้านใหญ่ อย่าลืมว่
Magbasa pa
บทที่ 7
"โน้นยังไงล่ะคนลงคะแนนทำงานมาถึงแล้วเข้าแถวห้ามแซงคิวนะ ให้เจาจื่อฟานเก็บสัมภาระของเขาเสร็จก่อนยังไม่ถึงเวลาทำงานเลย"เสียงชาวบ้านคุยกันดังแว่วให้ได้ยิน "หึแล้วจะรอเวลาทำไม่มาถึงก็ทำงานเลยสิไม่ทำก็ลาออกมาให้คนอื่นทำแทนไปสิ"เสียงยายเฒ่าจางสือผิงพูดขึ้นก่อนใครเขาพอเดินตามหลังมาถึงไล่เรี่ยกัน เจาเย่วอันหันหน้าไปมองญาติของพ่อด้วยความไม่พอใจในทันที ยายแก่เห็นแก่ตัวมาถึงก็ปากหมาเลยทันทีอะไรพูดแล้วทำให้พ่อเสียใจและอับอายคนอื่นคือนิสัยของยายแก่บ้านใหญ่ ผู้มีความคิดผิดเพี้ยนตรรกะเกลียดตัวกินไข่เกลียดปลาไหลกินน้ำแกง คือยังอยากได้ของทุกอย่างของบ้านลูกชายคนเล็ก"ทำไมแกมองหน้าฉันทำไมนังขี้โรคทำงานนิดๆหน่อยก็แกล้งเป็นลมบ้านไม่มีจะกินยังจะหาค่ายาให้แกอีกช่างไร้ประโยชน์เสียจริงตายไปได้ก็ดีจะได้หมดคนหารอาหารหึ" นางยังหัวเราะอย่างชั่วร้ายเสียงชาวบ้านส่งเสียงฮือฮากลับคำพูดของยายเฒ่าจางสือผิง แม้แต่ยุวปัญญาชนเดินมาถึงก็ได้ยินเสียงด่าหลานสาวให้ชาวบ้านฟังแต่เช้าเลย"ทำไมแม่พูดแบบนั้นล่ะครับนี้ลูกสาวของผมก็เป็นหลานแม่เหมือนกันนะครับผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่ถึงใจร้ายขนาดนี้ ขนาดผมเองตกเขาขาหักบาดเจ็บปา
Magbasa pa
บทที่ 8
"หึก็เพราะมันไม่ใช่ลูกของฉันยังไงล่ะมันคือลูกน้องสาวของตาเฒ่าจางฉีมันคลอดได้สามเดือนก็ตายฉันกับตาแก่จางไปงานฝั่งศพมันแล้วพามันกลับมาบ้านด้วยจากอีกมลฑล ฉันไปเกือบปีถึงกลับมาพวกแกเลยคิดว่าเป็นลูกของฉัน บุญหัวแกเท่าไรแล้วที่ฉันยอมเลี้ยงแกมาไอ้เด็กอักตัญญู""หยุดได้แล้วยายแก่เพราะแกได้ค่าเลี้ยงดูจากน้องสาวฉันมาหลายพันหยวนแกจึงยอมรับหลาฉันมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้เพราะฉันอ่อนแอไม่เคยห้ามปรามแกถึงได้ใจทำร้ายหลานฉันมาหลายปี ต่อไปพวกเธอไม่ต้องมาแสดงความกตัญญูกับพวกเราแล้วพ่อขอโทษนะเจาจื่อฟานเพราะว่าลูกยังเล็กต้องมีคนดูแลแต่พ่อกับไม่เคยปกป้องลูกเลย""ขอบคุณครับพ่อกับความจริงในวันนี้มันจะทำให้ผมไม่ต้องรู้สึกผิดภายในใจว่าจะเลือกครอบครัวกับแม่ ในเมื่อตลอดเวลาแม่ได้ค่าเลี้ยงดูจากแม่จริงๆของผมไปแล้วและผมเองก็ตอบแทนครอบครัวแม่มายี่สิบกว่าปีหรือตั้งแต่ผมจำความได้ ต่อจากนี้ถือว่าเราขาดกันไม่ว่าจะยากดีมีจนจะไม่เข้ามาวุ่นวาย อ้างสิทธิ์อะไรจากครอบครัวของผมได้ทั้งนั้น ในเมื่อแม่เป็นคนสอนให้ผมเห็นแก่ตัวเองนะครับ" เจาจื่อฟานพูดออกมาให้ชาวบ้านทุกคนเป็นพยานให้ด้วย"ได้พวกเราชาวบ้านทุกคนจะเป็นพยานให้ครอบครัวของพว
Magbasa pa
บทที่ 9
สามสาวต่างวัยเดินกลับบ้านไปด้วยกันแต่แวะเข้าบ้านครอบครัวเจาก่อนจะเดินทะลุออกด้านหลังไป เจาเย่วอันเอาถุงเสื้อผ้าให้กับเด็กน้อยเพราะเธอถูกชะตากับเธอมาก"ซูหลิงจ๊ะพี่มีเสื้อผ้าให้หนูใส่หมวกกับเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวกันยุงเดี๋ยวก่อนนะพี่สาวทายากันยุงให้"เจาเย่วอันให้เสื้อใหม่หมวกใหม่ให้ซูหลิงเรียบร้อย รวมถึงขนมใส่ห่อผ้าแยกให้ห่อใหญ่กลับไปกินที่บ้าน จึงบอกให้เด็กสาวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของเธอ"แม่คะแวะบ้านของซูหลิงก่อนนำของฝากไปเก็บไว้ก่อนแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน ต้องเดินผ่านหลังบ้านน้องอยู่แล้วนี้คะ""อืมแม่ว่าก็ดีเหมือนกัน""ที่จริงหนูก็อยากให้ให้น้องสาวทุกอย่างนะคะ แต่เกรงว่าพี่ชายของน้องจะสงสัยเอาเพราะเรายังต้องยืมเงินค่ายาจากพี่ชายของน้องสาวอยู่ ไหนเลยหนูจะกล้าแบ่งอาหารหรือข้าวสารไปให้บ้านน้องสาวซูหลิงได้ละคะ เอาไว้หาเงินใช้หนี้ครบก่อนอย่างอื่นค่อยให้พี่ใหญ่จัดการ อีกอย่างถึงแม้ว่าในบ้านจะมีของกินกับเงินของหนูตอนนี้ยังไม่กล้าจะนำออกมาใช้หนี้พี่เฟยหลง รอให้พ่อได้รับเงินเดืนแรกก่อนจะดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชาวบ้านจะสงสัยมากกว่านี้ เราต้องหารายได้อีกทางแต่ตอนนี้ยังค้าขายแบบเสรีไม่ได้นอกจากแอบ
Magbasa pa
บทที่ 10
ตัดมาทางฝั่งสองหนุ่มตอนนี้ลงทำงานในแปลงงานของตัวเองจนถึงเวลาพักเที่ยง เจาเย่หลงบอกเพื่อนให้รอเขาตรงต้นไม้ใหญ่จะไปเอาปิ่นโตอาหารแล้วประคองพ่อมาทานข้าวด้วยทีเดียว"จะดีเหรอฉันว่าเราไปหาคุณลุงดีกว่านะจะได้ไม่ต้องให้พ่อของนายเดินกลับไปมาเราขาดีต้องเดินไปหาท่านสิถึงจะถูก"ซงเฟยหลงบอกเพื่อน "อืมเอาแบบนั้นก็ได้แต่ฉันกลัวพ่อจะลำบากใจจึงคิดว่าแยกออกมาทานเองไกลหน่อยก็จะดีจนลืมไปว่าพ่อฉันยังเดินไม่สะดวก""ไม่เป็นไรฉันรู้ว่านายคงคิดมากเรื่องเมื่อเช้านี้ก็หนักพอสมควร""อือแต่มันกับทำให้ฉันโล่งใจเพราะได้หลุดพุ้นจากบ้านใหญ่และฉันรู้สึกดีกับพ่อที่ไม่มีสายเลือดของยายแก่จางสือ เพราะตลอดเวลายี่สิบปีตั้งแต่ฉันเกิดมาพ่อกับแม่ยอมมาตลอดตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมว่าย่าถึงไม่รักพวกเราเลยนอกจากลุงใหญ่คือพ่อผิดตลอดต้องยอมย่าทุกอย่าง ฉันสงสารน้องเล็กมากเกิดมาก็ร่างกายอ่อนแอมากพออยู่แล้วโดนด่าทำโทษเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน แต่วันนี้ฉันโคตรจะดีใจน้องเล็กได้ระบายมันออกมาจนหมดแล้วจบทุกอย่างใครจะมองว่าน้องสาวฉันอกตัญญูฉันไม่สนใจ เพราะไม่มีใครมารับรู้เรื่องในครอบครัวของฉันเท่าตัวของตัวเราว่าโดนกดข่มเหงมาตลอด
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status