เสียงครางในเงามืดของคนเลี้ยงม้า

ในยามหัวค่ำที่แสงอาทิตย์ค่อยๆ เลือนหายไป ความมืดเริ่มเข้ามาแทนที่ ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านเปลี่ยนเป็นสีเข้มที่ประดับด้วยแสงระยิบระยับของดวงดาว หยางชุนนั่งอยู่หน้าบ้านไม้เก่าของเขา สายตาจ้องมองไปยังถนนลูกรังที่ทอดยาวไกล ด้วยความหวังว่าซูหรูเสียนจะปรากฏตัวตามปกติพร้อมกับกับข้าวที่นางมักนำมาให้เสมอแต่คืนนี้กลับไม่เหมือนคืนอื่นๆ ความเงียบสงัดรอบตัวทำให้หัวใจของหยางชุนเต้นระรัวอย่างผิดปกติ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ แม้เขาพยายามบอกตัวเองว่าอาจเป็นเพราะนางติดธุระช่วยครอบครัว แต่ความเงียบยิ่งนานยิ่งเพิ่มความกังวลแสงสุดท้ายของวันหายลับไป เหลือเพียงความมืดของค่ำคืน หยางชุนลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว แต่ดวงดาวที่ส่องแสงกลับไม่อาจปลอบประโลมความกระวนกระวายในใจของเขาได้เลยลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความเป็นห่วง ความคิดถึงความปลอดภัยของนางเริ่มเข้ามาแทนที่ทุกสิ่ง “นางอยู่ที่ไหน? หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับนาง?” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะไม่อาจทนรอได้อีกหยางชุนตัดสินใจในทันที เขารีบคว้าเสื้อคลุมเก่าของเขาและเดินออกจากบ้าน ฝีเท้าข

หยางชุนลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความเจ็บปวดที่กัดกินร่างกายและจิตใจ สภาพของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินและเศษใบไม้ ร่างของเขานอนพิงกับต้นไผ่ในป่าที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านยอดไผ่และแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องผ่านเข้ามา ความเจ็บปวดจากบาดแผลบนตัวนั้นไม่อาจเทียบได้กับความรวดร้าวในหัวใจหยางชุนพยายามลุกขึ้นยืน ร่างกายสั่นคลอนเหมือนจะล้มลงทุกครั้งที่ก้าวเดิน แต่จิตใจที่แน่วแน่ทำให้เขาฝืนทน แม้ร่างจะอ่อนล้าจนแทบยืนไม่ไหว เขาก็ยังออกวิ่ง วิ่งไปหาเธอ ผู้ที่เป็นเหมือนดวงใจของเขา ซูหรูเสียนชื่อของเธอถูกเปล่งออกมาราวกับเป็นแรงผลักดันสุดท้ายของชีวิตเมื่อเขามาถึงบ้านของเธอ หยางชุนหยุดยืนที่หน้าประตู เสียงหายใจหอบหนักของเขาดังท่ามกลางความเงียบ ชายหนุ่มรวบรวมพลังทั้งหมดในร่างกายตะโกนออกมา "ซูหรูเสียน! ข้ามาหาเจ้าแล้ว!" เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรักและความเจ็บปวด หยาดน้ำตาเริ่มไหลลงอาบแก้ม แต่เขาไม่สนใจ ความคิดถึงที่กักขังเขาไว้ตลอดค่ำคืนผลักดันให้เขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อพบหน้าเธออีกครั้งแต่ความทรงจำเมื่อคืนยังคงฉายชัด ภาพของซูหรูเสียนในอ้อมแขนของท่านแม่ทัพ คำพูดและการ

ในยามที่ แม่ของซูหรูเสียน เดินเข้ามาในสายตาของ หยางชุน ความเงียบงันราวกับบรรยากาศถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา นัยน์ตาของนางสะท้อนความลำบากใจอย่างปิดไม่มิด นางรู้ดีว่าครอบครัวของนางเคยทำร้ายชายหนุ่มตรงหน้าเพียงใด ความทรงจำเหล่านั้นยังคงชัดเจนจนไม่อาจลบเลือน ทว่าคืนนี้นางไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องมาขอพึ่งพิงเขาแม่ของซูหรูเสียน สูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดออกมาอย่างยากลำบาก"คืนนี้... แม่ขอนอนค้างกับเจ้าได้ไหม? บ้านของข้า... ถูกไฟไหม้หมดแล้ว"น้ำเสียงที่สั่นสะเทือนนั้นชวนให้รู้สึกถึงความทุกข์ยากที่นางต้องเผชิญ แต่คำพูดของนางกลับไม่อาจละลายความเย็นชาของชายหนุ่มที่ยืนจ้องมองอยู่ตรงหน้าหยางชุน แค่นเสียงเยาะเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ตัวท่าน... ไม่ใช่แม่ของข้า อีกอย่าง... ข้ากับบุตรสาวของท่านเลิกกันไปนานแล้ว ท่านลืมไปแล้วหรือ? หรือว่าคิดว่าข้าจะลืมความแค้นในครั้งนั้นง่ายๆ?"น้ำเสียงและท่าทางของเขาบ่งบอกถึงความขุ่นเคืองที่ยังไม่จางหาย สีหน้าของแม่ซูหรูยิ่งเคร่งเครียดขึ้น เธอพยายามรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อ"หยางชุน... ข้าขอร้องล่ะ ขอป้าพักกับเจ้าสักพักได้ไหม? ช่วงนี้ข้าลำบากจริงๆ ข้าไม่รู้

สีหน้าและแววตาของหยางชุนในช่วงเวลานี้นั้นแสดงถึงใบหน้าที่มีความหื่นกระหายอย่างถึงขีดสุดเมื่อตนเองได้มีโอกาสปลดปล่อยความเร่าร้อนเข้าไปภายในเรือนร่างของอดีตแม่ยายผู้เป็นแม่แท้ๆของอดีตสตรีคนรักของเขาเองหน้าอกที่สุดแสนจะอวบอิ่มของสาวใหญ่รุ่นแม่กระเพื่อมอย่างรุนแรงไม่หมดตามจังหว่ะลมหายใจที่สุดแสนจะเร่าร้อนของนางท่อนเนื้อของชายหนุ่มยังคงเสียบคาอยู่ที่บริเวณเรือนร่างของนางอย่างเต็มที่ถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะปลดปล่อยน้ำกามออกมาแล้วแต่เขาก็ยังไม่ถอนมันออกมาชายหนุ่มกดมันให้จมลึกลงเข้าไปให้ลึกยิ่งกว่าเดิมเสียจนมิดด้ามน้ำราคะของเขาเริ่มที่จะค่อยๆไหลซึมเข้าไปภายในเรือนร่างของนางอย่างช้าๆอุ๊ยยย อ๊า... นางส่งเสียงร้องครวญครางออกมาด้วยความเสียวกระสันเมื่อเรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางถูกปฏิบัติอย่างเร่าร้อนเช่นนี้“เซี่ยหว่านชิง จงจำเอาไว้ให้ดีต่อไปนี้เรือนร่างที่สุดแสนจะลามกของเจ้ามันจะตกเป็นของข้าและมันจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียวเจ้าต้องชดใช้เรื่องที่สุดแสนจะเลวทรามที่บุตรสาวของเจ้าเคยทำเอาไว้กับข้า” นี่เป็นครั้งแรกที่ตัวของเขานั้นเรียกชื่ออดีตของแม่ยายโดยตรงหลังจากที่เขากระแทรกเรือนร่างขอ

เซี่ยหว่านชิงในช่วงเวลานี้นั้นตัวของนางนั้นทั้งมีความชั่วร้ายและความหื่นกระหายนางใช้เสน่ห์อันเหลือล้นของนาค่อยๆครอบงำอดีตบุตรเขยความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เกินกว่าที่จะใช้คำว่าร้อนแรงและแรงปรารถนาเพราะในช่วงเวลานี้ตัวของนางปลดปล่อยสัญชาตญาณของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่เพื่อที่จะปลุกเร้าความเป็นชายที่คอยแอบซ่อนอยู่ภายในกายของเขาถึงแม้ว่าตัวของนางนั้นจะรู้อยู่เต็มอกว่าอดีตบุตรเขยของนางผู้นี้นั้นมีเรื่องแค้นเคืองกับบุตรสาวของนาง ซูหรูเสียนบุตรสาวที่ไม่รักดีของนางหลังจากที่ได้ดิบได้ดีโดยการไปเป็นสาวอุ่นเตียงของท่านแม่ทัพนางก็ไม่ยอมส่งเสียและยอมติดต่อมาอีกเลยแน่นอนว่าด้วยเหตุนี้ตัวของนางเองก็ย่อมมีความแค้นเคืองในตัวของบุตรสาวอยู่บ้างที่ปล่อยให้ผู้เป็นแม่เช่นนางต้องทนใช้ชีวิตอยู่ที่ยากลำบากเพียงลำพังคนเดียวอื้อ...หยางชุนแลกลิ้นรสสัมผัสกับอดีตแม่ยายอย่างเร่าร้อนลิ้นของนางนั้นช่างพลิ้วไหวและสามารถที่จะหลอมละลายภายในปากของเขาได้เลยเสียงลมหายใจกระเส่าของนางมันทำให้ตัวของเขานั้นเกิดความร้อนแรงอย่างเข้มข้น สาวใหญ่วัยสี่สิบปลายมีสีหน้าที่แสดงถึงความเคลิบเคลิ้มอย่างสุดขีดนางกำลังรู้สึกเพลิดเพลินไปกับควา