หมอเขื่อนเริ่มครั่งรักแล้วสิ

ขุนเขื่อนง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัวเขาตั้งใจโชว์ฝืมือ

เต็มที่ให้กับหญิงสาวได้ชิม ขุนเขื่อนทำอาหารเสร็จเขาเดินไปยังห้องนอนที่หญิงสาวนอนอยู่

“ตังค์ตื่นแล้วเหรอ ทำไมรีบตื่นจังละครับไม่ต่อละครับ“

ขุนเขื่อนพูดแล้วก็ยิ้มละมุนให้กับหญิงสาว

ชายหนุ่มเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเขาเลือกเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ของเขา

พร้อมกับผ้าเช็ดตัวเอามาส่งให้กับหญิงสาว

“ไปอาบน้ำได้แล้วครับ ผมทำมื้อเช้าเสร็จแล้วนะครับ“

เขาเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว

วริศรารีบคว้าผ้าห่มมากอดไว้กับร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง

”ฮื้อ!เขื่อนอย่าเข้ามาใกล้ออกไปก่อน!”

หญิงสาวร้องเสียงหลงหน้าแดงด้วยความเขินอาย

“ตังค์รีบอาบน้ำนะ เดินไหวไหม”

คำถามของขุนเขื่อนยิ่งทำให้หญิงสาวอายจนแก้มแดงระเรื่อ

ถึงแม้ว่าทั้งคู่เคยคบกันมาก่อนแต่ก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยมากกว่าการจับมือ

ขุนเขื่อนยิ้มอย่างเอ็นดู ชายหนุ่มเดินตรงไปเปิดประตูห้องน้ำไว้ให้กับหญิงสาว

แล้วก็เดินออกไปนอกห้องปล่อยให้หญิงสาวจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย

หญิงสาวค่อยขยับตัวลงจากเตียง เธอรู้สึกปวดและตึงที่น้องสาวเป็นอย่างมาก

ยิ่งนึกถึงตอนที่ทั้งคู่มีอะไรกัน หญิงสาวยิ่งแก้มแดง ที่สำคัญเธอเป็นคนเริ่มก่อน

“ฮึ!น่าอายไหมละยายตังค์เอ้ย”

หญิงสาวบ่นตัวเองที่ทำเรื่องน่าอายได้ขนาดนี้

หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวเดินออกมายังโต๊ะอาหารที่ขุนเขื่อนนั่งทำงานรอเธออยู่

ชายหนุ่มละสายตาจากจอโน้ตบุ๊ค

เงยหน้ามองหญิงสาวที่เดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าวผมของเธอยังเปียกมาดๆอยู่เลย

ขุนเขื่อนเห็นดังนั้นเขาจึงดึงมือของหญิงสาวมานั่งที่โซฟา

เขาเดินเข้าไปในห้องนอนหยิบไดร์เป่าผมที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของเขา

ชายหนุ่มจัดการเป่าผมให้กับสตางค์กลิ่นหอมอ่อนของแซมพูโชยมาแตะ

ที่จมูกของชายหนุ่มชายหนุ่มก้มลงไปดมกลิ่นแซมพูที่ผมของเธอ

“หอมจัง” 

หญิงสาวถึงกับแอบยิ้มที่เขาเป่าผมให้จนแห้งแต่เธอก็ยังแอะใจที่

หมอมีไดร์เป่าผมทั้งที่ผมหมอก็สั้นๆ หรือว่าหมอมีสาวๆมาหาบ่อยๆนะ

“ผมแห้งแล้วละ ไปทานข้าวกันเถอะ”

ขุนเขื่อนวางไดร์เป่าผมแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังโต๊ะอาหาร

เขาขยับเก้าอี้ให้กับวริศราเธอยิ้มละมุนที่ขุนเขื่อนดูแลเธออย่างดี

“ตังค์พอจะทานได้ไหมครับ”

เขาถามหญิงสาวเขากลัวอาหารไม่ถูกปากเธอเขารู้ว่าเธอทานยากสักหน่อย

“ทานได้ค่ะ อร่อยดี”

ชายหนุ่มยิ้มแก้มแทบแตกที่เธอชมเขาแบบนี้

“เขื่อนทำอาหารเก่งจัง”

“ตอนอยู่หอต้องทำทานเอง เขื่อนรสชาติอาหารเป็นไงครับ”

ชายหนุ่มตอบข้อสงสัยของหญิงสาว

“ทานเสร็จแล้ว ตังค์ขอตัวกลับห้องนะคะมีนัดกับแม่ตอนเย็นๆ”

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาทานข้าว ไม่ค่อยสบตาเขาสักเท่าไหร่

ยังมีความเขินอายอยู่พอสมควร ไม่ได้เจอกันมาตั้ง7ปี

พอเจอกันก็มาทำอะไรกันแบบนี้เธอยิ่งอายเข้าไปใหญ่

“ผ้ายังไม่แห้งนะ เขื่อนเก็บผ้าตังค์ไปซักหมดแล้วละ”

“ห่ะ!เขื่อนเก็บเสื้อผ้าตังค์ไปซัก”

หญิงสาวร้องเสียงหลง ตกใจที่เขาเก็บเสื้อผ้าของเธอไปซักอย่างไม่รังเกียจ

“ก็ใช่นะสิตังค์ใส่แล้วก็ต้องซักสิ”

เขาตอบอย่างหน้าตาเฉยแต่หญิงสาวก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวอย่างเดียว

ขุนเขื่อนตักอาหารใส่จานให้กับเธอจนเต็มจาน

จนวริศราต้องร้องห้ามเสียงหลง

“เขื่อนพอแล้ว! ตังค์อิ่มแล้ว”

วันนี้เธอทานเยอะกว่าทุกวันอาจเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังงานเยอะไปสักหน่อย

ปกติแล้วเธอทานข้าวแค่นิดหน่อยก็อิ่ม

ส่วนมากจะไปหนักขนมมากกว่า

หญิงสาวเผลอลูบท้องตัวเองรู้สึกอิ่มมากๆ

“อิ่มแล้วเหรอทานไปนิดเดียวเองนะตังค์”

เขามองหน้าหญิงสาวพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับขุนเขื่อน

“ทานอิ่มมากๆเลยวันนี้ ขอบคุณค่ะสำหรับอาหารมื้อนี้”

หญิงสาวกล่าวคำขอบคุณที่เขาลุกมาทำอาหารเช้าให้เธอทานเองกับมือ

คำตอบของวริศราทำเอาขุนเขื่อถึงกับยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดของเขา

“ทานน้อยไม่เปลี่ยนเลยนะ ถึงว่าไม่ยอมโตสักที”

เขาพูดแล้วก็ยิ้มที่มุมปากเพราะว่าตอนที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันขุนเขื่อนจะต้องคอย

ทานของที่หญิงสาวทานไม่หมดชายหนุ่มไม่เคยรังเกียจเลย

จนทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกันในที่สุด สุดท้ายก็ต้องเลิกราแล้วก็แยกย้ายกันไปเติบโต

จนทั้งคู่ต้องวนมาเจอกันอีกครั้ง แววตาที่เขามองหญิงสาวไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ส่วนวริศราหลังจากเลิกราจากขุนเขื่อนเธอก็ทำใจอยู่พักใหญ่

วริศราไม่เคยคบหากับหนุ่มคนไหนอีกเลยเพราะภายในใจของเธอยังลืมรักแรกของเธอไม่ได้สักที

หลังจากที่เรียนจบเธอก็ผันตัวเองมาเป็นนักเขียนมืออาชืพ

ขุนเขื่อนเองก็ตั้งใจเรียนหมอเพื่อสานฝันของตัวเองให้สำเร็จช่วงที่เป็นนักศึกษาแพทย์

ชายหนุ่มต้องเรียนอย่างหนักเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องอื่นเลยนอกจากตั้งใจเรียนให้จบ

จะมีบางครั้งที่เขาคิดถึงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า

แต่สุดท้ายเขาก็ต้องตัดใจ เขาคิดว่าเธอคงมีแฟนใหม่ไปแล้วละ

จนวันที่เขาเจอกับนิกร ถึงได้

รู้ว่าเธอยังไม่มีใครเลยตั้งแต่เลิกรากับเขา