บทที่3

ห้องเสื้อชื่อดังLEETHING

สาวสวยในชุดเสื้อโคชตัวใหญ่ในฤดูหนาวนั่งร่างดีไซน์ชุดราตรีอย่างคล่องมือ ตั้งแต่ที่เธอเรียนจบมาด้านนี้ก็เปิดร้านห้องเสื้อเป็นผู้นำแฟชั่นที่ล้ำสมัย ไม่ได้เข้าไปช่วยกิจการที่ครอบครัวทำอยู่ จางลี่ถิงก้มหน้ามุ่งมั่นเพื่อที่จะสร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่ออกมา แม้ว่าตอนนี้เธอเองจะประสบปัญหาด้านชื่อเสียงที่เสียไปจากการทำร้ายร่างกายผู้อื่น แต่ใช่ว่าคนอย่างเธอจะยอมแพ้ไม่สู้ชีวิตกับงานที่รักต่อเสียเมื่อไหร่

ตึก ตึก

เสียงส้นรองเท้าที่มุ่งหน้ามาที่ห้องทำงานของเธอ ทำเอาลี่ถิงต้องช้อนสายตาขึ้นมองเมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนเธอก็ยิ้มออกมา

"หนิงเอ๋อ เรานัดกันตอนบ่ายโมงไม่ใช่หรือไงทำไมเธอมาไวกว่าที่คิดละ"

"พอดีฉันว่างเลยมาก่อน จริงสิได้ยินข่าวมา พ่อของเธอเข้าไปคุยเรื่องของเธอกับตระกูลซูอย่างนั้นเหรอ"

"ข่าวไวดีนี่"

"ก็ห่าวอี้นะสิได้ยินพ่อของเขาพูดถึงเรื่องนี้" คนที่หนิงเอ๋อพูดถึงคือคนรักของเธอซึ่งพ่อของเขาก็เป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของตระกูลซู ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะวนเวียนกันอยู่ความลับก็คงไม่มีในโลกละมั้ง

คำพูดของเพื่อนทำเอาลี่ถิงต้องวางดินสอในมือลง จากนั้นเธอก็เอนแผ่นหลังชิดกับเก้าอี้ พร้อมเสียงถอนหายใจดังเฮือก

"เพราะฉันแท้ ๆ ที่เอาแต่ใจตัวเองถึงทำให้พ่อต้องลดศักดิ์ศรีลงไปอ้อนวอนตระกูลซูให้เข้ามาช่วยเรื่องธุรกิจที่กำลังแย่ แต่เธอรู้ไหมหมอซางเขาเกลียดขี้หน้าฉันขนาดไหนแค่ขอให้เขาช่วยเหลือเล่นละครสักหน่อยก็ไม่ยอม คิดว่าตัวเองสูงส่งหรือไงกัน

"จะว่าไปหมอซางเองก็หล่อใช้ได้ เป็นถึงทายาทเศรษฐีตระกูลซูทำธุรกิจเครื่องมือแพทย์มานาน กิจการก็ออกจะใหญ่โตเธอเองก็น่าจะลองมองเขาหน่อยนะ"

"มองงั้นเหรอ เหอะ แค่หน้าฉันเขายังไม่อยากมองเลย แต่ก็เอาเถอะฉันคิดว่าพ่อคงจะหาทางอื่นแทนได้แน่"

ทั้งหนิงเอ๋อและลี่ถิงคุยกันตามประสาเพื่อน อยู่ ๆ มือถือของลี่ถิงก็ดังขึ้น

ครืด ครืด

เธอชะโงกมองดูมือถือที่วางอยู่ที่โต๊ะเมื่อเห็นว่าสายที่โทรเข้ามาเป็นพ่อของเธอเท่านั้น หัวใจดวงน้อยก็แป๋วลงอีก ไม่รู้ว่าพ่อต้องการจะโทรมาด่าว่าอะไรเธอ แต่อย่างนั้นก็อุตส่าห์กดรับ

"ค่ะ พ่อ"

(เย็นนี้เตรียมตัวไว้ ฉันจะพาแกไปทานข้าวที่บ้านหมอซาง)

"อะไรนะคะ ทานข้าวบ้านนั้นนะเหรอ ทำไมต้องไปค่ะ"

(อย่าถามมาก เตรียมตัวไว้แล้วกัน)

พูดจบจางเอินก็วางสาย ส่วนคนที่ขมวดคิ้วเรียวด้วยความสงสัยก็คือลี่ถิง

"พ่อเธอโทรมาบอกว่ายังไง" หนิงเอ๋อชะโงกหน้ามาเล็กน้อยน้ำเสียงที่เธอเปล่งถามเพื่อน บ่งบอกถึงความอยากรู้ถึงที่สุด

"ไม่รู้ว่าพ่อนึกยังไง เย็นนี้ฉันต้องไปทานข้าวที่บ้านหมอซางน่ะซิ"

"หรือว่าฝั่งนั้นตกลงให้เธอแต่งงานกับลูกชายเขา"

"ไม่น่าจะใช่หรอกเพราะดูท่าทางแล้วหมอซางก็ไม่ใช่คนตามใจครอบครัวเท่าไร อีกอย่างเขาปฏิเสธฉันถึงสองครั้งคงไม่กลับคำหรอก"

บรรยากาศภายในห้องเสื้อเงียบลงอีกครั้ง คงเพราะทั้งคู่กำลังประมวลเหตุการณ์เบื้องหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น อยู่ ๆ เสียงของลี่ถิงก็พูดขึ้นก่อน

"หนิงเอ๋อเรื่องที่เรานัดกัน วันนี้คงยกเลิกนะ"

"ได้ ไว้คราวหน้าแล้วกันพอดีเลยฉันเองก็อยากจะไปต่อเล็บใหม่ งั้นวันไหนว่างฉันจะโทรหาเธอแล้วกัน"

"อืม" ลี่ถิงพยักหน้า รับคำเพื่อน จากนั้นหนิงเอ๋อก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินกระแทกเท้าที่มีสนจนเกิดเสียงก่อนที่ร่างของเธอจะออกไปจากตัวร้าน

"ชิงชิงเข้ามานี้หน่อยสิ"

"ค่ะ" เด็กสาวในร้านรีบวิ่งเข้ามาด้านห้องทำงานของลี่ถิงอย่างหน้าตาตื่น 

"บ่ายนี้ฉันจะกลับบ้านก่อน แล้วผ้าที่ฉันตัดใหม่จะมาลงเปลี่ยนใส่หุ่นโชว์หน้าร้านด้วย เวลาปิดร้านดูให้เรียบร้อยเข้าใจไหม"

"เข้าใจค่ะ" เธอสั่งพนักงานสาวในร้าน แล้วก็ก้มหน้าทำงานต่อ รูปที่เธอบรรจงร่างมันออกมาเป็นชุดราตรีที่สวยงาม แฟชั่นโชว์ที่จะถึงในเดือนหน้าเสื้อผ้าของเธอต้องไปอยู่ที่ร่างของนางแบบแน่นอน

จางลี่ถิงเดินทางกลับมาเตรียมความพร้อมที่บ้าน แม้ว่าเธอจะไม่อยากไปทว่าเรื่องที่กำลังเจออยู่นี้ล้วนมาจากการกระทำของเธอทั้งสิ้น ผู้ชายที่เธอหลงรักเขา แต่เขาเองก็แสดงความรักต่อภรรยาชัดเจนแถมยังเล่นงานครอบครัวเธอแทบจะเสียหลัก เหตุการณ์ที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของเธอก็ว่าได้

"แต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหมลูก" เสียงหวานของลี่เหมยเปล่งขึ้น เมื่อร่างของเธอแทรกกายเข้ามาในห้องลูกสาว

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

"สวยมากลูกแม่"

"แม่คะ ทำไมเราต้องไปทานข้าวที่บ้านหมอซางด้วยละ"

"แม่เองก็ยังไม่รู้แต่พ่อของลูกโทรมาบอกแม่ให้เตรียมตัวเขาจะส่งรถมารับเรา"

 เธอทำหน้าเหมือนตั้งคำถามมากมายแต่ก็ยังไม่ได้ถาม จนสาวใช้วิ่งเข้ามาแจ้ง ว่าทุกอย่างพร้อมแล้วให้ลงไปด้านล่าง

ลี่เหมยและลี่ถิงเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้าน จากนั้นก็แทรกร่างขึ้นไปนั่งบนรถที่จางเอินส่งมารับ เขาเองก็ยังไม่จบประชุมก็เลยสั่งให้ลูกน้องมารับสองแม่ลูกให้รุดหน้าไปที่บ้านตระกูลซูก่อน

หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงรัดรูปร่างอรชร ด้านนอกทับด้วยเสื้อกันหนาวขนเฟอร์ฟูฟ่อง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนดูสวยสง่า ปกติการแต่งตัวของลี่ถิงก็จะออกแนวสาวมั่นอยู่แล้วเธอเป็นผู้นำแฟชั่นมีหรือเสื้อผ้าที่สวมใส่จะไม่ดูดี

"แม่ค่ะ หนูถามตรง ๆ เขาเชิญเราไปหรือว่าพ่อขอไปค่ะ"

"แม่ไม่โกหกหรอกนะ คุณอันเขาโทรมาเชิญพ่อให้ไปร่วมมื้อเย็นเห็นบอกว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย และเขายังย้ำให้พาหนูไปด้วยอีก"

"พาหนูไปงั้นเหรอ"

"เอาเถอะ ไปถึงก็คงจะรู้เองแหละว่าเขาต้องการคุยเรื่องอะไร"

ก็คงไม่ใช่เรื่องของเธอกับลูกชายเขาแน่ เพราะดูแล้วมันไม่มีทางเกิดขึ้น